திருக்குறுங்குடி பயணம் 4

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் நலமாக வளமாக வாழ வேண்டும். வில்லிபுத்துரிலிருந்து

தென்காசி,குற்றாலம் என்று திருக்குறுங்குடி அருகில் வர மாலை ஆறு

ஆகிவிட்டது. பக்கத்து வீட்டில் தாத்தாவின் தம்பி வீடு என்பதாலும்

அவர்கள் இரண்டு நாட்கள் முன் தான் இங்கே இருந்துவிட்டு

சென்னைக்குச் சென்றதாகவும்

அவர்கள் கிளம்பு முன் இந்த வீட்டையும்  சுத்தம் செய்து

சமையலுக்குத் தேவையான பொருட்களையும் வாங்கி வைத்ததாகப்

பெரியவர்கள் பேசிக்கொண்ட நினைவு.. அப்போது தெரியுமா, அந்தக் குழுவில் இருந்த பேரனைத்தான் நான் மணம் முடிக்கப்

போகிறேன் என்று தெரியாமல் போய்விட்டது:))))

தோட்டப் பகுதி. (கொல்லைப் புறம்)

தாத்தா ஆராதனை செய்யும் நேரம்

திருக்குறுங்குடி மலை மேல் நம்பி பயணம் ஆரம்பம். தாத்தா பாட்டி, அம்மா அப்பா, நாங்கள் மூவர், இன்னோரு உறவினர். கற்பனை என்னுது. வடிவம் ஜெமினி ஏஐ:)

அழகிய நம்பி திருக்கோயில்

  அருள்மிகு மலைமேல் நம்பி.

 இப்பொழுதும் என் மாமா மகள் இந்த  மலை ஏறிச் சாதனை படைத்திருக்கிறாள்.  அவளுடைய மூட்டு வலியுடன் ஏறி இறங்கியது

நம்பியின் அருளை நம்பி மட்டும்.

மஹேந்திர கிரி மலையிலிருந்தே அனுமன் இலங்கையை நோக்கித்

தாவியதாக புராண வரலாறு.

பாட்டி அங்கே இருந்த மூன்று நாட்களும் எங்களுக்கு இரவு வேளை சாப்பாட்டைக் கையில் பிசைந்து போடுபோது, கதைகள் சொல்வார். நாம் பின் பக்கம் போய்ப்

பேசினால்  பெருமாளுக்குக் கேட்கும் என்று. நானும் என் தம்பிகளும்

வீட்டுக்குள் கூட மெதுவாகப் பேசிக்கொள்வோம்:) 

பிற்காலத்தில் தி ஜானகிராமன் கிராம  வீட்டு வர்ணனை

எனக்குப் புதிதாகவே தெரியவில்லை. 

எங்கள் திருக்குறுங்குடி வீட்டு அமைப்பாகவே தெரிந்தது.  தொடரலாம்

2006 to 2026 வலைப் பயணம்.

வல்லிசிம்ஹன்

இன்று ஏப்ரல் 24. இருபது வருடங்களுக்கு முன் — இதே நாளில் — நான் என் தமிழ் வலைப்பதிவைத் தொடங்கினேன். அதற்கு முன் ஆங்கிலத்தில் எழுதிக் கொண்டிருந்த நான், “ஏன் என் சொந்த மொழியில் எழுதக்கூடாது?” என்று ஒரு நாள் தோன்றியது. அந்த ஒரு எண்ணம்… இவ்வளவு நீண்ட பயணமாக மாறும் என்று அப்போது எனக்கே தெரியாது.

இந்த இருபது ஆண்டுகளில் நான் எழுதிய பதிவுகள், நான் சந்தித்த நல்ல மனசுக்காரர்கள், நான் பெற்ற அன்பு — எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு பெரிய குடும்பம் மாதிரி ஆகிவிட்டது. சில சமயம் நான் எழுதாமல் விலகி இருந்தாலும், இந்த இடம் என்னை மறக்கவே இல்லை.

இன்று இந்த நாளில், என்னை வழிநடத்திய சிலரை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. நியூசிலாந்தில் இருக்கும் என் தோழி —துளசி கோபால், பின்னூட்டப் பேரரசி என்று பட்டம் சூட்டப்பட்டவர்!!! எப்போதும் பிறரைப் பாராட்டி, ஊக்கப்படுத்தி, “மற்றவர்களுடைய பதிவுகளுக்கும் சென்று கருத்து சொல்லு” என்று மெதுவாக நினைவூட்டியவர். அவரைப் போல சிலர் இருந்ததால்தான் நான் இந்த உலகில் இவ்வளவு நாள் தங்க முடிந்தது.

சில காலம் நான் விலகி இருந்ததால், என் வாசகர்களும் அமைதியாகி விட்டார்கள். அது அவர்களின் தவறு இல்லை — நான் இல்லாத இடத்தில் அவர்கள் எப்படி வருவார்கள். இப்போது நான் மீண்டும் என் வட்டத்துக்குள் நடக்கத் தொடங்குகிறேன். மீண்டும் வாசிக்கவும், கருத்து சொல்லவும், பழைய நட்புகளைத் தேடிப் படிக்கவும் வேண்டும் .

இருபது ஆண்டுகள்… எழுத்து எனக்கு கொடுத்த மிகப் பெரிய பரிசு — தோழிகளும் தோழர்களும் அவர்களின் அன்பு, அவர்களின் வார்த்தைகள், அவர்களின் அமைதியான ஆதரவு.

இன்று என் வலைப்பதிவு பிறந்தநாள். நான் மீண்டும் வந்திருக்கிறேன். எழுதவும், பகிரவும், இணைக்கவும்.

என்னுடன் இருந்த அனைவருக்கும் — மனமார்ந்த நன்றி. இன்னும் வரப் போகிறவர்களுக்கும் — அன்பான வரவேற்பு.#TulsiGopal,#GeethaSambasivam,#SriramBalasubramaniyam,# GomathyArasu,#GeethaRengan,#Nellaiththamizhan MuraLi,#VengatNagarajan,#AdhiVenkat, இன்னும் நிறைய பெயர்கள் விட்டுப் போச்சு.மன்னிக்கணும்.

இன்னும் வளரலாம்.

திருக்குறுங்குடி பயணம் ,வேரை நோக்கி...........பாகம்3

வல்லிசிம்ஹன்,

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.

அப்போதெல்லாம் பயணம் என்பதே ஒரு கொண்டாட்டம் தான். எங்களின் அந்தப் பழைய 1957 மாடல் 'செவர்லே' (Chevrolet) காரில், ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒன்றாகப் பயணித்த அந்த நாட்கள் இப்போதும் கண்முன்னே வந்து போகின்றன. மிடுக்கான சீருடை அணிந்த டிரைவர் பக்கம் அமர்ந்திருக்கும் எனது அப்பாவும் பெரியப்பாவும், பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கதைகள் பேசும் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா மற்றும் அத்தை... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, காரின் பின்புறம் மெத்தென்ற அந்த 'ட்ரங்க்' பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்த எங்களின் அந்தச் சிறுவயது குதூகலம்!

"காலங்கள் மாறினாலும், பசுமை மாறாத சில நினைவுகள் நம் மனதில் என்றும் தங்கியிருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு இனிமையான பயணத்தை இன்று உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.அப்போதெல்லாம் பயணம் என்பதே ஒரு கொண்டாட்டம் தான். எங்களின் அந்தப் பழைய 1957 மாடல் 'செவர்லே' (Chevrolet) காரில், ஒட்டுமொத்தக் குடும்பமும் ஒன்றாகப் பயணித்த அந்த நாட்கள் இப்போதும் கண்முன்னே வந்து போகின்றன. மிடுக்கான சீருடை அணிந்த டிரைவர் பக்கம் அமர்ந்திருக்கும் எனது அப்பாவும் சித்தப்பாவும், பின் இருக்கையில் அமர்ந்து கதைகள் பேசும் தாத்தா, பாட்டி, அம்மா மற்றும் அத்தை... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, காரின் பின்புறம் மெத்தென்ற அந்த 'ட்ரங்க்' பகுதியில் அமர்ந்து கொண்டு, ஜன்னல் வழியே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே வந்த எங்களின் அந்தச் சிறுவயது குதூகலம்!

"காலங்கள் மாறினாலும், பசுமை மாறாத சில நினைவுகள் நம் மனதில் என்றும் தங்கியிருக்கும். அப்படிப்பட்ட ஒரு இனிமையான பயணத்தை இன்று உங்களோடு பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

செவர்லே ஸ்டேஷன் வாகன். நாங்கள் மூவரும் குட்டிப் பொண்ணும்

மிக சுகமாகப் பயணம் செய்த வண்டி. இந்த  டிரன்க்(நம்மூர்ல டிக்கி சொல்லலாம். அதுக்கு இங்க வேற அர்த்தம்)  தூங்க , சாப்பிட மிக வசதி.

இரண்டு பகுதிகளாகக் கதவு. கீழ் பாதி மூடி மேல் பாதி திறக்கலாம். ஆனால் தாத்தாவுக்கு அது பிடிக்காது. கார் கிளம்பியதும் முழுசாக மூடச் சொல்லிவிடுவார். எங்கள் சின்ன வடிவங்களுக்கு மிகப் பொருத்தம்:)

ஓ. இப்போது ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரில் இருக்கிறோம் இல்லையா.?

அங்கேயே முகம் கழுவி, பின்னல் ஜடை போட்டு பெரிய செண்டு மல்லி சரம் வாங்கி என் தலையை அலங்கரித்தார் அன்பு அம்மா.

பாட்டி, சித்தி,அம்மா எல்லோரும் ஆளுக்கு கொஞ்சம்  பூவைச் சூடிக்கொண்டார்கள். அங்கெல்லாம்  50, 100 என்றுதான் பூக்கணக்கு

சொல்வார்கள்.

திருக்குறுங்குடி காட்சி 1957

அக்ரஹாரம்.

இந்த மல்லிகைப்பூ வாசம் எப்பொழுதும் என்னைத் தொடரும்.

ஶ்ரீவில்லிபுத்தூரை விட்டுக் கிளம்பும்போது மதியம் மணி மூன்று ஆகிவிட்டது.

 வழிக்கு உணவாகப் பாட்டி  கொண்டுவந்திருந்த  முறுக்கு, வடை, ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர் மடைப்பள்ளியில் கிடைத்த அழகர்கோவில் தோசை

எல்லாம்   எங்களுக்கு  விருந்தாகின.  நடுவில் சித்தப்பாவுக்குத் தலைவலி.அந்த தோசையின் மிளகு சுக்கு மணம் காருக்குள் சுற்றி வந்தது:)

தாத்தாவிடம் எப்பொழுதும் ஜெ அண்ட் ஜெ  டிசேன் மருந்துகள் இருக்கும்.

வழியில் நிறுத்தி ஒரு கோலி சோடாவும் வாங்கிக்

குடித்தபின்னர் சித்தப்பா கண்ணயர்ந்தார்.

இப்பொழுது நினைத்தால் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. வெறும் 120 மைலுக்கா

இத்தனை நேரம் எடுத்தது என்று. தாத்தா பாட்டிக்கு ரயிலில் சென்றே வழக்கம்.

இப்பொழுது காரில் செல்வது கொஞ்சம் களைப்பாகத்தான் இருந்தது.

வண்டி மிக சௌகரியம். இருந்தாலும்  மதியத் தூக்கம் விட்டுப் போன களைப்பில் தென்காசியில்  ஒரு  நிறுத்தம்.

குற்றாலம் செல்ல ஆசை இருந்தாலும் ,முடியாத காரணத்தால்

அங்கு நுங்கு, கடலை மிட்டாய் ,அந்த ஊர் அரிசி முறுக்கு என்று

அப்பா வாங்கினார்.  எப்பவுமே சீரியசாக இருக்கும் அப்பா

இந்தப் பயணத்தின் போது சித்தப்பாவுடன் சிரித்துப்  பேசி

மகிழ்வதைப் பார்க்க எங்களுக்கு மிக சந்தோஷம்.

திருக்குறுங்குடி நோக்கி....2

திருக்குறுங்குடி

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

                                                          குறத்தி,  தன் குழந்தைகளுடன்  ,,,,நம்பி கோயிலில்.

மதுரைக்கு அடுத்த  நிறுத்தம்  ஶ்ரீவில்லிபுத்தூர்.  மொத்த குடும்பத்துக்கும்  ஆண்டாள் அம்மாவிடம் அதீதப்  ப்ரேமை.

அதனால்  ஓட்டுனர் மாயாண்டி  ,தாத்தா வின் விருப்பபடி கோவில் அருகே வந்து நிறுத்தினார்.  பலராமா பல பத்திரா சீட்டு விளையாடிக் கொண்டிருந்த நாங்கள் நால்வரும் கீழே இறக்கப் பட்டோம்:)"வெறும் சீட்டு விளையாட்டு மட்டுமல்ல அது, நாங்களே கார்ட்போர்டு அட்டைகளைச் சதுரமாக வெட்டி, கைப்பட எழுதித் தயாரித்த எங்களின் பொக்கிஷம். மொத்தம் 54 கார்டுகள்! காரில் வரும்போது அந்தச் சீட்டுகளோடு எங்கள் நேரமும், நினைவுகளும் அத்தனை அழகாகக் கழிந்தன."

"அன்றைய காலத்து வண்டிகளில் 'டிக்கி' என்பது ஒரு தனி உலகம். சுமார் 5 அடி நீளமும் 3 அடி அகலமும் கொண்ட அந்தப் பெரிய இடத்தில், அப்பா மெத்தை விரித்துத் தயார் செய்திருந்தார். எங்களைப் போன்ற சிறுவர்களுக்கு அது ஒரு மகா சௌகரியமான சொர்க்கம். வண்டி ஓடிக்கொண்டிருக்கும்போது அந்த மெத்தையில் அமர்ந்து கொண்டு பலராமா பலபத்திரா விளையாடுவது ஒரு தனி சுகம்."

பலராமா கார்டுகள் நாங்களே தயாரிப்போம். வீட்டுக்கு வரும் எந்த அட்டையும் எங்களைத் தாண்டிப் போகாது.:)

சின்னச் சின்னக் கத்திரிக்கோலால் 3"பை 3" கத்திரித்துக்

கடவுள்கள் பெயர்களை பென்சிலால் எழுதி( பேனாவுக்கு அனுமதி 

இல்லை) மிகுந்த சிரமப் பட்டுத் தயாரிப்போம்.

இங்கே  தாத்தா பாட்டி பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு.

"எங்கள் பாட்டி திருவேங்கடம், தாத்தா ஸ்ரீநிவாசன். பெயரிலேயே மஹா பெயர்ப் பொருத்தம்! அந்தப் பெயர்களுக்குள் அடங்கியிருந்த தெய்வீகமும் அன்பும் தான் எங்களை அந்த 14 ஆண்டுகள் பத்திரமாக அரவணைத்தன. பாட்டிக்குச் சர்க்கரை வியாதி இருந்தும், எங்களைப் பசி ஆற வைப்பதிலேயே அவர் குறியாக இருந்தார்."

பாட்டி  கொண்டு வந்திருந்த ஜமக்காளத்தைக் 

கோவில்

முன் பிரகாரத்தில் கடைகளிலிருந்து ஒதுங்கி இருந்த

இடத்தில் இரண்டு தூண்களுக்கு இடையில்

விரித்தார் அப்பா. சித்தப்பா உணவுப் பாத்திரங்களையும் 

பெரிய  தெர்மாஸ்  குடுவையையும்  கொண்டு வர

தண்ணீர்க் குடத்தை நான் தூக்கிவந்தேன். 

முதல்னாளே  தயாரித்து வைத்திருந்த பொல பொல சாதம்.

இரண்டு பெரிய பாத்திரங்களில் புளியோதரையாகவும் , தயிர் சாதமாகவும்   மணம் வீசியபடி இருந்தன. 

கூடவே ஒரு கூடையில் அப்பள வடகங்கள்.  ஒரு சின்ன எவெர்சில்வரில் சம்புடத்தில்  துண்டு போட்ட மாங்காய் ஊறுகாய்

என்று ஒரே  அமர்க்களம் தான்.  அம்மா, சித்தி,பாட்டி அனைவரும் விறகடுப்பில் சமைத்த உணவு.

இந்தத் தாம்பாளம் எங்கே போச்சோ:)

ஸ்ரிவில்லிபுத்தூர் கோவில் பிராகாரம்,   அங்கே இனிமையாகக்

கூவிக்கொண்டிருந்த கிளிகள், பூக்கடைகளின் 

மல்லிகை மணம், யானைக் கொட்டாரத்திலிருந்து வந்த

பிளிறல் சத்தம், கோவில் மேளக் கொட்டு,நாதஸ்வர இசை,

உள்ளே தாயாருக்கு நடக்கும் அர்ச்சனைகள் ஒலிகள்

எல்லாம் மிக இனிமையாக இன்னும் என் மனதில் நிற்கின்றன.

அடுத்தாற்போல்  திருனெல்வேலி பக்கம் நகர வேண்டும்.

மீண்டும் பார்க்கலாமா. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

1957 இல் திருக்குறுங்குடி நோக்கி ஒரு பயணம் Part 1

வல்லிசிம்ஹன்

1957 செவர்லெ ஸ்டேஷன் வாகனம்:)

தாத்தாவுக்குத் தான் பிறந்த ஊரைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆவல்

திடீரென்று அதிகரித்தது.

குறுங்குடி நம்பி கோயிலில் இருந்து  வந்திருந்த அர்ச்சகர் ஸ்வாமிகள்

கொடுத்த செய்திதான் காரணம். 

ஊரில் இருந்தவர்கள் எல்லாம் குடும்ப நிமித்தம் வேறு வேறு

இடங்களுக்குச் சென்று விட்ட நிலையில் பெருமாளுக்கு

ஒரு வேளை தான்  ஆராதனை நடப்பதாகவும்

 வஸ்த்திரம் தட்டுப்பாடுகள் இருப்பதாகவும் சொன்னபோது

மனம் வருத்தத்தில்  ஆழ்ந்து விட்டது.(இது  70 வருடத்துக்கு முந்திய கதை. இப்போது எல்லாம் திருத்தப் பட்டு விட்டது.)

ஒரு கிராம சூழல். 

திருக்குறுங்குடி ஆறு. 1957 மே மாத வெய்யிலில் எங்கள் வண்டி தாத்தா பாட்டி அப்பா அம்மா நாங்கள் மூவர். சித்தப்பா

சித்தி அவரின்  பெண். என்று பத்து நபர்களை ஏற்றிக்கொண்டு பழங்கானத்தத்தை விட்டுக் கிளம்பியது. தொடரும்.....

14 th April Parabhava New Year.

வல்லிசிம்ஹன்  

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துகள்.

நல்ல செய்திகளே காதில் வந்து சேரவும் அனைவரும் இனிய வாழ்வு பெறவும் இறைவன் 

அருள பிரார்த்திக்கிறேன்.

வாழ்க வளமுடன்.

Asha Bhosle

வல்லிசிம்ஹன்

12th April 2026. 

The world lost a glorious voice  which will echoing in our hearts. Rest in Peace,