Saturday, May 02, 2026

மே மாதத் திருமணங்கள் .

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும்  வளமாக இருக்க வேண்டும்.
















Thursday, August 02, 2007

ஆனந்தம் ஆனந்தமே ஜயாநாராயணன் கல்யாணம் சுபமே
நடுவில் கடிதங்கள் ,கேள்விகள் மாப்பிள்ளைக்கு சூட்,





பெண்ணுக்கு எத்தனை பட்டுப்புடவை,நாத்தனார்களுக்குச் சீர்,

கல்யாண சாப்பாடு மெனு எல்லாம் விவாதிக்கப் பட்டு தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப் பட்டன.

மாப்பிள்ளை வீட்டாருக்கு வேண்டிய அப்பளம் வடகம்,வடாம் எல்லாம் பெண்வீட்டார் கீழநத்தம் வந்து இறங்கிய அடுத்த நாளிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்டன.

அவர்கள் ஒரு மாதம் முன்னதாகவே எம்.சி.எம் ஸ்கூல் விடுமுறை நாட்கள் ஆரம்பித்ததுமே திருநெல்வேலி எக்ஸ்பிரசில் வந்து இறங்கிவிட்டார்கள்.

ஸ்ரீவீரராகவனின் சகோதரசகோதரிகள், திருமதி ருக்குமணியின் அக்கா,தங்கைகள்,பெற்றோர்,பெண்ணின் நான்கு குட்டி சகோதரர்கள் (12,10,6,4)எல்லோரும் வெய்யில் வீணாகாமல் கிராமத்துக்கு வந்தார்கள்.





திருமதி ருக்குமணி...அலையஸ்  சீனிம்மா  எங்க அம்மா வழிப்பாட்டி..அவர்களின் மூத்த சகோதரியும் இளைய சகோதரியும் சமையல் பொறுப்பு ஏற்றுக் கொண்டார்கள்.

வாசலை அடைத்து அழகான பந்தல் போடப்பட்டது. பிள்ளைவீட்டார் வீட்டு முன்பாகவும் பந்தலும் கோலங்களும் போடப்பட்டன.





பிள்ளைவீட்டார் வரும் நாளும் வந்தது.அவர்கள் வீட்டு மனிதர்களாக ஐம்பது நபர்கள் தான் வரமுடிந்தது. மற்றவர்கள் பெண்ணை திருநெல்வேலியில் பார்த்துக் கொள்வதாகச் சொல்லிவிட்டார்கள்.

வந்திறங்கியதும் உபசாரக்காப்பி,கேசரி,போண்டாஎல்லாம் முடிந்தது.



மாப்பிள்ளைக்குத் தோழனாக அவர் சகோதரரே இருந்ததால் அநேகமாக அவர் திருமணமும் அப்போதே நிச்சயமானதாக அம்மா சொல்லுவார்.



அடுத்த நாள் ஜானுவாசம் . காலையிலிருந்தே பரபரப்பு. திருநெல்வேலியிலிருந்து ஏற்பாடாகி இருந்த சாரட் வண்டிக்காரன் திடீரென உடல்நலமில்லை என்று ஆளனுப்பிவிட்டான். அவன் குதிரைகள் நலமாக இருந்தன நல்லவேளை:)))



அதனால் வேறு ஆள் ஏற்பாடு செய்ய பெண்ணின் மாமா விரைந்தார்.

கையோடு இன்னோரு குதிரைக்காரனோடு அந்த சாரட்டிலேயே கீழநத்தம் வந்துவிட்டார். அதுவே பெரிய அதிசயமாகிவிட்டது அந்தத் தெரு மக்களுக்கு. எட்டாம் வீட்டுக் கல்யாணம் அமர்க்களப்பட்டது. எட்டாம்வீடு என்று அழைக்கப் படுவது பெருமாள் கோவிலுக்கு எட்டாம் இடத்தில் இருக்கும் வீடு.



இப்பவும் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.





ஸ்ரீவேணுகோபால ஸ்வாமி சன்னிதியிலிருந்து ஊர்வலம் புறப்படுவதாக திட்டம்.கோவிலில் சர்க்கரைப்பொங்கல் ஏற்பாடு ஆகி இருந்தது.

பெண்வீட்டாரும்,மாப்பிள்ளைவீட்டாரும் ஒரு எட்டில் கோவிலுக்கு வந்து விட்டனர். அலங்கரம் செய்யப்பட்ட 

சாரட்டும் ஒரு ஒல்லிக் குதிரைக்காரரும்:)

அவரைவிடச் சுமாரான வெள்ளளக்குதிரைகளும் நின்றுகொண்டிருந்தன.









அதில் ஒரு குதிரைக்கு வயிறு சரியில்லை. எந்தப் புல்லைச் சாப்பிட்டதோ.





ஸ்ரீவேணுகோபல சுவாமிக்கு அர்ச்சனை செய்து சர்க்கரைப் பொங்கல் வினியோகம் செய்து, மாப்பிள்ளைக்கு வேஷ்டி,ஷர்ட்,சூட் எல்லாம் வெற்றிலை பாக்குத் தட்டில் வைத்து சம்பிரதாயமாகக் கொடுக்கப்பட்டது.



சி.நாராயணனுக்கு குதிரை வண்டி பழக்கம் உண்டு.என்றாலும் இது போல ஓப்பன் ஊர்வலம் வந்ததில்லை.

தயங்கியவாறு தன் அக்காபிள்ளைகளையும் துணைக்கு அழைத்துக் கொண்டு ஏறி அமர்ந்தார். நான்கு பசங்களும் உற்சாகக் கோஷமிட ஊர்வலம் கிளம்பியது.

நான்கு தப்படி போயிருக்காது.,அதற்குள் பாண்டு வாத்தியக்காரர், ஒரு யானை பிளிறன மாதீரி ஒரு நோட் வாசிக்கவும் குதிரை மிரண்டது.



ஒரே தாவல், அடுத்த குதிரையும் மிரள நான்கு கால்களும் மேலே தூக்க சாரட் கவிழ்ந்தது.



அனைவரும் ஆ என்று அலறுவதற்கு முன்னாலேயே மாப்பிள்ளையும் குழந்தைகளும் வெளில வந்தாச்சு. ஒரு சிராய்ப்பு கூட இல்லை.



அப்பாவின் சித்தி கொஞ்சம் கடுபிடு பண்ணினாராம்.



சகுனமே சரியில்லையே.அது எப்படி இந்த மமதிரி உலகத்த்திலே இல்லாத குதிரை கொண்டுவந்தார் உங்க சம்பந்தி என்றெல்லாம் பேச்சு வர,

மாப்பிள்ளை அசராமல் இருந்ததால் மேற்கொண்டு சிரிப்புகளுடன்



ஒரு வழியாக  இனிமையாக ஜானுவாசம் நடந்து முடிந்தது.



சாயந்திர நிச்சயதார்த்தம் எல்லாம் நிறைவேறி, பந்திக்கு அமர்ந்தபோது மீண்டும் ஒரு சின்ன பிரச்சினை.



மாப்பிள்ளையின் மாமாவைச் சரியாக உபசாரம் செய்து சாப்பிடக் கூப்பிடவில்லை என்று. உடனே ஒரு வயதானவர்கள் படை பிள்ளை தங்கியிருக்கும் வீட்டீற்குக் காசி அல்வாவோடு போய் அழைத்துவிட்டு வந்தார்கள்.



அல்வா செய்த வேலையோ என்னவோ அவர் பிறகு வாய் திறக்கவில்லை.



இலைகள் போடப்பட்டு உட்கார்ந்தவர்களுக்கு நல்ல விருந்துபசாரம் நடந்தது.



திரட்டிப்பால், மைசூர்பாகு அன்றைய இனிப்பு. வழக்கம்போல கதம்ப சாதம்,சித்திரான்னம்,தயிர்ப்பச்சடி,மாங்காய்ப் பச்சடி. சுக்குவெல்லப் பொடி. உருளைக் கிழங்கு பொடிமாஸ்,வாழைக்காய் வறுவல் ,திருக்கண்ணமுது என்று எளிமையான சமையல் தான்.



அடுத்த நாள் விடிந்து காலையிலேயே முகூர்த்தம்.



மாப்பிள்ளையை நல்ல படியாகக் கவனித்துக்கொள்ள இங்கிருந்து இரண்டு பேர் பக்கத்திலேயே இருந்து வென்னீர் வைத்துக் கொடுத்து உண்மையான அன்பில் திக்கு முக்காட வைத்ததாக அப்பா பின்னாட்களில் சொல்வார்.





இப்படியாகத்தானே சௌபாக்கியவதி ஜெயலட்சுமிக்கும் சிரஞ்சீவி நாராயணனுக்கும் இனிதே கல்யாண வைபவம் நடந்து முடிந்தது. மேற்கொண்டு எந்த வித சங்கடமும் இல்லாமல் கட்டுசசதத்துடன், ஏகப்பட்ட பொரித்த பொரிக்காத அப்பளக் கூடைகள்,முறுக்கு சம்புடங்கள்,திரட்டிப்பாலோடு வெள்ளிக்குடம், என்று பலவித சீர் செனத்தியோடு புக்ககம் புகுந்தாள் சேச்சிப் பாப்பா என்கிற புஷ்பாவாக இருந்து மாறிய ஜெயலட்சுமி நாராயணன். சுபம்.

மேற்கொண்டு 1943ல் திருமணம் நடந்தாலும் அவர்கள் தனிக்குடித்தனம் வைக்கப்பட்டது 1945ல் தான். சென்னையில் மிச்சப் படிப்பை முடித்து 15 வயதில்தான் அப்பாவும் அம்மாவும் அப்பாவுக்குப் போஸ்டிங் ஆன கயத்தாறுக்குத் தனிக்குடித்தனம் வைக்கப் பட்டார்கள். அது தனிக்கதை.:)))













-





மே மாதத் திருமணங்கள்.

வல்லிசிம்ஹன்


எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்

லக்ஷ்மிகல்யாண வைபோகமே...2 என் அப்பா அம்மா திருமணம் மே 17 1943.

புஷ்பா என்கிற பாப்பாவுக்கு ஜாதாகம் கணிக்கவில்லை.

பெற்றோர் ஸ்ரீ வீரரரகவனுக்கும் அவரது மனைவி திருமதி.ருக்குமணிக்கும் வயது வித்தியாசம் கொஞ்சம் நிறைய.

ருக்குமணி அம்மா ஆயில்ய நட்சத்திரமானதால் திருமணம் தடைப்பட்டு

12 வயதில்தான் தன்னைவிட 14 வயது மூத்த ஸ்ரீ வீரராகவனைத் திருமணம் செய்தாராம்.

அதுவும் அவருடைய அப்பா ,அம்மா இருவரும் ஏற்கனவே காலமாகிவிட்டதால்தான் இந்தத் திருமணம் நடந்ததாக எங்க கொள்ளுத் தாத்தா செவல் ராமய்யங்கார் சொன்னதாக புஷ்பா என்ற பாப்பா அதான் எங்க அம்மா ஜயலக்ஷ்மி நாராயணன் சொல்வாங்க.

அதனால்தான் பெண் பிறந்ததும் ஜாதகம் குறிக்கவில்லையாம்.


குழப்பிட்டேனா. சரி, ஒரிஜனல் கதைக்கு வரலாம்.

இந்த மாதிரி ஜாதகம் இரண்டுபேருக்குமே இல்லைன்னதும்

திருநெல்வேலிலேருந்து தாத்தா ஸ்ரீனிவாசன் சென்னைக்கு கடிதம் போட்டாராம்.


எல்லாம் பகவான் விருப்பம் சங்கல்பம்.

நாராயணனுக்குப் பெண்ணைப் பிடித்தால் பூக்கட்டிப் போட்டு கோவிலில் சம்மதம் வாங்கலாம் என்று சொன்னாராம்.

அதன் படி 22 வயது சிஞ்சீவி நாரயணன் தன் அக்காவோடும் அத்திம்பேர் இன்னும்  ஒரு கசின் அக்கா  (என் வருங்கால மாமியார் திருமதி கமலா சுந்தரராஜன் )இவர்கள் சகிதம் ஒரு டாக்ஸியில்,

அந்த வரிசை ஸ்டோர்வீட்டில் பெண் பார்க்க வந்தார்களாம்.


சேச்சிப்பாப்பாவும் தூக்க முடியாத ஒரு பட்டுப்புடவை கட்டி,கழுத்து நிறைய நாலு வடம் சங்கிலி போட்டு, புதிதாகத் தைத்த பஃப் ஸ்லீவ் ரவிக்கை போட்டு, ஜயதி ஜயதி பாரத மாதா பாடிக் காண்பித்துக் குரல்வளம் உண்டு என்று நிரூபிக்க,


தலை கூட நிமிராமல் உட்கார்ந்திருந்த மாப்பிள்ளை சாரும் சரின்னு சொல்லிட்டாராம்.

மேற்கொண்டு சம்பந்தம் பற்றிப் பேச, பெண்ணின் அப்பா திருநெல்வேலி வந்து சேர்ந்தார். அங்கு காருகுறிச்சியில் ஏற்கனவே சகலை இருந்ததால்

அவரையும் அழைத்துப் போய் லௌகீகம் பேசி முடித்தனர்.

திருமணம் வரும் வைகாசி மாதம்,மே 17 நடக்க நிச்சயம் செய்தனர்.

கீழநத்தத்தில்தான் திருமணம் என்பது உறுதியானது.


அப்போது இரண்டாம் உலகப்போர் நடந்த சமயம்.விலை வாசிகள் உயர்ந்த பட்ச விலையில் இருந்ததால் கிராமத்தில் திருமணம் நடத்த ,தீர்மானம் செய்திருக்கவேண்டும்.

பிள்ளை வீட்டார்

திருநெல்வேலியிலிருந்து கீழநத்தம் வரும் வண்டி செலவை பெண்ணின் அப்பா ஏற்றுக்கொண்டார்.

மூன்று நாட்கள் திருமணம். பிள்ளைவீட்டாருக்குத் தனி வீடு அமைத்துக் கொடுத்து சமைக்க ஆளும் ரெடி.

வெள்ளைக்குதிரைகள் பூட்டின சாரட் வண்டியில் மாப்பிள்ளை அழைக்க வேண்டும்,

புஷ்பா என்கிற படு நாகரீகமான பேரை (!) ஜெயலக்ஷ்மி என்று மாற்ற வேண்டும், இதெல்லாம் திருமதி திருவேங்கடவல்லி ஸ்ரீனிவாசன், பையனோட அம்மா போட்ட கண்டிஷன்.:)))

ஆனால் இந்த வெள்ளைக் குதிரை வேற நினைத்து விட்டது.

எங்கள் வீட்டு காமெடி டைம் நிகழ்ச்சி அப்பாவின் குதிரைவண்டி சவாரியும்

குதிரை தறிகெட்டு ஓடினதும்தான்.:))))

Tuesday, April 28, 2026

திருக்குறுங்குடி 5 வீட்டுக்கு வந்தோம்.............


வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.

நம்பியாற்றுப் பாலத்தைத்  தாண்டி அக்ரஹாரத்துக்குள்  
நுழைந்தோம்.

பழைய பாலம்.         
திருனெல்வேலி சுலோச்சனா முதலியார் பாலம்.


 பக்கத்து எதிர் வீட்டு ஜன்னல்கள் எட்டிப் பார்த்தாலும் தாத்தா முனைப்பாக
உள்ளெ வந்து விட்டார்.

கொண்டு வந்திருந்த மீதமிருந்த கட்டு சாதங்கள் வடைகள் வடாம் 
தயிர்சாதம் என்று பாட்டியின் கையிலிருந்து வாங்கிக்
கொண்டு  உறங்கத் தயாரானோம்.
அப்பாவும் சித்தப்பாவும் படுக்கை விரிக்கத் தாத்தா பெஞ்சு
மேலயும்  பாட்டி தரையிலும் ராம நாமத்துடன்
படுத்துக் கொண்டார்கள்.




இந்தப் படம் புதிதாக இருக்கிறது:) அப்பாவை சைவமாக மற்றி, வீட்டை
மாடர்ன் ஆகச் செய்துவிட்டது ஏஐ. சொற்களும் கட்டளைகளும் சரியாக
இல்லாவிடில்  வரைபடம் கூடச் சரியாக அமைவதில்லை.:)பிறகு
வாழ்க்கை நேரே இல்லையென்றால் வார்த்தைகள் தானே



தம்பியும் அவன் மகனும். அவர்கள் திருக்குறுங்குடி சென்ற போது.


திருக்குறுங்குடி வீடு.(கூகிள்)




தாத்தா ஶ்ரீனிவாசன்.
சகோதரர்கள்

பாட்டி சாதங்களைக் கலக்க அம்மா தயாராகக் பாத்திரங்களில் எடுத்து வைக்கிறார்.பின்னால் மஹேந்த்ர கிரி தெரிகிறது.



Saturday, April 25, 2026

திருக்குறுங்குடி பயணம் 4

வல்லிசிம்ஹன்




எல்லோரும் நலமாக வளமாக வாழ வேண்டும். வில்லிபுத்துரிலிருந்து
தென்காசி,குற்றாலம் என்று திருக்குறுங்குடி அருகில் வர மாலை ஆறு
ஆகிவிட்டது. பக்கத்து வீட்டில் தாத்தாவின் தம்பி வீடு என்பதாலும்
அவர்கள் இரண்டு நாட்கள் முன் தான் இங்கே இருந்துவிட்டு
சென்னைக்குச் சென்றதாகவும்

அவர்கள் கிளம்பு முன் இந்த வீட்டையும்  சுத்தம் செய்து
சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களையும் வாங்கி வைத்ததாகப்
பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்ட நினைவு.. அப்போது தெரியுமா, அந்தக் குழுவில் இருந்த பேரனைத்தான் நான் மணம் முடிக்கப்
போகிறேன் என்று தெரியாமல் போய்விட்டது:))))





தோட்டப் பகுதி. (கொல்லைப் புறம்)



தாத்தா ஆராதனை செய்யும் நேரம்


திருக்குறுங்குடி மலை மேல் நம்பி பயணம் ஆரம்பம். தாத்தா பாட்டி, அம்மா அப்பா, நாங்கள் மூவர், இன்னோரு உறவினர். கற்பனை என்னுது. வடிவம் ஜெமினி ஏஐ:)

அழகிய நம்பி திருக்கோயில்


  அருள்மிகு மலைமேல் நம்பி.
 இப்பொழுதும் என் மாமா மகள் இந்த  மலை ஏறிச் சாதனை படைத்திருக்கிறாள்.  அவளுடைய மூட்டு வலியுடன் ஏறி இறங்கியது
நம்பியின் அருளை நம்பி மட்டும்.

மஹேந்திர கிரி மலையிலிருந்தே அனுமன் இலங்கையை நோக்கித்
தாவியதாக புராண வரலாறு.

பாட்டி அங்கே இருந்த மூன்று நாட்களும் எங்களுக்கு இரவு வேளை சாப்பாட்டைக் கையில் பிசைந்து போடுபோது, கதைகள் சொல்வார். நாம் பின் பக்கம் போய்ப்
பேசினால்  பெருமாளுக்குக் கேட்கும் என்று. நானும் என் தம்பிகளும்

வீட்டுக்குள் கூட மெதுவாகப் பேசிக்கொள்வோம்:) 
பிற்காலத்தில் தி ஜானகிராமன் கிராம  வீட்டு வர்ணனை
எனக்குப் புதிதாகவே தெரியவில்லை. 

எங்கள் திருக்குறுங்குடி வீட்டு அமைப்பாகவே தெரிந்தது.  தொடரலாம்



என்றும் நலமுடன் வாழ்க.

Friday, April 24, 2026

2006 to 2026 வலைப் பயணம்.

வல்லிசிம்ஹன்




இன்று ஏப்ரல் 24. இருபது வருடங்களுக்கு முன் — இதே நாளில் — நான் என் தமிழ் வலைப்பதிவைத் தொடங்கினேன். அதற்கு முன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த நான், “ஏன் என் சொந்த மொழியில் எழுதக்கூடாது?” என்று ஒரு நாள் தோன்றியது. அந்த ஒரு எண்ணம்… இவ்வளவு நீண்ட பயணமாக மாறும் என்று அப்போது எனக்கே தெரியாது.

இந்த இருபது ஆண்டுகளில் நான் எழுதிய பதிவுகள், நான் சந்தித்த நல்ல மனசுக்காரர்கள், நான் பெற்ற அன்பு — எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய குடும்பம் மாதிரி ஆகிவிட்டது. சில சமயம் நான் எழுதாமல் விலகி இருந்தாலும், இந்த இடம் என்னை மறக்கவே இல்லை.

இன்று இந்த நாளில், என்னை வழிநடத்திய சிலரை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நியூசிலாந்தில் இருக்கும் என் தோழி —துளசி கோபால், பின்னூட்டப் பேரரசி என்று பட்டம் சூட்டப்பட்டவர்!!! எப்போதும் பிறரைப் பாராட்டி, ஊக்கப்படுத்தி, “மற்றவர்களுடைய பதிவுகளுக்கும் சென்று கருத்து சொல்லு” என்று மெதுவாக நினைவூட்டியவர். அவரைப் போல சிலர் இருந்ததால்தான் நான் இந்த உலகில் இவ்வளவு நாள் தங்க முடிந்தது.

சில காலம் நான் விலகி இருந்ததால், என் வாசகர்களும் அமைதியாகி விட்டார்கள். அது அவர்களின் தவறு இல்லை — நான் இல்லாத இடத்தில் அவர்கள் எப்படி வருவார்கள். இப்போது நான் மீண்டும் என் வட்டத்துக்குள் நடக்கத் தொடங்குகிறேன். மீண்டும் வாசிக்கவும், கருத்து சொல்லவும், பழைய நட்புகளைத் தேடிப் படிக்கவும் வேண்டும் .

இருபது ஆண்டுகள்… எழுத்து எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய பரிசு — தோழிகளும் தோழர்களும் அவர்களின் அன்பு, அவர்களின் வார்த்தைகள், அவர்களின் அமைதியான ஆதரவு.

இன்று என் வலைப்பதிவு பிறந்தநாள். நான் மீண்டும் வந்திருக்கிறேன். எழுதவும், பகிரவும், இணைக்கவும்.

என்னுடன் இருந்த அனைவருக்கும் — மனமார்ந்த நன்றி. இன்னும் வரப் போகிறவர்களுக்கும் — அன்பான வரவேற்பு.#TulsiGopal,#GeethaSambasivam,#SriramBalasubramaniyam,# GomathyArasu,#GeethaRengan,#Nellaiththamizhan MuraLi,#VengatNagarajan,#AdhiVenkat, இன்னும் நிறைய பெயர்கள் விட்டுப் போச்சு.மன்னிக்கணும்.

இன்னும் வளரலாம்.



Wednesday, April 22, 2026

திருக்குறுங்குடி பயணம் ,வேரை நோக்கி...........பாகம்3


வல்லிசிம்ஹன்,
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
அப்போதெல்லாம் பயணம் என்பதே ஒரு கொண்டாட்டம் தான். எங்களின் அந்தப் பழைய 1957 மாடல் 'செவர்லே' (Chevrolet) காரில், ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒன்றாகப் பயணித்த அந்த நாட்கள் இப்போதும் கண்முன்னே வந்து போகின்றன. மிடுக்கான சீருடை அணிந்த டிரைவர் பக்கம் அமர்ந்திருக்கும் எனது அப்பாவும் பெரியப்பாவும், பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கதைகள் பேசும் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா மற்றும் அத்தை... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, காரின் பின்புறம் மெத்தென்ற அந்த 'ட்ரங்க்' பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்த எங்களின் அந்தச் சிறுவயது குதூகலம்!

"காலங்கள் மாறினாலும், பசுமை மாறாத சில நினைவுகள் நம் மனதில் என்றும் தங்கியிருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு இனிமையான பயணத்தை இன்று உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.அப்போதெல்லாம் பயணம் என்பதே ஒரு கொண்டாட்டம் தான். எங்களின் அந்தப் பழைய 1957 மாடல் 'செவர்லே' (Chevrolet) காரில், ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒன்றாகப் பயணித்த அந்த நாட்கள் இப்போதும் கண்முன்னே வந்து போகின்றன. மிடுக்கான சீருடை அணிந்த டிரைவர் பக்கம் அமர்ந்திருக்கும் எனது அப்பாவும் சித்தப்பாவும், பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கதைகள் பேசும் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா மற்றும் அத்தை... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, காரின் பின்புறம் மெத்தென்ற அந்த 'ட்ரங்க்' பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்த எங்களின் அந்தச் சிறுவயது குதூகலம்!

"காலங்கள் மாறினாலும், பசுமை மாறாத சில நினைவுகள் நம் மனதில் என்றும் தங்கியிருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு இனிமையான பயணத்தை இன்று உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.





செவர்லே ஸ்டேஷன் வாகன். நாங்கள் மூவரும் குட்டிப் பொண்ணும்
மிக சுகமாகப் பயணம் செய்த வண்டி. இந்த  டிரன்க்(நம்மூர்ல டிக்கி சொல்லலாம். அதுக்கு இங்க வேற அர்த்தம்)  தூங்க , சாப்பிட மிக வசதி.
இரண்டு பகுதிகளாகக் கதவு. கீழ் பாதி மூடி மேல் பாதி திறக்கலாம். ஆனால் தாத்தாவுக்கு அது பிடிக்காது. கார் கிளம்பியதும் முழுசாக மூடச் சொல்லிவிடுவார். எங்கள் சின்ன வடிவங்களுக்கு மிகப் பொருத்தம்:)


ஓ. இப்போது ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இருக்கிறோம் இல்லையா.?

அங்கேயே முகம் கழுவி, பின்னல் ஜடை போட்டு பெரிய செண்டு மல்லி சரம் வாங்கி என் தலையை அலங்கரித்தார் அன்பு அம்மா.

பாட்டி, சித்தி,அம்மா எல்லோரும் ஆளுக்கு கொஞ்சம்  பூவைச் சூடிக்கொண்டார்கள். அங்கெல்லாம்  50, 100 என்றுதான் பூக்கணக்கு
சொல்வார்கள்.


திருக்குறுங்குடி காட்சி 1957

அக்ரஹாரம்.

இந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் எப்பொழுதும் என்னைத் தொடரும்.

ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரை விட்டுக் கிளம்பும்போது மதியம் மணி மூன்று ஆகிவிட்டது.
 வழிக்கு உணவாகப் பாட்டி  கொண்டுவந்திருந்த  முறுக்கு, வடை, ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் மடைப்பள்ளியில் கிடைத்த அழகர்கோவில் தோசை
எல்லாம்   எங்களுக்கு  விருந்தாகின.  நடுவில் சித்தப்பாவுக்குத் தலைவலி.அந்த தோசையின் மிளகு சுக்கு மணம் காருக்குள் சுற்றி வந்தது:)

தாத்தாவிடம் எப்பொழுதும் ஜெ அண்ட் ஜெ  டிசேன் மருந்துகள் இருக்கும்.
வழியில் நிறுத்தி ஒரு கோலி சோடாவும் வாங்கிக்
குடித்தபின்னர் சித்தப்பா கண்ணயர்ந்தார்.

இப்பொழுது நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வெறும் 120 மைலுக்கா
இத்தனை நேரம் எடுத்தது என்று. தாத்தா பாட்டிக்கு ரயிலில் சென்றே வழக்கம்.

இப்பொழுது காரில் செல்வது கொஞ்சம் களைப்பாகத்தான் இருந்தது.
வண்டி மிக சௌகரியம். இருந்தாலும்  மதியத் தூக்கம் விட்டுப் போன களைப்பில் தென்காசியில்  ஒரு  நிறுத்தம்.

குற்றாலம் செல்ல ஆசை இருந்தாலும் ,முடியாத காரணத்தால்
அங்கு நுங்கு, கடலை மிட்டாய் ,அந்த ஊர் அரிசி முறுக்கு என்று
அப்பா வாங்கினார்.  எப்பவுமே சீரியசாக இருக்கும் அப்பா
இந்தப் பயணத்தின் போது சித்தப்பாவுடன் சிரித்துப்  பேசி
மகிழ்வதைப் பார்க்க எங்களுக்கு மிக சந்தோஷம்.




Sunday, April 19, 2026

திருக்குறுங்குடி நோக்கி....2


திருக்குறுங்குடி





வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.


                                                          குறத்தி,  தன் குழந்தைகளுடன்  ,,,,நம்பி கோயிலில்.
மதுரைக்கு அடுத்த  நிறுத்தம்  ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர்.  மொத்த குடும்பத்துக்கும்  ஆண்டாள் அம்மாவிடம் அதீதப்  ப்ரேமை.

அதனால்  ஓட்டுனர் மாயாண்டி  ,தாத்தா வின் விருப்பபடி கோவில் அருகே வந்து நிறுத்தினார்.  பலராமா பல பத்திரா சீட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்த நாங்கள் நால்வரும் கீழே இறக்கப் பட்டோம்:)"வெறும் சீட்டு விளையாட்டு மட்டுமல்ல அது, நாங்களே கார்ட்போர்டு அட்டைகளைச் சதுரமாக வெட்டி, கைப்பட எழுதித் தயாரித்த எங்களின் பொக்கிஷம். மொத்தம் 54 கார்டுகள்! காரில் வரும்போது அந்தச் சீட்டுகளோடு எங்கள் நேரமும், நினைவுகளும் அத்தனை அழகாகக் கழிந்தன."

"அன்றைய காலத்து வண்டிகளில் 'டிக்கி' என்பது ஒரு தனி உலகம். சுமார் 5 அடி நீளமும் 3 அடி அகலமும் கொண்ட அந்தப் பெரிய இடத்தில், அப்பா மெத்தை விரித்துத் தயார் செய்திருந்தார். எங்களைப் போன்ற சிறுவர்களுக்கு அது ஒரு மகா சௌகரியமான சொர்க்கம். வண்டி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த மெத்தையில் அமர்ந்து கொண்டு பலராமா பலபத்திரா விளையாடுவது ஒரு தனி சுகம்."

பலராமா கார்டுகள் நாங்களே தயாரிப்போம். வீட்டுக்கு வரும் எந்த அட்டையும் எங்களைத் தாண்டிப் போகாது.:)
சின்னச் சின்னக் கத்திரிக்கோலால் 3"பை 3" கத்திரித்துக்
கடவுள்கள் பெயர்களை பென்சிலால் எழுதி( பேனாவுக்கு அனுமதி 
இல்லை) மிகுந்த சிரமப் பட்டுத் தயாரிப்போம்.
இங்கே  தாத்தா பாட்டி பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு.

"எங்கள் பாட்டி திருவேங்கடம், தாத்தா ஸ்ரீநிவாசன். பெயரிலேயே மஹா பெயர்ப் பொருத்தம்! அந்தப் பெயர்களுக்குள் அடங்கியிருந்த தெய்வீகமும் அன்பும் தான் எங்களை அந்த 14 ஆண்டுகள் பத்திரமாக அரவணைத்தன. பாட்டிக்குச் சர்க்கரை வியாதி இருந்தும், எங்களைப் பசி ஆற வைப்பதிலேயே அவர் குறியாக இருந்தார்."



பாட்டி  கொண்டு வந்திருந்த ஜமக்காளத்தைக் 
கோவில்
முன் பிரகாரத்தில் கடைகளிலிருந்து ஒதுங்கி இருந்த
இடத்தில் இரண்டு தூண்களுக்கு இடையில்
விரித்தார் அப்பா. சித்தப்பா உணவுப் பாத்திரங்களையும் 
பெரிய  தெர்மாஸ்  குடுவையையும்  கொண்டு வர
தண்ணீர்க் குடத்தை நான் தூக்கிவந்தேன். 
முதல்னாளே  தயாரித்து வைத்திருந்த பொல பொல சாதம்.
இரண்டு பெரிய பாத்திரங்களில் புளியோதரையாகவும் , தயிர் சாதமாகவும்   மணம் வீசியபடி இருந்தன. 
கூடவே ஒரு கூடையில் அப்பள வடகங்கள்.  ஒரு சின்ன எவெர்சில்வரில் சம்புடத்தில்  துண்டு போட்ட மாங்காய் ஊறுகாய்

என்று ஒரே  அமர்க்களம் தான்.  அம்மா, சித்தி,பாட்டி அனைவரும் விறகடுப்பில் சமைத்த உணவு.
இந்தத் தாம்பாளம் எங்கே போச்சோ:)
ஸ்ரிவில்லிபுத்தூர் கோவில் பிராகாரம்,   அங்கே இனிமையாகக்
கூவிக்கொண்டிருந்த கிளிகள், பூக்கடைகளின் 
மல்லிகை மணம், யானைக் கொட்டாரத்திலிருந்து வந்த
பிளிறல் சத்தம், கோவில் மேளக் கொட்டு,நாதஸ்வர இசை,
உள்ளே தாயாருக்கு நடக்கும் அர்ச்சனைகள் ஒலிகள்

எல்லாம் மிக இனிமையாக இன்னும் என் மனதில் நிற்கின்றன.
அடுத்தாற்போல்  திருனெல்வேலி பக்கம் நகர வேண்டும்.
மீண்டும் பார்க்கலாமா. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!




மே மாதத் திருமணங்கள் .

வல்லிசிம்ஹன் எல்லோரும்   வளமாக இருக்க வேண்டும். Thursday, August 02, 2007 ஆனந்தம் ஆனந்தமே ஜயாநாராயணன் கல்யாணம் சுபமே நடுவில் கடிதங்கள் ,கேள்...