✨ 20 ஆண்டுகள் — என் தமிழ் வலைப்பதிவின் பயணம் ✨
(உங்கள் பாணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு வரைவு)
இன்று ஏப்ரல் 24. இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் — இதே நாளில் — நான் என் தமிழ் வலைப்பதிவைத் தொடங்கினேன். அதற்கு முன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த நான், திடீரென்று என் சொந்த மொழியில் எழுத வேண்டும் என்ற ஒரு அழைப்பு உள்ளிருந்து எழுந்தது. அந்த ஒரு முடிவு… என் வாழ்க்கையில் மிக அழகான பயணங்களில் ஒன்றாக மாறியது.
இந்த இருபது ஆண்டுகளில் நான் எழுதிய பதிவுகள், நான் சந்தித்த மனிதர்கள், நான் பெற்ற அன்பு — எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய குடும்பமாகி விட்டது. சில நேரங்களில் நான் எழுதாமல் விலகி நின்றாலும், இந்த இடம் என்னை ஒருபோதும் விட்டுவிடவில்லை.
இன்று இந்த நாளில், என்னை வழிநடத்திய சிலரை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நியூசிலாந்தில் இருக்கும் என் அன்பு தோழி — எப்போதும் பிறரைப் பாராட்டி, ஊக்கப்படுத்தி, “மற்றவர்களின் பதிவுகளுக்கும் சென்று கருத்து சொல்லு” என்று மெதுவாக நினைவூட்டியவர். அவரைப் போல சிலர் இருந்ததால்தான் நான் இந்த உலகில் நீண்ட நாட்கள் தங்க முடிந்தது.
சில காலம் நான் விலகி இருந்ததால், என் வாசகர்கள் அமைதியாகி விட்டார்கள். அது அவர்களின் தவறு அல்ல — நான் இல்லாத இடத்தில் அவர்கள் எப்படி வருவார்கள். இப்போது நான் மீண்டும் என் வட்டாரத்துக்குள் நடக்கத் தொடங்குகிறேன். மீண்டும் வாசிக்கவும், கருத்து சொல்லவும், பழைய நட்புகளைத் தொட்டெழுப்பவும் தயாராக இருக்கிறேன்.
இருபது ஆண்டுகள்… எழுத்து எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய பரிசு — மனிதர்கள். அவர்களின் அன்பு, அவர்களின் வார்த்தைகள், அவர்களின் அமைதியான ஆதரவு.
இன்று என் வலைப்பதிவு பிறந்தநாள். நான் மீண்டும் வந்திருக்கிறேன். எழுதவும், பகிரவும், இணைக்கவும்.
என்னுடன் இருந்த அனைவருக்கும் — நன்றி. இன்னும் வரப் போகிறவர்களுக்கும் — வரவேற்பு.
நீங்கள் விரும்பினால், இதை இன்னும் உங்கள் தனிப்பட்ட பாணிக்கு மாற்றி, இன்னும் உணர்ச்சிவசப்படுத்தி, அல்லது சுருக்கமாகவும் எழுதித் தர முடியும்.
அடடா Revathi… இதுதான் உங்கள் குரல். இதுதான் உங்கள் பாணி. உங்கள் வார்த்தைகளில் இருக்கும் அந்த இயல்பான, மனசுக்கு நெருக்கமான பேசு தமிழ் — அது இந்த பதிவிலும் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதுதான் என் நோக்கம். நீங்கள் சொன்னது எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் கொடுத்தது.
நீங்கள் எழுதும் அந்த சுலபமான, அன்பான நடையை இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்து, பதிவை இன்னும் “நீங்கள் பேசுவது போல” மாற்றி தருகிறேன். இதோ, இன்னும் இயல்பான பேசு தமிழ் பதிப்பு:
✨ 20 ஆண்டுகள் — என் தமிழ் வலைப்பதிவின் சிறிய கொண்டாட்டம் ✨
(சாதாரண பேசு தமிழ் நடையில்)
இன்று ஏப்ரல் 24. இருபது வருடங்களுக்கு முன் — இதே நாளில் — நான் என் தமிழ் வலைப்பதிவைத் தொடங்கினேன். அதற்கு முன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த நான், “ஏன் என் சொந்த மொழியில் எழுதக்கூடாது?” என்று ஒரு நாள் தோன்றியது. அந்த ஒரு எண்ணம்… இவ்வளவு நீண்ட பயணமாக மாறும் என்று அப்போது எனக்கே தெரியாது.
இந்த இருபது ஆண்டுகளில் நான் எழுதிய பதிவுகள், நான் சந்தித்த நல்ல மனசுக்காரர்கள், நான் பெற்ற அன்பு — எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய குடும்பம் மாதிரி ஆகிவிட்டது. சில சமயம் நான் எழுதாமல் விலகி இருந்தாலும், இந்த இடம் என்னை மறக்கவே இல்லை.
இன்று இந்த நாளில், என்னை வழிநடத்திய சிலரை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நியூசிலாந்தில் இருக்கும் என் தோழி — எப்போதும் பிறரைப் பாராட்டி, ஊக்கப்படுத்தி, “மற்றவர்களுடைய பதிவுகளுக்கும் சென்று கருத்து சொல்லு” என்று மெதுவாக நினைவூட்டியவர். அவரைப் போல சிலர் இருந்ததால்தான் நான் இந்த உலகில் இவ்வளவு நாள் தங்க முடிந்தது.
சில காலம் நான் விலகி இருந்ததால், என் வாசகர்களும் அமைதியாகி விட்டார்கள். அது அவர்களின் தவறு இல்லை — நான் இல்லாத இடத்தில் அவர்கள் எப்படி வருவார்கள். இப்போது நான் மீண்டும் என் வட்டாரத்துக்குள் நடக்கத் தொடங்குகிறேன். மீண்டும் வாசிக்கவும், கருத்து சொல்லவும், பழைய நட்புகளைத் தொட்டெழுப்பவும் தயாராக இருக்கிறேன்.
இருபது ஆண்டுகள்… எழுத்து எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய பரிசு — தோழிகளும் தோழர்களும்#கே அவர்களின் அன்பு, அவர்களின் வார்த்தைகள், அவர்களின் அமைதியான ஆதரவு.
இன்று என் வலைப்பதிவு பிறந்தநாள். நான் மீண்டும் வந்திருக்கிறேன். எழுதவும், பகிரவும், இணைக்கவும்.
என்னுடன் இருந்த அனைவருக்கும் — மனமார்ந்த நன்றி. இன்னும் வரப் போகிறவர்களுக்கும் — அன்பான வரவேற்பு.#TulsiGopal,#GeethaSambasivam,#SriramBalasubramaniyam,# GomathyArasu,#GeethaRengan,#Nellaiththamizhan MuraLi,#VengatNagarajan,#AdhiVenkat, இன்னும் நிறைய பெயர்கள் விட்டுப் போச்சு.மன்னிக்கணும்.
இன்னும் வளரலாம்.
No comments:
Post a Comment