எல்லோரும்
இனிதாக வாழ வேண்டும்விஜயவாடா ஸ்டேஷன் வந்திருந்தது.
ஓ இன்னும் மஹராஷ்ட்ரா தாண்டி, மத்தியப் பிரதேசம் கடந்து
உத்திரப் பிரதேசம் போக நாளை மத்தியானம் 1 மணிக்குதான்
ரயிலை விட்டு இறங்க முடியும்.
நல்ல வேளை புத்தகங்கள் இருக்கு. சாப்பாடு இருக்கு.
வேண்டும்னால் டைனிங்க் கார்க்குப் போய்
ஏதாவது வாங்கிக்கலாம். நம் ஐயர் வந்திருக்கணும்.
அதான் வஞ்சுமா. நம்ம ஊர்ல இருந்து மெட்ராஸ் வந்து ரயில்வேல சேர்ந்தாரே
வெங்கட் ராம் ஐய்யர். உனக்குன்னு சொன்னால் எண்ணெய் இல்லாமல்
தோசை வார்த்துக் கொடுப்பார். மத்யான டிஃபனுக்கு ஆச்சு.
லக்ஷ்மிமா தான் கொண்டு வந்திருந்த இட்லிப் பொட்டலத்தைத் திறந்தார்.
இவருக்குக் காரம் ஆகாது.
பருப்பு எள்ளு மிளகாய்ப் பொடி தனியா கொண்டுவந்திருக்கேன்.
இப்ப இதைச் சாப்பிடலாமே என்றார்.
நான் ரெடி என்றார் வஞ்சுமா. மதிய சாப்பாடுக்கு என்
சப்பாத்தி இருக்கிறது. காண்டீனிலிருந்து உருளக் கிழங்கு மசாலா வாங்கிக்கலாம்.
என்றவள் கண்ணில் ஏதோ யோசனை . பசங்க என்ன செய்கிறார்களோ.
ஸ்ருதிக்குத் தான் வரலியேன்னு வருத்தம்.
அவ உடம்பைப் பார்த்தால் எனக்கு ,சந்தேகமா இருக்கு என்றதும்
வாசு ,புருவத்தைச் சுருக்கினார்.
ஏன் என்ன. பழையபடி அனீமியாவா என்றார்.
இல்லைமா. நவீனுக்குத் தங்கையோ தம்பியோ வரப் போறது
என்று புன்முறுவலித்தார்.
அதெப்படி அவள் சொல்லாமல் உனக்குத் தெரியும்
என்று கேட்டவரை, லக்ஷ்மியும் சேர்ந்து கொண்டு
அதெல்லாம் அம்மாக்கள் விஷயம் என்று குதூகலமாகச் சிரித்தனர்.
ஓஹோ. அப்படியா விஷயம். அக்ஷ்ய வடம்னு நினைத்ததுமே
அக்ஷயமா செய்தி வரதே என்று சிரித்தார் வாசு.
நாணா, எல்லாம் இவர்களுக்குத் தெரிஞ்ச பிறகுதான் நம் வரையில் வரும் என்று
ஒத்துப் பாடினார்.
உங்களுக்கெல்லாம் 60 ஆனால் தான் பொண்டாட்டிங்கற ஜீவனைப் பத்தி அக்கறையே வரது.
அதுவரை, ஃபாக்டரி, ஆஃபிஸ் என்று டென்ஷன்.
இங்க ஃபோன் இல்லை. இல்லாவிட்டால் எத்தனை ஃபோன் வரும்.
என்று அலுத்துக் கொண்டார் லக்ஷ்மி.
மனைவி அமைவதெல்லாம் என்று பாட்டு திடிரெனக் கேட்க
எங்கே என்று பார்த்த நாணா, வாசு கையில் இருந்த டேப் ரெகார்டரைப் பார்த்தார்.
சார் இனிக் கவலை இல்லை. சீட்டு விளையாடுவீர்களா என்று கேட்டார்.
ஓ அது இல்லாமலியா. நானும் இவளும் விளையாடி நாளாச்சு.
இந்த நாளும் இனிய நாள் தான். இதோ இட்லிப் பூவை
உள்ளே தள்ளலாம் வாங்கோ என்று சம்பிரமமாக உட்கார்ந்த கணவரைப்
பெருமையுடன் பார்த்தார் வஞ்சுமா. எப்படி எளிதாக எல்லோரிடமும் ஒன்றி விடுகிறார்
என்ற் எண்ணம் ஓட,
தன் அப்பாவும் இவரும் கடைசிவரை அத்தியந்த தோழர்களாக இருந்தது நினைவுக்கு வந்தது.
மீண்டும் நாளை சந்திக்கலாம் இவர்களை.
