சுதந்திரம் அடைய என்ன தேவை?

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.

விடுதலை பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

குடும்பத் தளையிலிருந்து விடுபடுவது கூட

அவ்வளவு சிரமம் இல்லை.

நம் மனம் போடும் கட்டுப்பாடுகளிலிருந்து விடுபடுவது இன்னும் சிரமம்.

கூண்டுக்குள் அடைபட்ட எலியாவது ஓடிவிடும்.

2004 லிலிருந்து 

வீட்டை விட்டு  வெளியே வந்த போது

பக்கத்தில் உள்ள கோவில்களுக்கு  வாடகை வண்டியில்

காலை கிளம்பி மாலைக்குள் வந்து விடுவது

போன்ற  தலங்களுக்கு வாரத்தில் இருமுறையாவது போவதைப்

பழக்கிக் கொண்டேன். வீட்டிலேயே இருக்க விரும்புவார் எங்கள் சிங்கம்.

பழைய  மொழிகளில் பெண் சிங்கம் வேட்டையாடப் 

போகும்  ஆண் சிங்கம்  காத்திருக்கும்.:)

இவருக்குத் தொழிலே தெய்வம்.  உதவி கேட்டு வரும் 

நண்பர்களின் வண்டிகளைச்  செப்பனிட்டுக் கொடுப்பார்.

மதிய உணவு முடிந்ததும்  தொலைக்காட்சி படங்களில்

மூழ்கிவிடுவார்.

வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வாருங்கள் இருவரும்

சிங்ககிரி நரசிம்மரைப் பார்த்து வரலாம்

என்றால்  '' வீட்டில இருக்கிற ராமர் போதும்

 வெளியே தேடணுமா?"" என்று சித்தர் போலப் பதில் சொல்வார்.

20 வருடங்களுக்கு முன் பழக்கமான ஶ்ரீராம்  டிராவல்சில்

சொன்னால்  12 மணி நேரத்துக்கு இத்தனை என்று பில்

போட்டு அனுப்பிவிடுவார்.

அருமையான அம்பாசடர் வண்டி  வந்துவிடும்.

காலை பத்து மணி அளவில் கிளம்பியது  தான் தாமதம்.

செங்கல்பட்டு ஏரிகாத்த ராமர், மற்றும் அச்சரபாக்கம்

கோவில்கள் என்று போய்விட்டு

நடுவில் கோவில்களில் கிடைத்த உணவை 

உண்டு விட்டுத் திரும்பும்போது அம்மா வீட்டுக்கும் போய்க்

காப்பி குடித்து   அம்மாவுக்கு ஆறுதலாகச்

சில வார்த்தைகளைப் பேசும்போது

மணி  5 ஆகி இருக்கும்.

சின்னத் தம்பி இறைவனடி அடைந்தது எங்களை வெகுவாகப் பாதித்திருந்தது.

அம்மா வந்திருந்தால் அழைத்துப் போயிருப்பேன்.

மறுத்ததனால் நான் மட்டும் சென்று வந்தேன்.

பெரிய தம்பி அப்போது  விராலிமலையில்

தன்  தொழிற்சாலையைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரு  குடும்பம்  இப்படி அவதிப்பட்டது அந்த நாட்களில்.

இப்போது என்னை கட்டிப் போட வெளிவிலங்குகள் இல்லை. என் மனவிலங்கே என்னை க் கட்டிப் போடாமல் நான் மேற் கொண்ட பயணங்கள் அவை.

ஏரி காத்த ராமர்.

மதுராந்தகம் ஏரி.

மீண்டும் பார்க்கலாம்.

விடுதலை எப்போது?

வல்லிசிம்ஹன்

 அனைவருக்கும்  இனிய காலங்களுக்கான வாழ்த்துகள்.

நம்மை விடுவிக்க நாம் தான் முன்வரவேண்டும்.

இளமைக்காலங்களில்  கணவன், குழந்தைகள், வீட்டின் முதியோர்

என்ற பல அன்பு விலங்குகளை

விலக்க முடியாமல் போகிறது.

80 களில் என் பெற்றோர் அப்பாவின்  வேலை ஓய்வைக் கொண்டாட பத்ரி நாத்,. சென்றார்கள்.

அப்பாவுக்கு என்னையும் அழைத்துச் செல்ல ஆசை.

அது ஒரு மேமாதக் கடைசி. குழந்தைகள் விடுமுறையில் இருந்தார்கள்.

வீட்டில் மாமியார், அவருடைய மாமியார், குழந்தைகள் மூவர்,

காலை சென்று மாலை,இரவு வரும் என் கணவர்.

என் அப்பா வந்ததும் பாட்டியின் முகம் சுருங்கியது.

உன் குடும்பத்தை என்னால் கட்டிக் காக்க முடியாது.

இப்ப தானே உனக்கு 40 வயதாகிறது. ரிடையரானபிறகு 

நீங்கள் போகலாம் என்று முற்றுப் புள்ளி வைத்தார்.

உண்மைதானே என் வீடு என் கணவர் என் குழந்தைகள்:))))

பெரிய ஏமாற்றம் ஒன்றும் எனக்கில்லை.

பத்து நாட்கள் போவது சிரமம்தான்.

ஒரு அம்மாவாகக் குழந்தைகளைப் பிரிந்து

அவ்வளவு தூரம் செல்வது எனக்கும்

பிடிக்காத ஒன்று.

என் தந்தை அப்போது கடுமையான வயிற்றுவலியிலிருந்து

மீண்டு வந்திருந்தார்.

அறுபது வயது.  இந்த வயதுக்கு மேல் பழைய திடம் வருமா

என்ற சந்தேகம் வேறு.

அவர்களுக்கு என் தைரியத்தின் மேல் அவ்வளவு நம்பிக்கை.

நான் கூட வந்தால் எல்லாவற்றையும் கவனித்துக் 

கொள்வேன்  என்று அவர்களது யோசனை.

இல்லை என்று ஆனதும் என் சின்ன மாமாவின் துணையுடன்

பெரிய மாமாவின் ஏற்பாடுகளில்  பத்ரி நாத் தொடர்பான அனைத்து ஸ்தலங்களுக்கும் சென்று வந்தார்கள்.

ஜெய் பத்ரி விஷால் ஜெய் பத்திரி நாத்.

தொடரும்.

கண்ணில் தெரிகின்ற வானம்

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும்  வளமாக வாழ வேண்டும்.

ஆமாம்... இன்று தான் வானம் கண்ணில் தெரிகின்றது. 

போன  வாரம் முழுவதும் கருமேகங்கள் நிறைந்து 

சத்தமும் ஈரமும்    மனதை உறுத்தின.

சென்னையை விட்டு வந்து ஒரு வருடத்துக்கு மேல் ஆகிறது.

அதனால் மனம் வருந்துகிறதோ. சிங்கமிருக்கும்போது

திட்டம் இடுவது மட்டும் என் கையில். உடன் நிறைவேற்றுவது மட்டும் அவர் பொறுப்பு. 

சென்னையை விட்டு நகர்வது அவருக்குப் பிடிக்காத விஷயம்.செடிகள்  ,மழைக்காலத் தொந்தரவுகள்

என்று மனதில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும்.

இருந்தும் மறுக்க மாட்டார்.

அவ்வாறு மறுத்து நான் மட்டும் இந்த ஊருக்கு வந்தபோது

மூன்றே மாதங்களில்  விடாத இருமலில் அவர் பாதிக்கப் பட,

தம்பி எனக்கு அவசரமாக உடனே கிளம்பி வரும்படி தொலைபேசினான்.:(

அடுத்த ஒரு வாரத்தில்  மூன்று மாதங்களே ஆன பேரனுடன்

நானும் மகளும் கிளம்பினோம்.

அதற்குள் இவர் தேவகிக்குச் சென்று சிகித்சை பெற்று, மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்துக்கும் வந்துவிட்டார்.

அப்போது எடுத்த முடிவுதான். பிறகு சிங்கம் இல்லாமல்

பயணம் இல்லைஎன்று ஆகிவிட்டது.

அடடா, ஒரு கருமேகம் வந்து இத்தனை பின் சென்று விட்டதே மனம் என்று யோசிக்கிறேன்.

இதோ 13 வருடங்கள் கடந்து வந்துவிட்டேன். சகிப்புத் தன்மை மட்டும் இல்லாவிட்டால் வாழ்வு கடினம் என்பதை

நன்றாக உணர வைக்கிறது வாழ்க்கை.

கடந்த காலத்தை நினைக்க  மனம் கனக்கும்

நிகழ்காலத்தைச் செப்பனிடு

வருங்காலம் நிறைவு கொடுக்கும் என்பது இப்போதைய

மந்திரம்.

ஶ்ரீனிவாசா கோவிந்தா ஶ்ரீ வேங்கடேசா கோவிந்தா.

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் வளமாக நலமாக வாழ வேண்டும்.

பெருமாளுக்கு நாராயணன், வெங்கடேஷ்வரா, பாலாஜி, ஸ்ரீஹரி என எத்தனையோ திருநாமங்கள் இருந்தாலும் அனைவரும் அதிகமாக சொல்லி அழைக்கும் திருநாமம் கோவிந்தா என்பது தான். ஆன்மீக நூல்களும் கோவிந்த நாமமே அனைத்து நாமங்களை விடவும் உயர்வான நாமம், புண்ணியம் தரும் நாமம் என சொல்கின்றன. 

கோவிந்தா என்றால் என்ன அர்த்தம், இதன் சிறப்பு என்ன, இதை சொல்லுவதால் நமக்கு என்ன பலன் கிடைக்கும் என்பது தெரியாமலேயே நம்மில் பலரும் கோவிந்த நாமத்தை சொல்லுவது உண்டு. ஆனால் இதன் அர்த்தம் புரிந்து, பக்தியுடன் சொன்னால் எத்தனை சிறப்புகள் நமக்கு கிடைக்கும்?

புரட்டாசி மாதத்தின் முதல் நாள் என்பது வைணவ பக்தர்களுக்கு மிகவும் புனிதமான நாளாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த நாளில் ஸ்ரீ வெங்கடேசப் பெருமாளை நினைத்து, "கோவிந்தா! கோவிந்தா!" என்று பக்தியுடன் அழைப்பது நம் பாரம்பரியத்தில் ஒரு சிறப்பான வழிபாடாக உள்ளது. இந்த புனித நாளை இன்னும் அழகாக்குவது ஸ்ரீ வெங்கடேசப் பெருமாள் சுப்ரபாதம்.

"அத்ர்யாதி ஸப்தரிஷய: ஸமுபாஸ்ய ஸந்த்யாம்..." என்ற இந்தப் பாடல், பக்தியின் ஆழமான அர்த்தத்தை நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது. ஐதீக மரபின்படி, அத்ரி முனிவரை முதலாகக் கொண்ட ஏழு மகரிஷிகளும் தங்கள் காலைப் பிரார்த்தனையை நிறைவு செய்து, ஆகாய கங்கையிலிருந்து மனம் கவரும் மலர்களை எடுத்துக் கொண்டு, சேஷாத்ரி மலையில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ வெங்கடேசப் பெருமாளின் திருவடிகளை வழிபட வருகிறார்கள் என்பதே இந்த வரியின் அர்த்தம்.

  

இங்கு ஒரு பெரிய ஆன்மீக உண்மை மறைந்திருக்கிறது. ரிஷிகள் மலர்களை மட்டும் கொண்டு வரவில்லை. அவர்கள் கொண்டு வந்தது தூய மனம், பணிவு, சரணாகதி. அதனால்தான் இந்த சுப்ரபாதம், "பெருமாளே! உமக்கு இந்தப் பொழுது இனிய மங்களப் பொழுதாக அமையட்டும்" என்று பக்தியுடன் வணங்குகிறது.

புரட்டாசி நமக்குச் சொல்லும் செய்தி :

இந்த மாதத்தில் நாம் பெருமாளிடம் எண்ணற்ற வேண்டுதல்களை வைக்கலாம். ஆனால் அதைவிட உயர்ந்த பிரார்த்தனை ஒன்று இருக்கிறது.

"பெருமாளே... என் மனதை உமது திருவடிகளில் நிலைத்திருக்க அருள்வாயாக!"

என்ற வேண்டுதலே உண்மையான சரணாகதி என்று பக்தி மரபு எடுத்துரைக்கிறது. எத்தனை கவலைகள் வாழ்க்கையில் இருந்தாலும், எத்தனை எண்ணங்கள் மனதைச் சுற்றியிருந்தாலும் ஒரு கணம் கண்களை மூடி, ஸ்ரீ வெங்கடேசப் பெருமாளின் திருவடிகளை நினைத்து, "

கோவிந்தா... என் மனம் உன் திருவடிகளில் நிலைத்திருக்கட்டும்!" என்று மனமாரச் சொல்லுங்கள். புரட்டாசியின் முதல் நாளை பக்தியுடனும் நம்பிக்கையுடனும் தொடங்குவோம்.

ஏன் கோவிந்த நாமத்திற்கு இத்தனை சிறப்பு?

பெருமாளை அழைப்பதற்கு எத்தனையோ திருநாமங்கள் இருந்தாலும், கோவிந்தா என்ற நாமமே அவை அனைத்தையும் விட மேலானதாக சொல்லப்படுகிறது.இந்த நாமத்திற்கு மட்டும் ஏன் இத்தனை சிறப்பு? ஏன் அனைவரும் பெருமாளை "கோவிந்தா" என்று நாமத்தையே முதன்மையாக கொண்டு அழைக்கிறார்கள்? என்ற காரணம் பலருக்கும் தெரியாது.

கோவிந்தா என்னும் நாமம் மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் ஆற்றலும், ஆன்மீக பலனும் நிறைந்தது என்பதால் மிகச் சிறப்பானதாக சொல்லப்படுகிறது. இந்திரன் பகவான் கிருஷ்ணருக்குப் பட்டாபிஷேகம் செய்து 'கோவிந்தா' என்று அழைத்ததாக பாகவதம் மற்றும் ஹரிவம்சம் கூறுகிறது. 'கோ' என்றால் பசு, பூமி மற்றும் வாக்கு (வேதம்) என்று பொருள். இத்தகைய அனைத்தையும் காத்து அருள்பவர் கோவிந்தன் ஆவார். கலியுகத்தில் எளிமையாகக் கூறி இறைவனின் அருள் பெற உகந்த நாமம் இதுவென்று ஆன்மீக நூல்கள் கூறுகின்றன. ஆதி சங்கரர் தனது 'பஜ கோவிந்தம்' பாடலிலும், ஆண்டாள் 'குறையொன்றும் இல்லாத கோவிந்தா' என்றும் இந்த நாமத்தைப் போற்றியுள்ளார்.

கோவிந்தன் என்ற பெயர் இந்து சமயத் தோத்திரமான விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் 187-வது, 539-வது பெயர்களாக வருகின்ற பெயர். "கோவிந்தா" என்பதற்கு "பசுக்களைப் பாதுகாப்பவர்" அல்லது "புலன்களுக்கு இன்பம் அளிப்பவர்" என்று பலபொருள்கள் உண்டு. "கோ", "இந்தா" எனப் பிரித்துப் பார்த்தால் "கோ" என்றால் பசு, "இந்தா" என்றால் வாங்கிக்கொள் என்றும் பொருள் கொள்ளலாம். கோவர்த்தன மலையைத் தூக்கி மக்களையும் பசுக்களையும் காப்பாற்றிய கண்ணனுக்கு தேவேந்திரன் சூட்டிய பெயர் இது.

கோவிந்தா என்றால் போனால் திரும்ப வராது என்னும் அர்த்தத்தையும் கொண்டது. அதாவது பூவுலகில் மனிதப்பிறவியாய் அவதரித்து அவதிப்படுபவன் இத்திருநாமத்தை விடாது பற்றிக் கொண்டால் மீண்டும் இப்பூமியில் பிறப்பெடுக்க மாட்டான் என்பதையே குறிக்கும். கோவிந்த நாமம் சொல்ல சொல்ல போன உயிர் மீண்டும் திரும்பாது என்பதே இதன் பொருள். அதாவது மறுபிறவியில்லாத நிலை என்று சொல்லலாம்.

பாட்டி.

வல்லிசிம்ஹன்

2007இல் எழுதிய பதிவு

பாட்டி சுட்ட தோசை

+++++++++++++++++++++++++++

தோசை என்றால் பிடிக்காத மனிதர்கள் உண்டா.?

அதுவும் ஒரு அம்மாவோ பாட்டியோ

ஒரு கரி அடுப்பு,

இல்லாட்டா ஒரு கெரசின் வாசனை அடிக்காத ஒரு ஸ்டவ் அடுப்பில் 

செங்கோட்டைக்கல்லைப் போட்டு

முதல்நாள் ஊறப்போட்டு அரைச்சு வைத்துப் புளித்த மாவில் ..அதாவது நாலு பங்கு புழுங்கலரிசி ஒரு பங்கு கறுப்பு உளுந்து போட்டு ,நல்லாக்

களைந்து பிறகு ,உரல்ல போட்டு ஊர்க்கதையெல்லாம் அவள் சொல்ல 

நான் கேட்க

நிதானமாக அரைத்து வழித்து

பெரிய கல்சட்டி ,அதுஇல்லைன்னா ஒரு பீங்கான் பாத்திரத்தில்  *(மங்கு) வைத்துப்

புளித்த மாவு.

சீனிம்மா , மாவு அரைக்கிற பாங்கும்,அடுப்பை நிதானமாக எரிய விட்டு வேலை செய்யும் அழகும்,

இலையில் ,கையால் தைத்த தையல் இலையில் சிறிது அளவு

சாப்பாடே போட்டுக் கொண்டு,கருவேப்பிலை கூட மிச்சம் வைக்காமல்

உண்ணும் விதமும் என்னைக் கண் கொட்டாமல் பார்க்க வைக்கும்.

அந்தத் தோசையின் ருசி ,வேறு இடத்தில் நான் கண்டதில்லை.

எங்க அம்மா வார்க்கும் தோசையிலும் வட்டம்,அளவு

 எல்லாம் வேறு விதமாக இருக்கும்.

சீனிம்மா வீட்டு சமையலறை ஓடு மேய்ந்தது.

கூரையில் வெளிச்சம் வர ஒரு சின்னக் கண்ணாடி.

ஒரு மேடை கட்டி அதில் தினம் சாணி போட்டு மெழுகுவதுபோல

மண்ணால் ஆன அடுப்பு.

கொடி அடுப்புனு கூட ஒன்று இருக்கும்.

பெரிய அடுப்பில் நாலு விறகு என்றால் அதில் வரும் சூட்டில் சாதம் கொதிக்கும் போதே, கொடியடுப்பில் பருப்பு ஒரு குண்டானில் வேகும்.

கீழே தரையில் மாமாக்கள் உட்கார்ந்து அன்று வேண்டிய

காய்கறிகளை அரிந்து கொடுக்க

ஒரு பத்து நபர்களுக்கான சாப்பாட்டை இரண்டு மணி நேரத்தில் சமைத்து விடுவார்.

இப்போது அந்தத் தோசை நாட்களை நினைத்து

உச்சுக் கொட்டுவதற்குக் காரணம்,இங்கே ஸ்விஸில்(இந்தப் பதிவு எழுதிய காலம்)

அரிசி,பருப்பு எல்லாம் சேர்ந்து நல்ல தோசை கிடைக்கவில்லை,

அதான் காரணம்.

உயர்ந்த வகை க்ரைண்டர்தான். அளவும் அதேதான்.

வார்ப்பதும் நானே.

அந்த மாவு அரைக்கும்போதெ அந்தப் பாட்டி அன்பும் பொறுமையும் கலந்து அரைத்தாளோ.

லீவுக்கு வந்திருக்கும் பேரன் பேத்திகள் வயிறு வாட விட்டு

ஊருக்கு அனுப்பக் கூடாது என்று

பொன்னிறத்தில் கொஞ்சம் கூடக் கருகாமல் உணவு தயாரித்தாளோ.

அவள் மனம் பூரிக்க நான்கு வார்த்தையாவது சொல்லி இருப்பேனா.

இல்லை நாங்கள் சாப்பிட்டு விளையாடுவதையே

பாராட்டாக எடுத்துக் கொண்டாளோ...

எதையும் யாரிடத்திலும் எதிர்பாராமல் கடமையும் நேர்மையுமே

எங்கள் எல்லோருக்கும் சொத்தாகக் கொடுத்தாள்.

அதனால்தான் எதிர்காலம் எதிர்கொள்வது சுலபமாக இருந்தது எங்களுக்கு.

கோவிந்தா கோவிந்தா சரணம்.

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் நலமுடன் வாழ வேண்டும்.

திருப்பதியில் ஏன் 'கோவிந்தா... கோவிந்தா...' என்று விண்ணதிர முழங்குகிறார்கள் தெரியுமா? ஶ்ரீமகாலட்சுமி தேவியுடன் ஏற்பட்ட பிரிவின் காரணமாக, உலக நலனுக்காக வைகுண்டத்தை விட்டு பூமிக்கு வந்தார் ஸ்ரீமந்நாராயணன். அவர் மனிதர்களுக்கு அருள் புரிய ஸ்ரீநிவாசன் என்ற திருநாமத்துடன் திருமலையில் தங்கினார்.

அந்தப் புனித மண்ணில் வாழ்ந்த மிக உயர்ந்த ஞானிகளில் ஒருவர் அகத்திய மகரிஷி. அவரது ஆசிரமம் அமைதியின் அடையாளமாக இருந்தது.

அந்த ஆசிரமத்தின் இன்னொரு பெருமை... அங்கிருந்த கோசாலை.

அவற்றில் இருந்தவை சாதாரணப் பசுக்கள் அல்ல... காமதேனுவை ஒத்தவை. ஒருநாள்...அந்த ஆசிரமத்திற்கு ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் வந்தார். "முனிவரே... எனக்கு ஒரு பசுவை தானமாக வழங்க முடியுமா?" அகத்தியர் ஒரு கணம் அமைதியாக நின்றார். வந்து இருப்பவர் சாதாரண மனிதர் அல்ல என்பதை அவர் அறிந்து இருந்தார். அவர் பரம்பொருளே என்பதை அவரது ஞானக் கண்கள் உணர்ந்திருந்தன. ஆனால்...தர்மம் என்பது அனைவருக்கும் ஒன்றே. எனவே அன்புடன் கைகளை கூப்பி "சுவாமி சாஸ்திரப்படி பிரம்மச்சாரிக்கு பசுதானம் வழங்கக் கூடாது. தர்மத்தை மீறி நான் செயல்பட முடியாது. என்னை மன்னிக்க வேண்டும்." அந்த பதிலில் பக்தியும் மரியாதையும் இருந்தது. பெருமாளும் புன்னகைத்தார். அவர் கோபப்படவில்லை. வருத்தப்படவில்லை. அமைதியாக அங்கு இருந்து புறப்பட்டுச் சென்றார். அவரது அமைதியைப் பார்த்த அகத்தியரின் மனம் நெகிழ்ந்தது. "நான் சரியானதைத்தான் செய்தேன்...

ஆனால்... இறைவனையே வெறுங்கையுடன் அனுப்பி விட்டேனே..." என்ற எண்ணம் அவரை நீண்ட நேரம் வாட்டியது. காலங்கள் நகர்ந்தன. பின்னர் ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள், பத்மாவதி தாயாரை திருமணம் செய்து கொண்டார். 

அந்த தெய்வீகத் திருமணத்திற்குப் பிறகு, ஒரு நாள் தாயாருடன் அகத்தியர் ஆசிரமத்திற்கு மீண்டும் வந்தார்.

 இப்போது நான் கிரகஸ்தன்... இப்போது தர்மத்திற்கு எந்தத் தடையும் இல்லையே..." என்ற அமைதியான புன்னகை அவரது முகத்தில் தெரிந்தது.

அந்த நேரத்தில் அகத்தியர் ஆசிரமத்தில் இல்லை. சீடர்கள் மட்டுமே இருந்தனர். அவர்கள் பெருமாளை மரியாதையுடன் வரவேற்றனர்.

 ஆனால், முனிவர் இல்லாததால் தாங்களாக எந்த முடிவையும் எடுக்கத் தயங்கினர். சிறிது நேரம் காத்து இருந்த பெருமாள், "முனிவரிடம் என் வருகையைச் சொல்லுங்கள்" என்று கூறிவிட்டு, பத்மாவதி தாயாருடன் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்.

_தவத்தை முடித்து விட்டு தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார் அகத்திய மகரிஷி. வாசலிலேயே அனைத்து சீடர்களும் கைகளை கூப்பி நின்றனர்.

அவர்களின் முகத்தில் ஒரு பதற்றம். "என்ன நடந்தது?" என்று அமைதியாகக் கேட்டார் முனிவர்.

ஒரு சீடன் பணிவுடன் கூறினான்.

"குருவே... இன்று ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாளும், பத்மாவதி தாயாரும் தங்களைத் தரிசிக்க வந்திருந்தார்கள்.

 தாங்கள் இல்லாததால் எங்களால் எந்த முடிவும் எடுக்க முடியாது போனது. அவர்கள் தங்களைப் பற்றி விசாரித்துவிட்டு இப்போது தான் திரும்பிச் சென்றார்கள்."

அந்த வார்த்தைகள் அகத்தியரின் இதயத்தில் மின்னலாய் விழுந்தன. ஒரு கணம் அவர் பேசவே முடியவில்லை. அவரது கண்கள் கலங்கின. "என்ன செய்துவிட்டேன் நான்..." என்று தனக்குள் வருந்தினார்.

முதல் முறை தர்மத்தை காப்பாற்ற வேண்டி பெருமாளுக்கு பசுவை அளிக்கவில்லை. இரண்டாவது முறை..அவரே நேரில் வந்த போதும் தன்னைச் சந்திக்க முடியாமல் திரும்பிச் சென்று விட்டார். அவரது மனம் குற்ற உணர்ச்சியால் கனத்தது. அந்த நொடியில் ஒரு முடிவை எடுத்தார் முனிவர். "இனி ஒரு கணம் கூட தாமதிக்கக் கூடாது." ஆசிரமத்தில் இருந்த சிறந்த பசுவை அழைத்து வருமாறு சீடர்களிடம் கூறினார். அது சாதாரண பசு அல்ல, காமதேனுவிற்கு இணையான புனிதப் பசுவாகப் போற்றப் பட்டது. அதன் கழுத்தில் புதிய மாலை அணிவிக்கப்பட்டது. அன்புடன் அதன் தலையைத் தடவிய அகத்தியர் கூறினார். "இன்று நீ செல்லும் இடம் சாதாரணமல்ல... உலகைக் காக்கும் பரம்பொருளின் திருக்கரங்களில் நீ சேரப் போகிறாய்." சீடர்களும் உணர்ச்சியுடன் நின்றனர். "குருவே... நாம் பெருமாளை அடைய முடியுமா?" அகத்தியர் புன்னகைத்தார். "இறைவனைத் தேடி ஒரு அடி நடந்தால்... அவர் ஆயிரம் அடிகள் நம்மை நோக்கி வருவார். வாருங்கள்!" அனைவரும் உடனே புறப்பட்டனர்.

 திருமலையின் இயற்கை அற்புதமாக இருந்தது. சிறிது தூரத்தில், பத்மாவதி தாயாருடன் அமைதியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார் ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள்."சுவாமி...! சுவாமி...!" இது அகத்தியரின் குரல். கையில் பசுவின் கயிறு.

அவர் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே வந்தார்.

"கோவு... இந்தா..." பெருமாளை அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற ஆவலில் அகத்தியர் மீண்டும் மீண்டும் குரல் கொடுத்தார். சுவாமி... கோவு இந்தா..."

தெலுங்கில்... "கோவு" என்றால் பசு.

"இந்தா" என்றால் "எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்" என்று பொருள்." 

அகத்தியர் மூச்சு இறைக்க தொடர்ந்து அழைத்தார். 'கோவு... இந்தா" "கோவு... இந்தா..." "கோவு... இந்தா...

"மலைகளில் எதிரொலித்த அந்த இரண்டு சொற்கள்...மெல்ல...ஒரே நாமமாக உருமாறின.

 கோவிந்தா 

என்ற அந்த ஒலி மலையைத் தாண்டி விண்ணையும் எட்டியது.

திரும்பிப் பார்த்தார் பெருமாள். அகத்தியரின் உண்மையான பக்தியையும், தர்மத்தின் மீதான நேர்மையையும் பார்த்த பெருமாள் மெதுவாக நின்றார். பத்மாவதி தாயாரும் புன்னகையுடன் திரும்பிப் பார்த்தார். மூச்சு திணறியபடி வந்து நின்ற அகத்தியர், பெருமாளின் திருவடிகளில் விழுந்தார். "சுவாமி... என்னை மன்னித்து விடுங்கள், உலகத்தையே காக்கும் உங்களை ஒரு பசுவிற்காக இரண்டு முறை காத்திருக்க வைத்துவிட்டேன்,

இன்று இந்தப் பசுவை என் உயிராக நினைத்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்." அவரது குரல் நடுங்கியது. கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. கருணை வடிவான ஸ்ரீநிவாசப்பெருமாள் உடனே அகத்தியரை எழுப்பினார். அவரது தோளில் கை வைத்து மெதுவாகச் சொன்னார். "முனிவரே...

நீங்கள் எந்தத் தவறும் செய்யவில்லை, தர்மத்தை காத்தீர்கள்,

 அதனால்தான் இன்று உங்கள் பக்தி உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டாக இருக்கிறது." அகத்தியர் தலை குனிந்தார். பின்னர் காமதேனுவைப் போன்ற அந்தப் புனிதப் பசுவை பெருமாளிடம் தானமாக அளித்தார்.

 பெருமாளும் மகிழ்ச்சியுடன் அதை ஏற்றுக் கொண்டார். அந்தக் கணத்தில் தேவர்களே மலர்மழை பொழிந்ததாக புராணங்கள் கூறுகின்றன.

இனி என்னை கோவிந்தா என்றே அழையுங்கள், நீங்கள் என்னை அழைத்த இந்த நாமம் இனி கலியுகத்தின் மிகப் புனிதமான நாமமாக விளங்கும்

"'கோவிந்தா' என்று யார் மனமுருகி அழைக்கிறார் களோ..." அவர்களின் அழைப்பை நான் உடனே ஏற்றுக் கொள்வேன், அவர்களின் நம்பிக்கையை ஒருபோதும் கைவிட மாட்டேன்." அந்த அருள்வாக்கே... இன்று வரை கோடிக் கணக்கான பக்தர்களின் உதடுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

 அந்த நாள் முதல்... திருமலைக்கு வரும் ஒவ்வொரு பக்தரும்... பெருமாளை தரிசிப்பதற்கு முன்பே... *கோவிந்தா நாமத்தை உச்சரிக்கத் தொடங்கினர்.

ஓம் நமோ நாராயணாய

முதுமையின் இரவும் பகலும் 4

வல்லிசிம்ஹன்

எல்லோரும் இனிதே வாழ இறைவன் வழி வகுப்பான்.

அனைவருக்கும்

கலியுகத்திலும் கண்ணன் நாமம் பாடக் கவலைகள்

தீரும்

கண்ணன் பிறந்து சிறப்பித்த நாள் இன்று.

கண்ணன் இருக்கக் கவலை ஏன்...

ஆவணி ரோகிணி அஷ்டமி சிறக்க வந்த எம்பிரான்

அனைவரையும்  சிறப்புறக் காப்பான்.

பழைய பதிவொன்றைத் தூசி தட்டி இன்னும் சுவை

கூட்டிப் பதிவிடுகிறேன். முன்கதை சுருக்கம், 

அறுபதை எட்டிய மனைவியை  அலுப்பிலிருந்து

மீட்கக் கணவன் மேற்கொள்ளும் அன்பு முயற்சி.

கலங்கியவளை எப்படி மீட்பது என்று யோசித்த

ராகவனுக்குத் தோன்றியது புது எண்ணம்.

வண்டியை ஒரு லாங் டிரைவ்க்கு உபயோகப்படுத்தினால்

என்ன ?மனசு தெளிவாகும் . புதுக் காற்று  

அனுபவிக்க ஜானகியும் தெளிவடைவாள்.

தனக்கே உற்சாகம் பிறப்பதை உணர்ந்தான். இந்த 

66 வயதில் நமக்காக  என்ன செய்திருக்கிறோம்?

எப்போது பார்த்தாலும் பயணம், அலுவலகம், அன்னியர்களுடன் 

பேச்சு, மீட்டிங், விராலி மலை  பாக்டரி   ஸ்ஸ்ஸ்ஸப்பா. போதும் இந்த அலைச்சல்.

மனம் பரபரக்க அடுத்த நிமிடம் கரங்கள் செயல்பட தன்

உதவியாளரை அழைத்து அன்றைய

ஏற்பாடுகளை ரத்து செய்தான்.

இன்னும்  ஒரு மாதத்துக்குத் தான் விடுமுறையில் இருப்பதாகவும்

குடும்பத்தில்  ஒரு எமெர்ஜென்சி,,, உடனே கவனிக்க வேண்டும்

என்று  அவரிடம் சொல்ல

அவர் திகைத்தாலும்  தன் ''பாஸ்'' சொல்வதைச் செய்ய ஆரம்பித்தார்.

ராகவனின் திட்டம் பெரிதாக இருந்தது.

கீழே அந்த லிஸ்ட்.

1  மதுரைக்கு தனக்கும் மனைவிக்குமான விமான பயணம்.

2, அங்கே  டி வி எஸ் விருந்தினர் மாளிகையில்

ஒரு மாதம் தங்கி சுற்றி இருக்கும் தலங்களுக்கும்

கொடைக்கானலுக்கும் சென்று வர நல்லதொரு

வண்டி  +ஓட்டுனர் மாயாண்டி.

3,அழகர் மலை

திண்டுக்கல்,வைகை அணைக்கட்டு

கோடைக்கானல் விடுதி.

4,சமையலுக்கு ஆள், தூய்மைப்படுத்த ஒருவர்.

திகைத்தார் உதவியாளர் சீனு.

அத்துடன் நிற்கவில்லை ராகவன். 

''உனக்கும் விடுமுறை தேவை. நீயும் உன்

பிறந்த ஊர் கும்பகோனத்துக்கு சென்று

நிம்மதியாக இருந்து  வா.''

நம் கம்பெனி எங்கயும் போகாது. சரியான

ஆளை நியமித்துவிட்டு நீயும் கிளம்பு என்றார்.