Thursday, October 29, 2026

சுபம் வரும் வேளை பல 5

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
   போஸ்ட் மாஸ்டர் அப்பா:)

மாமனார் மாமியார்.


https://youtu.be/gimbqFF5D5w?si=xXJSttGRPEzOpZmB
சீவி முடிச்சு சிங்காரிச்சு '' அருமையான பாட்டு. இங்கே லின்க் வேலை
செய்யுமா தெரியவில்லை.:)

மாமனார் மாமியார் திருமணம் பற்றி சொல்லி விடுகிறேன்.
கமலம்மாவின் அப்பா   ராவ் பஹதூர் சேஷய்யங்கார். மைலாப்பூர் வக்கீல். க்ரிமினல் லாயர். அவரும் இன்னோரு சமூக அமைப்பாளரும் சேர்ந்து தொடங்கிய லேடி சிவஸ்வாமி  பெண்கள்பள்ளி இப்போது
அரசுப்பள்ளியாகி விட்டது. பள்ளியில் தாத்தாவின் படம் இருக்கிறது.

என் மாமனார் பி எஸ் பாய்ஸ் பள்ளியில் படிக்கும் 
வேளையில் சைக்கிளில் செல்லும்போது தன்னைக் கடந்து செல்லும் மாட்டு  வண்டியில் தன் தங்கையையும் தோழியையும்

பார்த்து தொடர்ந்திருக்கிறார். நடுத்தெரு( தெருவின் பெயர்)வில் 
தோழி இறங்கிக் கொள்கிறார். மாமாவுக்கு16 கமலம்மாவுக்கு 14 வயது.

என் மாமியார் மிக அழகாக ரோஜா மாதிரி இருப்பாராம்.
மாமனார் என்னிடம் சொல்வார். இப்பதான் பூசணிக்கா
மாதிரி ஆயிட்டா. அப்போ ரொம்ப  அழகா அருமையா இருப்பா.

இப்படி சொல்லும்போது மாமியார் அவரைக் கடிந்து கொள்வார்.
சில மாதங்களில் மாமியார் மெட்ரிகுலேஷன் 
முடித்து விட்டார்.

மாமனார் சைக்கிளில் இருந்து விழுந்து அந்த விபத்தில்
கையை முறித்துக் கொண்டு கட்டுப் போட்டுக் கொண்டார்.
குணமானதும்  ஆஜிப்பாட்டியும் தாத்தாவும்
 ஶ்ரீமான் சேஷயங்காரிடம் பெண் கேட்டு இருக்கின்றனர்.

இந்தத் தாத்தாவுக்கு அவர்களுடைய  அந்தஸ்து, சொத்து
இவைகளைப் பார்த்து கொஞ்சம் தயக்கம். இத்தனைக்கும் அப்போது
மதராஸ்    ஹைகோர்ட் ஜட்ஜ் பதவி வேறு அவரைத் தேடி வந்தது.

குதிரை வண்டியில் ஏறி கடற்கரையோரமாக  ஹைகோர்ட் சென்று வருவார் என்று அம்மா சொன்ன நினைவு.

அவர் போட்ட கண்டிஷன்களில் ஒன்று தன்னால் வைர நெக்லஸ்
 போட முடியாது.  40 பவுன் தான் நகை. சிறப்பாகக் கல்யாணம்.
என்பதுதான்.
அந்த நாளைய பி எஸ் ஹைஸ்கூலில் திருமணம் நடந்ததாகச்
சொன்னார் மாமியார்.
நடுவில் மதுரைப் பாட்டி ஒரு சந்தேகம் எழுப்பினாராம்.
 அடிபட்ட  கை சரியாகி விட்டதா. ஊனத்தோடு  திருமணம் செய்யக் கூடாது என்றாராம்.

மாமாவும் கோபமும் உடன் பிறந்தவர்கள். உடனே நடுத்தெரு வீட்டுக்கு வந்தாராம். அங்கே இருந்த  ஆறுக்கு இரண்டடி
பெஞ்சை  அடிபட்ட  வலது கையால் தூக்கினாராம்.!!!!!!

பாட்டி உள்ளே  ஓடிவிட்டாராம்.

மதுரைப்பாட்டி  எங்க தாத்தா, கமலம்மாவின் அப்பா, திருமதி டி வி எஸ்,   ரங்கய்யங்கார் இவர்களை ஒன்றாக வளர்த்தவர்.

மதுரைப் பாட்டியின் தங்கை மகனான எங்கள் தாத்தா சிறுவயதிலேயே பெற்றோரை இழந்தவர்.அவர் எல்லாருக்கும்  மூத்தவர் என்பதால் முத்தண்ணா.

அவருடைய தம்பி தங்கைகளாக வளர்ந்தவர்கள் மற்றவர்கள்.
தங்கை பிற்காலத்தில் மரக்கடை சுந்தரம் ஐய்யங்காரைத் திருமணம்
செய்தார். 
அண்ணா 
தம்பிகள் அக்கா தங்கைகளை மணந்தனர். எல்லாம் திருக்குறுங்குடி மாமா அத்தை உறவுகள் தான்.

இப்பொழுது எங்கள் இருவரின் முறை. நல்ல வேளை இருவரும் 
முன்னே பின்னே பார்த்ததில்லை.

என்னை என் பனிரெண்டு வயதில் பார்த்ததாக சிங்கம் சொல்வார்.
என் தாத்தா மரணத்துக்கு அவருடைய சித்தியுடன் 20 வயது பையனாக(?)  வந்திருந்த போது அங்கிருந்த பென்ச் ஒன்றில் நான்
அழுதுகொண்டிருந்தேனாம்!!  (பாவாடை சட்டையில் இரட்டைப் பின்னலோடு ) பிறகு பேசிச் சிரித்திருக்கிறோம்.

''அப்பவே திருமணம் செய்திருந்தால் இப்போ மாதிரி 
வம்புக்கு வரமாட்டே!!! நான் உன்னை வழிக்குக் கொண்டு வந்திருப்பேன்  என்று அலட்டிக் கொள்வார்.

ஆகக் கூடி அந்த அக்டோபர் 29 , 30 தேதிகளில் புரசவாக்கம் ஹை ரோடு, கங்காதீஸ்வரர் கோவில்  வளைக்கடைகளில் கழிந்தது.

இன்னும் இரண்டு வாயில் புடவைகள் வாங்கிக் கொடுத்தார்
அம்மா. மறு நாளுக்காகக் காத்திருந்தோம். 

வெள்ளாளத் தெரு பிள்ளையாரிடம்  எல்லோருக்காகவும் வேண்டிக் கொண்டு  தோழியுடன் அரட்டை அடித்து விட்டுத்
தூங்கவும் போயாச்சு. எப்பொழுதும் போல் மாமாக்கள், அப்பா, அம்மா பாட்டி எல்லோரும் அடுத்த நாளுக்கான திட்டங்களில் 
இருந்தார்கள்.





















Monday, October 26, 2026

சுபம் வரும் வேளை.

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும். மதுரையை விட்டு
சென்னை செல்லும் வேளை.
தம்பிகளைச் சித்தப்பா வீட்டில் விட்டு வந்தார் அப்பா.

45 வயது அப்பா, 37 வயது அம்மா.
இருவருக்கும் என்ன பேசுவது எப்படிப் பேசுவது 
ஒன்றும் தெரியாது.
சென்று இறங்க பாட்டி வீடு இருந்ததோ பிழைத்தோமோ.

அதற்குள் அப்பாவின் மாமா மனைவி வீட்டுக்கு வந்தார்.
'' பெண் பார்க்கணும்னா அவர்கள் தானே வரவேண்டும்?
நாராயணா நீ ஏன் விட்டுக் கொடுக்கிறாய்?'' என்று வெளுத்து வாங்கினார்.

அங்கே கமலாவின் மாமியார் மாமனார்  எல்லோரும் பார்க்க வேண்டுமாம் அம்மாமி ''

என்று அப்பா சமாதானப்
படுத்தினார். எல்லாவற்றுக்கும்  வளைந்து கொடுக்காதே
உன்  தளத்தையும் விட்டுக் கொடுக்கக் கூடாது என்றவர்,
சென்னைக்குச் சென்று  என் வருங்கால மாமியாரிடமும்
வம்பு ஏத்திவிட்டு வந்தார்.

இங்கே ஒரு விஷயம் சொல்லணும். என் அப்பா அம்மாவைப் போல
அமைதிப் புறாக்களைப் பார்க்கவே முடியாது.

உலகம் முழுவதும் நல்லவர்களால் ஆனது 
என்று நினைப்பவர்கள்.  என் மாமியார் ,மாமனார், பாட்டி ,தாத்தா 
அந்த வகைதான்.
மாமனார் 18 வயசிலேயே, 14 வயது மாமியாரைப்   பார்த்துத் தன் திருமணத்தை நிச்சயித்துக் கொண்டவர். இருவருக்கும் ஜாதகம் கிடையாது. மாமனாரின் தங்கையும் என் மாமியாரும் ஒரே வகுப்பில் படித்தவர்கள்.:)
 எங்களை வந்து பார்த்த அம்மாமி என் மாமியாரிடமும்  கலகம்
செய்து பார்த்தார்.
அந்தக் கால ஆபட்ஸ்பரியில் திருமணம் நிகழ்த்துபவர்கள்.கொஞ்சம் தூண்டிவிட்டுப் பார்த்தார்கள்.

இப்போது மதராஸ்க்கு வண்டி ஏறலாமா:)
எப்போதும் போல ஒவ்வொரு ஸ்டேஷனிலும்  வண்டி நிற்கும் போதெல்லாம் பயணத்தை ரசித்தபடி  செங்கல்பட்டு வந்ததும் 
தூங்கி விட்டேன்:)

தாவணி பாவாடையில் வந்து இறங்கிய என்னைப் பார்த்து இரண்டு மாமாவுக்கும் சிரிப்பு. 

இப்படியே கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறியா. ? நாளைக்கு
புடவை கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் தெரியுமா?
என்றனர்.
அந்த வருடம்

அக்டோபர் 25ஆம் தேதி தீபாவளி  வந்ததால் ஹாஜீ  மூசாவில் ஒரு ஆரணிப் பட்டுப் புடவையும் ஊதா வண்ண ரவிக்கையும் 
எனக்கான டிரெஸ். 
அம்மா அதையே அந்த  பெண் பார்க்கும் படலத்துக்கு எடுத்து
வைத்திருந்தார்.
எழும்பூரில் இருந்து புரசவாக்கம் வருவதற்குள் 
அம்மா சமாசாரம் சொல்லி முடித்தார்.


ஆஜிப் பாட்டி, தாத்தா.
மீண்டும் பார்க்கலாம்.

.



Saturday, October 24, 2026

ஐப்பசி 24 ஆம் தேதி நிகழ்வுகள்.

வல்லிசிம்ஹன்

கொசுறுப் பதிவு

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
                 முன்பகுதியில் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்த செய்தியைச் சொல்லி இருந்தேன்.பிறகு..........

திடீரென்று மன உறுத்தல்.என்னடா ஏதாவது தப்பு செய்துட்டோமோ.

சாமி கடவுளே அந்தத் தபால் போகாம செய்திடேன் .

என்னவோ பிரார்த்தனை.

அது எப்படி நடக்கும்,நாமதான் போஸ்ட்மாஸ்டர் பொண்ணு.

சுத்தமா அட்ரஸ் எழுதி, ஐம்பது பைசா ஸ்டாம்பும் ஒட்டி

சந்தைப்பேட்டை தபாலாபீஸில் போய்ப் போடவும் போட்டாச்சு.இத்தனை நேரம் மெயில் பையில் திருனெல்வேலி எக்ஸ்ப்ரசில்

அது போய்க் கொண்டு இருக்கும்.

முகந்தெரியாத அத்தைக்குக் கடிதம்.

நமக்குக் கல்யாணத்தைப் பத்தி என்ன தெரியும்.

சிவாஜி,சரோஜாதேவி

ஜெமினி சாவித்திரி

பத்மினி எம்ஜீயார் பாடற டூயட் தெரியும்.

ஆளு யாருனு கூடத் தெரியாதே .பேரும் கேள்விப்படாத ஒரு பேரு.

அவஸ்தைடா கடவுளேனு தூங்கியும் போயாச்சு.

இரண்டு நாள் கழித்து எங்க அப்பா ஒரு பதினோரு மணிவாக்கில் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்.

சாவகாசமாக ஈசிசேரில் சாய்ந்துகொண்டு சேவற்கொடியோனின்தொடர் கதைபடித்துக்கொண்டிருந்த என்னை

ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு சமையல் உள்ளுக்குப் போய்விட்டார்.

அப்பாவுக்கு இன்னிக்கு சீக்கிரமே பசித்துவிட்டது போலிருக்கே !என்று நினைத்தபடி மறுபடியும் ஆ.வி.யில் மூழ்கிவிட்டேன்.

கசமுச என்று பேச்சு.

இரண்டு பேருமாக வெளியே வந்தார்கள்.

அப்பா முகம் படுசீரியசாக இருந்தது.

அன்னிக்கு சித்தி வீட்டில என்ன நடந்ததுனு மெதுவாகத்தான் கேட்டார்.

சட்டுனு கடிதம் ஞாபகம் வர, ''இல்லைப்பா'',என்று ஆரம்பித்த என்னை அம்மா முறைக்க,எனக்குப் பேச்சு வரவில்லை.

''அத்தை கிட்டேயிருந்து அப்பாவுக்கு லெட்டர் வந்து இருக்கு. அப்பா பேரில எழுதினயா ஏதாவது.''

நான் மென்று முழுங்குவதைப் பார்த்த அப்பாவுக்கு

மனசு வரவில்லை.

''ஏம்மா அப்படி எழுதின.திஸ் இஸ் சம்திங் சீரியஸ்''.

என்று பேச ஆரம்பிக்க.

இவளைத் தனியா அங்கே அனுப்பினதே தப்பு. வாயை வச்சுண்டு சும்மா இருந்ததா பாரேன்.பதினேழு வயசுக்கு உண்டான விவரம் வேண்டாம்???????

என்று அம்மா வருத்தப்பட ,

சரி சரி முதல் முதல்ல மஞ்சள் தடவிக் கடிதம் வந்து இருக்கு.

தம்பிகிட்டப் பேசிட்டு மற்றதைப் பார்க்கலாம்..

என்று அப்பா திரும்பிப் போய்விட்டார்.

அம்மாவும் ஏதோ பெரிய பாரம் ஏற்றிவிட்டது போல யோசனையுடன் படுத்துக் கொண்டுவிட்டார்.

சுவற்றுக்கு அப்பால் , போனில் சித்தப்பாவுடன் அப்பா பேசுவது கேட்டது.

சொல்ல மறந்துவிட்டேன்.

போஸ்ட் ஆஃபீசும் வீடும் சேர்ந்துதான் இருக்கும்.கதவைத் திறந்து அடுத்தாற்போல் கார்ட் வாங்கலாம்,போன் பேசலாம்.

மகா சௌகரியம்:-)

மெதுவாக எழுந்து அப்பா வைத்துவிட்டுப் போன கடிதத்தைப் படித்துப் பார்த்தேன் ."அன்புள்ள,.....

சித்தி எழுதின கடிததிலிருந்த கல்யாண வயதில் உனக்குப் பெண் இருப்பது தெரிய வந்தது.

படிப்பைப்பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம்.

கல்யாணம் ஆனபிறகு இங்கெ சென்னையில் தங்கி அவள் மேலே

டிகிரிக்குப் படிக்கலாம்.

அக்கா கணவரிடம் என் பையன் ஜாதகம் கொடுக்கிறேன்.

அவர் மதுரைக்கு நாளைக்கு வருகிறார். எல்லாம் சுபமாக முடியும். தையில் கல்யாணத்தை வைத்துக் கொள்ளலாம்."

இதுதான் சாரம்.

அப்பா என் திருமணத்தைப் பற்றி நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை.தயாராகவும் இல்லை.

பெரிய அதிர்ச்சியாகத்தான் இந்தக் கடிதம் இருந்திருக்கும் என்பது என்னுடைய சின்னமூளைக்குகூடத் தெரிந்தது.

அடுத்த நாள் சொன்னதுபோல வந்துவிட்டார் இன்னொரு அத்தை வீட்டுக்காரர்.

தானே எல்லாவற்றையும் சரி பார்த்துவிட்டதாகவும்

இதைவிடப் பொருத்தமான வரன் கிடைக்காது என்றும் பையன் 400ரூபாய் சம்பளத்தில் .டி வி எஸ்..கம்பனியில் அசிஸ்டண்ட் மேனஜர் ஆக இருப்பதாகவும்

சொல்லச் சொல்ல ஒரு மாதிரி வடிவம் உருப்பெற்றது.

எனக்குப் பிடித்த ஒரே வார்த்தை அஸிஸ்டண்ட் மானேஜர்.!!!!

ஏனெனில் காதலிக்க நேரமில்லை படத்தில் அந்த நாளைய கதாநாயகன்

ரவிச்சந்திரன் அந்த வேலையில் இருப்பார்.

உங்களால் நம்பக் கூட முடியாது எங்களின் வெகுளித்தனத்தை.:)

கடிதங்கள் பறந்தன.ரகசிய விசாரணைகள் நடந்தன.

ஐப்பசியில் பெண்பார்க்கலாம் என்று முடிவாகியது.

தொடரும் அதிசயங்கள் :)

Thursday, October 22, 2026

ஐப்பசி மாத நினைவலைகள். 3

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லாரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
வண்ணம் சேர்க்கப்பட்ட படம்.


பார்த்த முதல் படம்


அனைவருக்கும்  அன்பு வணக்கங்கள்.
தம்பியுடன் டவுனு பக்கம் கிளம்புவதாக  எழுதி இருந்தேன். என்னை  சித்தப்பாவின் வீட்டில் சேர்த்துவிட்டு ஓடி விட்டான்.

யாரும் கட்டி அணைத்தால் அவனுக்குப் பிடிக்காது.
சித்தப்பா அந்த மாதிரி மனுஷர்தான்:))

தங்கை(மூன்று மாதம் இளையவள்)   அரட்டை அடித்தபடி
என் பாட்டியின் தங்கைகள் (சின்ன பாட்டிகள் இருவர். அம்மு, ரங்கம்) இருக்கும் வீட்டிற்கு வந்தோம்.

 இருவரும் எங்கள் மேல் கேள்விக்கணைகளைத் தொடுக்க
சாமர்த்தியமாகப் பதில் சொல்லித் தப்பித்தோம்.

'' என்ன பாப்பா,, உனக்கு சிம்முவைப் பிடித்ததா? என்று ரங்கப் 
பாட்டி கேட்க  ''ஒரே கோத்திரம் பாட்டி.  அப்பா அவரை ஏன்
சாப்பாட்டுக்கு அழைத்தார் என்று தெரியவில்லை. எனக்கு அவரைப் பிடிக்கவும் இல்லை. அவர் கிராப்பும் அவரும் ! என்று முகம் சுளித்தாள்  தங்கை:)

எனக்கோ ஒரே ஆர்வம் இந்த வம்பைக் கேட்க.
''என்னாச்சு  பா.  கல்யாணம் செய்துக்கப் போறியா ''என்று அதிசயித்தேன்.

ஆமாம் உன்னைப் போல் படிப்பு மேல ஆசையில்லை.
இங்க போரடிக்கிறது. இன்னோரு வீட்டுக்குப் போக வேண்டியவர்கள் தானே. அப்பா மும்முரமாக இருக்கிறார்.

நல்ல  இடம்(???) கிடைத்தால் சரிதான் என்றாள்.

அம்மு சித்தியின் பாணம் என்னை நோக்கிப் பாய்ந்தது.
என்னடி ஆண்டாள் நீ என்ன செய்யப் போறே என்றார்.

வாசலில் போஸ்ட் என்று சத்தம் கேட்டதும் நான் வாசலுக்கு
விரைந்து அதை வாங்கி  சின்னப் பாட்டியிடம் கொடுத்தேன்.

அவரது  அக்கா மகள் கமலா என்பவரிடம் இருந்து வந்த கடிதம்.
( இந்தக் குடும்பத்தில் என் பாட்டி திருவேங்கடம் தான் மூத்தவர். பிறகு கிருஷ்ணா பாட்டி, அம்முப் பாட்டி, ரங்கா பாட்டி)

இப்போது கடிதம் எழுதி இருப்பது கிருஷ்ணா என்கிற கிச்சம்மா பாட்டி மகள். எனக்கு அத்தை முறை என்று தெரிந்து கொண்டேன்)

ரங்கா பாட்டி என்னைப் படிக்க சொன்னார்.

''க்ஷேமம். க்ஷேமத்துக்குப் பதில்.

எங்க சிம்மு, சேச்சாவின் அழைப்பில் அவன் அகம் போய் வந்தான்.

அதுதான் ஒரே கோத்திரம் ஆகிவிட்டது.
அவனுக்கும் இஷ்டம் இல்லை.
அவனுக்கு சிவப்பா, உயரமாக, ஒல்லியாக, பியூசி
படித்த பெண் வேண்டுமாம்!!!
உனக்கு யாராவது  தெரிந்தால் சொல்லு. அவனுக்கு
குரு பலன் வந்து விட்டது. இப்போது கல்யாணம் செய்யாவிட்டால்
இன்னும் ஏழு வருஷம் காத்திருக்கணுமாம்.""

இதை உரக்கப் படித்தேன். எனக்கு உச்சி வரை கோபம் ஏறியது.

என்ன பாட்டி, இப்படியெல்லாம் எதிர்பார்க்கிறவர்கள்
இங்கிலாந்து போய் மணம் முடிக்கலாமே.:(((((

பாட்டி என் கோபத்தை ரசித்தார். ''உன் அப்பா அம்மா ரொம்ப சாதுவாச்சே. நீ  உன் சின்னத் தாத்தாவைக் கொண்டிருக்கே
''    என்று சிரித்தார். அது யார் என்று நான் கேட்க. இப்போ
 இந்தக் கடிதம் வந்திருக்குப் பாரு. அந்த அத்தையோட  அப்பா.
உன் தாத்தாவின்  தம்பி  என்றார்.

எனக்குத்  தலை சுற்றியது.  என் பாட்டிக்கு இந்த அத்தையோட அம்மா தங்கை.  அப்பா என் தாத்தாவுக்குத் தம்பியா!!!!!!

ஸாமீ:)என்று அதிசயித்தேன்.
  அப்படித்தான் உறவுக்குள்ள உறவு கல்யாணம் செய்வார்கள் என்றதும் ஓஹோ என்று கேட்டுக் கொண்டேன்.

சரி இப்ப இந்தக் கடிதத்துக்கு நீ பதில் எழுது என்றார்.
உடனே உத்சாகம் பொங்கி வர'' ஆல்ரைட். ஒரு கை பாத்துடலாம்னு.
சொல்லு  எழுதறேன் என்றேன்.:)))))) என் தலை

எழுத்தை
நானே நிர்ணயம்    செய்த அந்தக் கடிதம்.. என் முதல் கேள்வியே சிம்மு என்று யாராவது பெயர் வைப்பார்களா பாட்டி என்பதுதான்.
நரசிம்ஹன் தான் மா சிம்மு ஆகிறது என்று சமாதானம் சொன்னார் பாட்டி.


:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

 சரி என்று அங்கிருந்த ஒரு இன்லாண்ட் லெட்டரில் எழுத ஆரம்பித்தேன். இளங்கன்று என்பதற்கு இதுதான் அர்த்தம். என் தங்கை சற்று நகர்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டாள்.

இதோ அந்தக் கடிதம்.
அன்புள்ள கமலா, உன் கடிதம் கிடைத்தது.
இந்தக் கடிதத்தை எழுதுபவள் நம் நாராயணனின் பெண்.

திருவேங்கடத்தின் பேத்தி.

(என் சரக்கை இங்கேதான் சேர்த்தேன்). ''இவள் உயரத்திலும் உயரம் சிவப்பிலும் சிவப்பு. மதராசில் படித்தாள்.''
சிம்முவுக்கு ஏதுவாக இருப்பாள்.

உன் அபிப்பிராயத்தை எழுது. கடிதாசி கண்டதும் பதில் போடு.

ஆசீர்வாதங்கள்.  உன் மாமியார் மாமனார், ஆத்துக்காரர் எல்லாவர்க்கும் என்  விசாரிப்புகளைச் சொல்லவும்.

அன்புடன் அம்முச் சித்தி.
++++++++++++++++++++++++++++++++++
கடிதத்தை ஒட்டியாச்சு.  அப்படியே    வெளியே இருந்த தபால் பட்டியில் போட்டாச்சு. கவனமாக   எஸ்.நாராயணன், போஸ்ட்மாஸ்டர், பசுமலை போஸ்ட் ஆபீஸ், பசுமலை,  மதுரை 4
எழுதியாச்சு.

பத்மாவுக்கு ஒரே கவலை. பெரியப்பா கோவிச்சுக்கப் போறா பாரு என்றாள்.

எனக்கும் பயம் பற்றிக் கொண்டது.
கிளம்பிடலாம்பா. ரங்கன் வந்துடுவான் என்று அவசரப்
படுத்தினாள்.
ஒரு வேளை இந்தத் தபால் போய்ச் சேராதோ என்னவோ. ஒண்ணும் நடக்காது பாரு என்றேன்.

உனக்கு எங்கேடி புத்தி போச்சு? கிழங்கள் ஏதாவது சொன்னா
உடனே  கேக்கணுமா என்று உலுக்கினாள்.
தன் தந்தை கோபிப்பாரோ என்ற பயம்  அவளுக்கு.:(

சித்தப்பா வீட்டில் ரங்கன் காத்திருந்தான்.
ஹோம் ஒர்க் இருக்கு வா போலாம் என்று நச்சரித்தான்.

கேள்வி ஏதும் கேட்காமல் பஸ் ஏறி பசுமலை வந்து சேர்ந்தோம்.



அம்மாகொடுத்த   டிபனை சாப்பிட்டு விட்டு, அப்போது படித்துக் கொண்டிருந்த  வெள்ளிமலை புத்தகத்தில் மூழ்கி விட்டேன்.

அம்மா கேள்விகளுக்கு சந்தோஷமாகவே  பதில் சொல்லிக் கடித விஷயத்தைச் சொல்லாமல்  விட்டேன்:))





Tuesday, October 20, 2026

ஒரு ஐப்பசி மாத ஆரம்பத்தில் ......2

வல்லிசிம்ஹன்
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.


 எங்க வீட்டு மஹாலக்‌ஷ்மி  பசுமலை.
முன்பே எழுதி இருப்பதை
நினைவூட்டல்  பதிவாக எழுத விரும்புகிறேன். முன்போ பின்போ பார்த்தறியாத ஒருவர் நம்மை எப்படி ஈர்க்க முடியும்.?
ஒரு சாதாரண சந்திப்பு . பாட்டிகளும் பேத்திகளுமாகப் பேசிக்கொள்வது எப்படி ஒரு திருமணமாக முடிந்தது?

அந்த 1965 இல் ஒரு வெட்டிப் பொழுது போக்கும் 17 வயதுப் பெண்ணுக்கு டவுன் என்ற சந்தைப் பேட்டைக்குப் போகப் பிடிக்கும்.  இதுவே என்னைக் கல்லூரியில் சேர்த்திருந்தால்
முதலாம் ஆண்டு இலக்கியத்தில் படித்திருப்பேன்.

''பசுமலையிலிருந்து ஃபாத்திமா  கல்லூரி வெகு தூரம். இரண்டு பஸ் ஏறிப் போனால் மகள் தொலைந்து போக வாய்ப்பு அதிகம்'' என்று என் தந்தையின் கணிப்பு.
5ஆம் எண் பஸ் வருகிறது. அதில் ஏறிப்போனால் செண்ட்டிரல் பஸ் நிறுத்தம்.  1 ஆம் எண் பஸ் வரும். அதில் ஏறினால் நேரே கல்லூரிக்குப் போய் விடலாம்  என்று பக்கத்து வீட்டு திருமதி டானியல் சொன்னார்.
பெண்ணின் பாதுகாப்பு குறித்து அப்பாவின் கருத்துகள் எல்லாம்
பழங்காலம்.  டிப்ளோமா  இன் ஜர்னலிசம்  தபால் வழியா
படிக்கட்டும். ஊர் வம்பெல்லாம் தோழிகளுக்கு எழுதுகிறாள்.
தினம் இரண்டு கவர்  நிறைய எட்டு தோழிகளுக்கு  செய்தி போகிறது. என்னதான் எழுதுவாளோ.:(
அதனால் அவ்வளவு தூரம் போய்ப் படிக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்று அம்மாவிடம் சொல்லியாகிவிட்டது.
நடுவில் மீண்டும் என்னைச் சென்னைக்கு அனுப்பும்படி கேட்டு வந்த மாமாவுக்கும்  கண்டிப்பாக முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்.
அதற்கும் ஒரு காரணம் இருந்தது. அப்போது  மாமாக்களுக்குக் கல்யாண வயது:)))  அனாவசியப்  பேச்சுகளுக்கு இடம் கொடுக்க வேண்டாம் என்று எண்ணி விட்டார்.:)
என்னுடைய சென்னைத் தோழிகளின் படிப்பு அடுத்த வருடத்துக்கு நகர்ந்து விட்டது.

அப்பாவுக்குச் சித்தி பையன்   டவுனில் இருந்தார். அடிக்கடி திருப்பரங்குன்றம் முருகனைத் தரிசிக்க வருவார்.
அப்பாவுக்கும் பிள்ளையார் மேல் அபார பக்தி. இருவரும் பேச ஆரம்பித்தால் நேரம் போவது தெரியாது. சித்தப்பாவுடன் அவர் மகளும்    என்னைப் பார்க்க வந்தாள். 

சென்னையில் பியுசி படித்ததால் நான் தலை கீழாக
நடக்கிறேனோ என்று பார்க்க வந்தாளாம்.
கோபம் வந்தாலும் என் கல்லூரிப் பேராசியர்கள் மகிமை எல்லாம் சொல்லி அவளை சமாளித்தேன்..

டவுனுக்கு  அவர்கள் வீட்டுக்கு வரச் சொல்லிவிட்டுக்
கிளம்பினார்கள்.
நான் தம்பியைப் பார்த்தேன். ''நீ ஸ்கூலுக்குப்
போகும்போது  சித்தி வீடு வரை துணை வருகிறாயாடா
என்று கேட்டுக் கொண்டேன்.அவன் மதுரை சேதுபதி பள்ளியில் எட்டாவது வகுப்புப் படித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அப்பாவிடம் சம்மதம் பெற இன்னும் ஒரு வாரம் ஆனது.

வடக்கு மாசி வீதிக்கு  சித்தப்பாவீட்டுக்குப் 
போனதுதான் வாழ்வின் திருப்பத்துக்குக் காரணம்.

வரப்போகும் மாமியார் மாமனார் உடன் நானும் அவரும் ஏஐ கொடுத்த பிம்பம்.



















Tuesday, October 13, 2026

ஃபிசியோ தெரபி 15 வருடங்களுக்கு முன்னால்.......

வல்லிசிம்ஹன் எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

கால் புராணம்
+++++++++++++++++++++++



ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் அப்பாடி:(
பிசியோ வலியோ தெரபி
1998  ஒரு தரம். 2000 , 2004 ஒரு  தரம். அப்புறம்  கணக்கு மறந்துவிட்டது.
அநேகமாக எக்ஸ் ரே எடுக்கப்பட்டது காலும் பாதமும் தான்.

ஏது இந்த அம்மா இன்னும் வரலையே நாலு மாசங்கள் போய் விட்டதே
என்று அப்போதைய
  தேவகியும் (இப்போதைய மீனாட்சி ) ஆசுபத்திரி  எமர்ஜென்சி
நர்ஸ் நினைச்சிருப்பாங்க,.

மண்ணோ, கல்லோ, தண்ணீரோ  எதுவாயிருந்தாலும்
ஆக்ஷேபனையே இல்லை. தடுக்குமா தடுக்காதா என்று என் கால்கள் தேடும்.
தடுக்கி விழுந்தால்  வலி வராமல் இருக்குமா. இல்லை வைத்தியருக்குக்
கொடுக்கவேண்டியதைக் கொடுக்காமல்தான் சரியாகப் போகுமா.

முதல் தடவை விழுந்தபோதே  வைத்தியர் சொன்னது  , 
முதுகெலும்பு தேய்ந்து
உதிருவது போல இருக்கு.ஆமாம்!! அப்படித்தான் சொன்னார். இப்போ கூடத் தொட்டுப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்:)))))
கால்ஷியம் மாத்திரை எடு.  உடல் எடையைக் குறைத்துவிடு.
உடல் தானே  சமநிலைப் பட்டுவிடும் என்றார்.

அதற்காக அகஸ்தியர் மாதிரி இமயம் முதல் பொதிகை வரை நடக்க
என்னால்  முடியுமா.:)
அவ்வப் பொழுது விழுவதும் எழுவதும் கால்கட்டு போடுவதும்
வழக்கமாகப்  போனது,.,  ஆறு மாதங்கள் முன்னால்   காலில் பட்ட  அடி
வலி குறையவே இல்லை.

சரிசெய்தே ஆகவேண்டிய நிலையில்   எலும்பு  வைத்தியரிடம் போய்
வந்து ஒரு வாரம் ஓடிவீட்டது.
டாக்டரின் உதவியாளினி  என் காலில் ஒரு அங்குலம் கூட விடவில்லை.

இரண்டுகைகளினாலும்    அழுத்தி இத்தனை நாட்களாக எனக்குத் தெரியாமல் இருந்த தசைநார்கள், செல்லணுக்கள்  எல்லாவற்றையும் வன்மையாக ச்  சிறந்த  முறையில்    அறிமுகப்   படுத்தினார்.:(

உங்களை  ஒரே மாதத்தில்  சரிப் படுத்திவிடுகிறேன். தினம்
ஃபிசியோதெரபி எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்.
அந்தப் பயிற்சிகளைச்   சரிவர  வீட்டிலும் செய்தால்  தசைகள் பலம் பெறும் என்று    புத்திமதி சொல்லி அனுப்பினார்..

தமிழ்மண நட்சத்திரம் அப்படி இப்படின்னு நான்கு நாட்கள்     வாய்தா வாங்கி  வைத்துக் கொண்டேன்.
எங்கள் குடும்பத்திலேயே  அவரிடம் சிகித்சை எடுத்துக் கொண்டவர்களின் அனுபவங்கள்  என்னைப் பயமுறுத்தின.   உடல் பூராவும்
வலி க்கும்  ஆனால் பழகிவிடும்.பூரண    குணம் நிச்சயம்.!!!!

மதில்மேல்  பூனையாக வீட்டுக்குப் பக்கத்து   தெருவிலேயே  இருக்கும்
வைத்திய சாலைக்குப் போன முதல் நாள்   ' ராஷி'
(அதுதான் அந்தப் பெண்ணின் பெயர்)   பூப்போல்  கால்களுக்கு ஒத்தடம் கொடுப்பதுபோல  எங்கெல்லாம் வலியிருக்கிறது என்று தெரிந்து கொண்டார்.

இவ்வளவுதானா. இதற்காப்  பயந்தோம்  என்றவாறு

 எல்லோரிடமும்
தொலைபேசி என் ஆநந்தத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டு   நீங்க எல்லாரும் அங்கே
வைத்தியம் செய்து கொள்ள தாராளமாகப்   போகலாம்.
வலியே      இல்லை என்று சொல்லிப் பெருமை சொல்லிக்கொண்டே அடுத்தநாள்    வைத்தியத்திற்குப்   போனேன்..

கோதுமை மாவு    ,சப்பாத்திக்குப்  பிசைவோம் இல்லையா....
அதுபோல  என் கால்களில் உள்ள     தசைகள் அழுத்தப்பட்டுப் பிசையப் பட்டு,
வலி தாங்காமல் போன போது,
பனிக்கட்டி நிரம்பிய பையினால்   ஒத்தடம் கொடுத்தார் அந்தப் பெண்.

இப்போது    நான் முழங்கால் வலி என்றே சொல்வதில்லை.
உடல் முழுவதும் புது ரத்தம் ஓடுபவது போல புத்துணர்ச்சிக்காகக் காத்திருக்கிறேன்.
டாக்டர்   அப்படித்தான் சொல்லி இருக்கிறார்.  இன்னும்  பத்து நாட்கள்  இந்தப் பயிற்சி மேற்கொண்டால் போதும்.
ராஷி (பிசியோ தெரப்பிஸ்ட்)என்னை ரொம்பவே மெச்சிக் கொள்கிறார்.
இங்க வரவங்க இரண்டு நாட்களுக்கு மேல  வரத்தயக்கம் காட்டுகிறார்கள்
ஆந்டி..
உங்களுக்குப்  பொறுமை  அதிகம்.
நீங்க   மூணு நாள் வந்துட்டீங்க.
இனிமே  வலி குறைந்துவிடும். முன்னைவிட வேகமா நடப்பீங்க  பாருங்க.
என்று அவள் சொன்ன அடுத்த நாள் ஏதோ  ஒரு தடங்கல் வந்துவிட்டது.
போக முடியவில்லை.


அடுத்தநாள்     பயிற்சியை நினைத்தால்   இரண்டு கைகளுக்கு   நடுவில் அகப்படும்    பரோட்டா மாவுதான் நினைவுக்கு  வருகிறது.
பரவாயில்லை இதையும்  தாண்டிவிடலாம்  மெள்ள,:)

பிறகு  அதே வைத்தியரின்  பயிற்சிக் கூடத்துக்குச் சென்று
ஒற்றைக் காலில் நிற்கப் பழகினேன்.:(
அது ஒரு பயங்கரம்:(
அடுத்த நாள்  கீழே உட்காரப் பயிற்சி நடந்தது.

ஒவ்வொரு நாள் பயிற்சிக்கும் 450 ரூபாய்தான்
பயிற்சிகளைத் தொடர்ந்து  ஆறு மாதங்கள் கற்றுக் கொள்ளுமாறு அங்கே இருக்கும்  ஆன்ட்ரு  வற்புறுத்தினார். பத்து நாட்களுக்குப் பிறகு போகவில்லை.

இப்பொழுது  ஒரு மாதிரி (வேகம் )குறைந்த நடையாதலால்  விழவில்லை.

மெரினா,வீட்டு வாசல்,துபாய்  ஏர்போர்ட், சுவிஸ்  நிலம் எல்லாவற்றையும்  என் கால்  ஸ்பரிசித்திருக்கிறது.

இனி விழாமல் அவன் பார்த்துக் கொள்ளுவான். நடை தளர்ந்துவிட்டதல்லவா.

சிங்கத்துக்குப் பிறகு  சூரிக்  எஸ்கலேட்டரில் விழுந்தது 
எல்லாம் பின் கதை:) தலை தப்பியது  தம்பிரான் புண்ணியம்.




Sunday, October 11, 2026

நிழல் தேடி...... துபாய் நினைவுகள்.

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் நலமாக வாழவேண்டும். கண்டதும் ,கேட்டதும்,நினைத்ததும், இங்கே .
சிங்கத்தின் நினைவு நாள் வருவதால் அவர் நினைவில்
இந்தப் பதிவு
Tuesday, August 21, 2007
வெய்யில்க்கேற்ற நிழலுண்டு....2
 துபாய் வெய்யிலின் உக்கிரம்
+++++++++++++++++++++++++++++++++
தண்ணீரும் தீர்ந்தாச்சு.
வெய்யிலும் உக்கிரமாகக் காற்றோடு தாக்குகிறது..
சரி இனிமேல் தேடிப் பயன் இல்லை, என்று
நாங்கள் திரும்பவும் வந்த வழியே திரும்பினோம்.
இங்கே புது மெட்ரோ சிஸ்டம் வரப்போவதால்
அது வரப்போகும்
இடங்களிலெல்லாம் நிலத்தை வெட்டி வைத்து இருக்கிறார்கள்.
அப்படி ஒரு பாதையில் போய்
நங்கள் பஸ் நிறுத்தம் எங்க இருக்கும் என்று தேடி வந்தோம்.
சிங்கத்துக்கு பஸ் ரூட்டெல்லாம் மனப்பாடம்.
போன தடவை இங்கே வந்த போது குளிர்காலமாக இருந்ததால்
நிறைய இடங்களை சிறப்பாக நாசர் ஸ்க்வேர் என்ற இடம் முதல் பலவற்றை நன்றாக அலசி இருக்கிறார்
அங்கே இவருக்கு வேணும் என்கிற ஹார்ட்வேர் எல்லாம் கிடைக்கும்.
அப்படியே இதோ வந்தாச்சு அதோ வந்தாச்சு என்று புர்ஜுமான் ஷாப்பிங் செண்டர் வரை வந்துவிட்டோம்.
நல்ல வேளையாக அங்கே ஒரு பஸ் நிறுத்தம் தென்பட்டது.
அங்கிருந்து டாக்ஸி பிடிக்கலாம் என்று கை காண்பித்தால் ஒரு வண்டியும் நிற்க மாட்டேன் என்கிறது.
சிங்கத்துக்கு உண்மையாகவே என்னைப் பற்றிக்கவலை வந்து விட்டது.
பசி வந்துவிட்டால் அதற்கு அப்புறம் ஒரு அடி எடுத்து வைப்பது கூட சிரமம்.
கையிலோ ரஸ்க், பிஸ்கட் என்று ஒண்ணும் இல்லை.
டாக்ஸி நிற்காத போது அழகான துபாய் போக்குவரத்து ஏசி பஸ் ஒன்று வந்து நின்றது.
எனக்குத் தயக்கம் ,இது நம்ம வீடு வரை போகுமா, என்று. பக்கத்துக் கடையில் தண்ணீர்
வாங்கப்போன சிங்கம் அங்கிருந்தே பஸ்ஸில் ஏறும்படி கைகாட்டுகிறார்.
எனக்கு முன்னபின்னத்(நம்பர்) தெரியாம எப்படி இந்த பஸ்ஸீல எப்படி ஏற என்று தயங்கும்போது,
'' அம்மா, ஏறுங்க. ஐய்யா வரவரை நான் பஸ்ஸை எடுக்கலை''ன்னு குரல் கேட்கிறது.
எந்த சாமிடா இப்படிக் குரல் கொடுக்குது , அதுவும் தமிழ்ல!! என்று யோசித்தபடி உள்ள எட்டிப் பார்த்தேன்.
சிரித்தபடி அந்த ஓட்டுனர் மீண்டும்,''உள்ள வாங்கம்மா, மயக்கம் வந்துடும்''
என்றார்.
ஏன்மா இப்படி வெய்யில்ல வந்தீங்க. எந்த ஊரு. எனக்குத் தஞ்சாவுர்.
இதோ சாரும் வந்துட்டார்.
உக்காருங்க. முதல்ல தண்ணீர் குடிங்க. அப்புறம் டிக்கட் எடுக்கலாம் என்று வரிசையாக
கட்டளைகள் அன்பாகப் போடுகிறார்.
நாங்களும் உட்கார்ந்ததோம் ஒரு வழியாக. கூட்டம் இருந்தாலும்,
டிரைவர் இருக்கையிலிருந்து பேச்சு தொடர்ந்தது.
அம்மா நம்ம ஊருக்காரங்க நேரம் பார்த்து வெளில வரணும்.
இந்தாங்க இந்த டிக்கட்டுகளை வாங்கிட்டுப் பணம் அந்த ஆளுகிட்ட அனுப்பங்க.
எங்க கராமா போறீங்களா?
என்றார். இல்லப்பா இன்னும் தள்ளி என்றதும், வீட்டுக்கு எவ்வளவு பக்கமோ
அங்க இறக்கி விடறேன். என்று சிரித்தார். இறங்கும் வரை எங்க பூர்வீகம்,தன் ஊர் என்று
அழகாகத் தமிழில் பேசி வந்தார்.
அவர் பெயரைக் கேட்டுக்கொள்ளவில்லையே என்று வருத்தமாக இருக்கிறது.
அந்த வெய்யிலில் பஸ்ஸின் குளுமை என்ன ஆஸ்வாசப்படுத்தியது.
எங்கே எல்லாமொ சுற்றிவிட்டு வீட்டு அருகில் உள்ள ரஷீத் ஹாஸ்பிட்டல் பக்கம்
வண்டியை விட்டு
இறங்கினோம்.
தஞ்சாவூர்க்காரருக்கு நன்றி  சொல்லிவிட்டுக் கடவுளின் கருணையை
வியந்தபடி  விடைபெற்றோம்.


அவர் மீண்டும் நம்ம பஸ்ஸீல நீங்க ரெண்டு பேரும் வரணும்மா. பார்க்கலாம்
என்று வண்டியைக் கிளப்பிச் சென்றார்.
இந்ததமிழ் எப்படி ஒரு சோர்வான சமயத்திலிருந்து
நம்மை மீட்டது பார்த்தியா என்று யோசித்தேன்.
அதன் பிறகு வெளி வெய்யிலுறைக்கவில்லை.

சுபம் வரும் வேளை பல 5

வல்லிசிம்ஹன் எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.    போஸ்ட் மாஸ்டர் அப்பா:) மாமனார் மாமியார். https://youtu.be/gimbqFF5D5w?si=xXJSttGRPEzOpZmB சீவி...