வல்லிசிம்ஹன்
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும் .
சங்கீதம் இணைக்கும் சப்த ஸ்வரங்கள்
ஏதுக்கித்தனை மோடி தான் உமக்கு எந்தன் மீதய்யா."
இந்தப் பாடலுக்கு அபிநயித்தது தன்யாவும் ,மாநசியும் .
பழைய சாகித்தியங்களை எடுத்துக் கையாள்வதில் இருவருக்கும் மிக ரசனை.
அவர்களின் குரு இந்தியாவிலிருந்து ஸ்கைப்பில் சொல்லிக்கொடுப்பதையும்,
உள்ளுரிலேயே கற்றுக்கொள்ளும் வசதியும் இருவருக்கும் இருந்தது.
ஆர்வமும் , இளவயதிலிருந்தே கற்று வந்த கலை யும் அவர்கள்
நடனத்தை சிறக்கச் செய்தன.
சபையில் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த
மஹி,ரகுநந்தன்,ஹரன் ,பரணி,நிகிதா அனைவரும் அசந்துதான் போனார்கள்.
அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரி ஒரு கவலை வந்தது.
தங்கள் தங்கள் கலையை எப்படிக் காப்பாற்றி முன்னேறுவது.
அதற்கு எந்த வித ஆதரவு பெற்றோரிடமிருந்து கிடைக்கும்.?
எல்லோருக்கும் இப்போதே அவர்களது திருமணம்
பற்றிய ஒரு வித தீர்மானம் வந்து விட்டது.
அதிலிருந்து தங்கள் முன்னேற்றம் பாதிக்கப் படுமா.
மனம் செய்து கொண்டபிறகு தன்னையும் தன் கலையையும்
ரசிக்கும் ,ஆதரிக்கும் துணைவனோ, துணைவியோ கிடைப்பாளா.
அவர்களது தீவிர சிந்தனைக்கு ஒரு சுருதி சேர்ப்பது போல
நிகிதாவின் வீணைக் கச்சேரி தொடங்கியது.
நிகிதாவுக்கு மிகவும் பிடித்த குரு திரு ராஜேஷ் வைத்யா.
அவரது திரை இசை ஆல்பம் அனைத்தும் அவளிடம் இருந்தன.
அவளது அமெரிக்க ஆசிரியை, திருமதி ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன்
திருமதி கீதா பென்னட்டின் மாணவி.
அவளுக்கு கர்நாடகம், மெல்லிசை எல்லாவற்றிலும் பாண்டித்யம் பெற ஆவல்.
இந்தியா செல்லும்போது திரு ராஜேஷ் வைத்யாவைச் சந்திக்காமல் வரமாட்டாள்.
அவர் அவளுக்குச் சொல்லும் அறிவுரை, சங்கீதத்தை இரண்டு வகையிலும் அனுபவிக்க வேண்டும். உனக்கும், கேட்பவர்களுக்கும்
ஆனந்தம் தர வேண்டும். அதே சமயம் பாரம்பரியத்தையும் கைவிடக் கூடாது.
இரண்டுக்கும் முக்கியத்துவம் நீ தர வேண்டும் என்பதே.
கலை விழாவின் இரண்டாம் நாள்
அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து உரையாட அமர்ந்தார்கள்.
அவர்களது சிந்தனை எதிர்காலம்., அதை எப்படிக் கொண்டு செல்வது.
இசையைத்தவிர, நடனத்தைத்தவிர வேறு உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் தர
முடியுமா. அதில் ஆர்வம் வந்தால் ஏதாவது ஒன்றை தியாகம் செய்ய வேண்டுமா.
இரண்டுக்கும் முழு மனதோடு ஈடுபாடு காட்ட முடியுமா
என்பதில் அவர்களது உரையாடல் இருந்தது.
மஹியும் ஹரனும் முதன் முதலாக ஒரு தயக்கத்தை உணர்ந்தனர்.
நண்பர்களாக அன்புடன் பழகுவது வேறு, திருமண வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டு வீட்டுக் கொடுத்து வாழ எத்தனை
தியாகம் செய்ய வேண்டி இருக்கும்.
சில வருடங்களுக்கு முன் கணவறையே இழந்த முன்னணிப் பாடகியும் நினைவும் வந்து அவர்களைத் திகிலில் ஆழ்த்தியது.
தொழிலை
ஒரு ஆத்ம அர்ப்பணமாகச் செய்யும் பாக்கியம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறது.
அது தொடர வேண்டுமானால் ,நாம் எந்த மாதிரி முடிவெடுக்க வேண்டும்.
இன்னும் இரண்டு முயன்று வருடங்களுக்குள்
பெற்றோர் ,தங்கள் திருமணத்துக்கு முயற்சி ஆரம்பிப்பார்கள்.
திடீரென்று வந்த செய்தி கதிரி ஸ்ரீ கோபால்நாத் இறைவனடி சேர்ந்தார் என்பது அவர்களை
திசை திருப்பியது.
அவர்களது தோழி சிகாகோவில் அவரிடம் சாக்ஸபோன் கற்று வருவதும் தெரியும்.
என்ன இது ஏன் இது போல ஆச்சு என்று வருந்தியபடி அவருக்கு மனமார அஞ்சலிகள் செலுத்தினர்.
ஒரு உன்னத கலைஞருக்கு நம் அஞ்சலிகளை ச் செலுத்தலாம்.
ஐயா நீங்கள் வழங்கிய இசை எங்கள் மனதை
அமைதி அடையச் செய்து குதூகலிக்க வைத்தது.
உங்கள் இசை என்றும் நிலைத்திருக்கும் .நன்றியுடன்.
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும் .
சங்கீதம் இணைக்கும் சப்த ஸ்வரங்கள்
ஏதுக்கித்தனை மோடி தான் உமக்கு எந்தன் மீதய்யா."
இந்தப் பாடலுக்கு அபிநயித்தது தன்யாவும் ,மாநசியும் .
பழைய சாகித்தியங்களை எடுத்துக் கையாள்வதில் இருவருக்கும் மிக ரசனை.
அவர்களின் குரு இந்தியாவிலிருந்து ஸ்கைப்பில் சொல்லிக்கொடுப்பதையும்,
உள்ளுரிலேயே கற்றுக்கொள்ளும் வசதியும் இருவருக்கும் இருந்தது.
ஆர்வமும் , இளவயதிலிருந்தே கற்று வந்த கலை யும் அவர்கள்
நடனத்தை சிறக்கச் செய்தன.
சபையில் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருந்த
மஹி,ரகுநந்தன்,ஹரன் ,பரணி,நிகிதா அனைவரும் அசந்துதான் போனார்கள்.
அவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரே மாதிரி ஒரு கவலை வந்தது.
தங்கள் தங்கள் கலையை எப்படிக் காப்பாற்றி முன்னேறுவது.
அதற்கு எந்த வித ஆதரவு பெற்றோரிடமிருந்து கிடைக்கும்.?
எல்லோருக்கும் இப்போதே அவர்களது திருமணம்
பற்றிய ஒரு வித தீர்மானம் வந்து விட்டது.
அதிலிருந்து தங்கள் முன்னேற்றம் பாதிக்கப் படுமா.
மனம் செய்து கொண்டபிறகு தன்னையும் தன் கலையையும்
ரசிக்கும் ,ஆதரிக்கும் துணைவனோ, துணைவியோ கிடைப்பாளா.
அவர்களது தீவிர சிந்தனைக்கு ஒரு சுருதி சேர்ப்பது போல
நிகிதாவின் வீணைக் கச்சேரி தொடங்கியது.
நிகிதாவுக்கு மிகவும் பிடித்த குரு திரு ராஜேஷ் வைத்யா.
அவரது திரை இசை ஆல்பம் அனைத்தும் அவளிடம் இருந்தன.
அவளது அமெரிக்க ஆசிரியை, திருமதி ராஜேஸ்வரி பத்மநாபன்
திருமதி கீதா பென்னட்டின் மாணவி.
அவளுக்கு கர்நாடகம், மெல்லிசை எல்லாவற்றிலும் பாண்டித்யம் பெற ஆவல்.
இந்தியா செல்லும்போது திரு ராஜேஷ் வைத்யாவைச் சந்திக்காமல் வரமாட்டாள்.
அவர் அவளுக்குச் சொல்லும் அறிவுரை, சங்கீதத்தை இரண்டு வகையிலும் அனுபவிக்க வேண்டும். உனக்கும், கேட்பவர்களுக்கும்
ஆனந்தம் தர வேண்டும். அதே சமயம் பாரம்பரியத்தையும் கைவிடக் கூடாது.
இரண்டுக்கும் முக்கியத்துவம் நீ தர வேண்டும் என்பதே.
கலை விழாவின் இரண்டாம் நாள்
அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து உரையாட அமர்ந்தார்கள்.
அவர்களது சிந்தனை எதிர்காலம்., அதை எப்படிக் கொண்டு செல்வது.
இசையைத்தவிர, நடனத்தைத்தவிர வேறு உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் தர
முடியுமா. அதில் ஆர்வம் வந்தால் ஏதாவது ஒன்றை தியாகம் செய்ய வேண்டுமா.
இரண்டுக்கும் முழு மனதோடு ஈடுபாடு காட்ட முடியுமா
என்பதில் அவர்களது உரையாடல் இருந்தது.
மஹியும் ஹரனும் முதன் முதலாக ஒரு தயக்கத்தை உணர்ந்தனர்.
நண்பர்களாக அன்புடன் பழகுவது வேறு, திருமண வாழ்க்கையில் ஈடுபட்டு வீட்டுக் கொடுத்து வாழ எத்தனை
தியாகம் செய்ய வேண்டி இருக்கும்.
சில வருடங்களுக்கு முன் கணவறையே இழந்த முன்னணிப் பாடகியும் நினைவும் வந்து அவர்களைத் திகிலில் ஆழ்த்தியது.
தொழிலை
ஒரு ஆத்ம அர்ப்பணமாகச் செய்யும் பாக்கியம் இதுவரை கிடைத்திருக்கிறது.
அது தொடர வேண்டுமானால் ,நாம் எந்த மாதிரி முடிவெடுக்க வேண்டும்.
இன்னும் இரண்டு முயன்று வருடங்களுக்குள்
பெற்றோர் ,தங்கள் திருமணத்துக்கு முயற்சி ஆரம்பிப்பார்கள்.
திடீரென்று வந்த செய்தி கதிரி ஸ்ரீ கோபால்நாத் இறைவனடி சேர்ந்தார் என்பது அவர்களை
திசை திருப்பியது.
அவர்களது தோழி சிகாகோவில் அவரிடம் சாக்ஸபோன் கற்று வருவதும் தெரியும்.
என்ன இது ஏன் இது போல ஆச்சு என்று வருந்தியபடி அவருக்கு மனமார அஞ்சலிகள் செலுத்தினர்.
ஒரு உன்னத கலைஞருக்கு நம் அஞ்சலிகளை ச் செலுத்தலாம்.
ஐயா நீங்கள் வழங்கிய இசை எங்கள் மனதை
அமைதி அடையச் செய்து குதூகலிக்க வைத்தது.
உங்கள் இசை என்றும் நிலைத்திருக்கும் .நன்றியுடன்.
