வல்லிசிம்ஹன்
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
மனம் வசப்பட்டால் வாழ்க்கை நேராகும் .
ராமேஸ்வரம் விரைவு வண்டி,
பாம்பன் பாலத்தைக் கடந்த போது, ஜன்னல் வழியே அலைகளை வெறித்த
வண்ணம் அமர்ந்திருந்த அகிலம்
மனமும் அலை பாய்ந்தது. இந்தக் குழந்தைகள் மட்டும் இல்லாவிட்டால்
இப்படியே குதித்து விடுவேனே.
அப்பாவும் நேரில்லை. அம்மாவும் இறந்து விட்டாள்
என்றால் அந்தக் குழந்தைகளின் கதி என்ன ஆகும். மாமியார் மாமனாருக்கு
மகாதேவன் கடைசிப் பிள்ளை.
மாமனார் எண்பது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அவர் இவ்வளவு தூரம் தன் மேல் பாசம் வைத்திருப்பதால்
ஏதோ தீர்வு காண விழைகிறார்.
நான் நினைத்தது போல எதையும் செய்ய முடியாது.
பொறுத்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
அந்தப் பொறுமையை அம்பாள் தான் அளிக்க வேண்டும்.
உடனே பெற்றொர் நினைவு வந்து கண்களில் நீர் வடியத் தொடங்கியது.
கூடவே வரும் யாத்திரீகர்கள் நினைவு வந்து ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பிக்
கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
கடைக்கண்ணால் அவள் செய்கையைக் கவனித்த மகாதேவன் மனம்
சிறிதே கலங்கியது.குற்ற உணர்வு மேலிட இனி வரும்
எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்க ஒன்றும் புலப்படவில்லை.
உலகத்தில் இதெல்லாம் புதிது இல்லையே. கோவலன்
காலத்திலிருந்து நடப்பதுதானே.
இவளுக்கு என்ன குறை வைத்து விட்டேன்.
வீடு,நல்ல பெற்றோர்,குழந்தைகளுக்கு நல் வாழ்வு
பாதுகாப்பு எல்லாம் இருக்கிறதே.
எல்லாம் சரியாகி விடும் என்னால் நவனீதத்தைக் கைவிட முடியாது.
நற்குலத்துப் பெண்டிரை விட உயர்ந்தவள்.
அப்பா மனம் மாறும் என்று தீர்மானத்துடன்
அகிலத்தை நோக்கி// நாம் இறங்கணும்// என்று சுருக்கமாகச் சொல்லி
ராமேஸ்வரம் நிலையத்தை எதிர் நோக்கினான்.
அங்கு சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த காற்றுக்கு
நடுவே அவன் கண்ட காட்சி திடுக்கிட வைத்தது.
அகிலத்தின் பெற்றோர் கனிவு கண்களில் மின்ன
இவர்களை வரவேற்றனர். அகிலம்,மகாதேவன் இருவருக்குமே
அதிர்ச்சி. அகிலம் ஒரு நிமிடத்தில் தன உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தி தன் அம்மாவை அணை த்துக் கொண்டாள் .
எப்படிம்மா இங்கே நீங்கள் என்று திணறினாள்
சம்பந்தி குழந்தைகள் அங்கே பரிகாரம் செய்ய
வருகிறார்கள் என்று தொலைபேசியில் சொன்னார் அம்மா.
//////உங்களுக்குத் துணையாக எங்களை வரச்சொன்னார்.
நேற்று இதே ரயிலைத் திருச்சியில்
பிடித்து இங்கே வந்தோம் . ஆடிக்காற்றின் பொது
ரயிலைப் பாம்பனிலேயே நிறுத்தி விடுவார்களாம்.
அப்படி ஒன்றும் நேராமல் நீங்கள் வந்து சேர்ந்தது நிம்மதி. சங்கர மடத்தில் தங்க
ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். இன்று கோவிலுக்குப் போய்விட்டு வந்து விடலாம். நாளை சமுத்திர ஸ்நானம்
முடித்துக் கொண்டு தேவிப் பட்டினம் போய் வரலாம்.
அடுத்த நாள் நீங்கள் புதுக்கோட்டைக்குத் திரும்பலாம்.
நாங்களும் உங்களுடன் திரும்புகிறோம்
சரியா மாப்பிள்ளை//// என்றார் அகிலாவின் அப்பா .
திகைப்பிலிருந்து மீளாத மகாதேவனுக்குத் தலை ஆட்டுவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை.
அடுத்த பதிவில் பூர்த்தி செய்து விடலாம்.
எல்லோரும் வளமாக வாழ வேண்டும்.
மனம் வசப்பட்டால் வாழ்க்கை நேராகும் .
ராமேஸ்வரம் விரைவு வண்டி,
பாம்பன் பாலத்தைக் கடந்த போது, ஜன்னல் வழியே அலைகளை வெறித்த
வண்ணம் அமர்ந்திருந்த அகிலம்
மனமும் அலை பாய்ந்தது. இந்தக் குழந்தைகள் மட்டும் இல்லாவிட்டால்
இப்படியே குதித்து விடுவேனே.
அப்பாவும் நேரில்லை. அம்மாவும் இறந்து விட்டாள்
என்றால் அந்தக் குழந்தைகளின் கதி என்ன ஆகும். மாமியார் மாமனாருக்கு
மகாதேவன் கடைசிப் பிள்ளை.
மாமனார் எண்பது வயதை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்.
அவர் இவ்வளவு தூரம் தன் மேல் பாசம் வைத்திருப்பதால்
ஏதோ தீர்வு காண விழைகிறார்.
நான் நினைத்தது போல எதையும் செய்ய முடியாது.
பொறுத்துதான் பார்க்க வேண்டும்.
அந்தப் பொறுமையை அம்பாள் தான் அளிக்க வேண்டும்.
உடனே பெற்றொர் நினைவு வந்து கண்களில் நீர் வடியத் தொடங்கியது.
கூடவே வரும் யாத்திரீகர்கள் நினைவு வந்து ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பிக்
கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.
கடைக்கண்ணால் அவள் செய்கையைக் கவனித்த மகாதேவன் மனம்
சிறிதே கலங்கியது.குற்ற உணர்வு மேலிட இனி வரும்
எதிர்காலம் எப்படி இருக்கும் என்று யோசிக்க ஒன்றும் புலப்படவில்லை.
உலகத்தில் இதெல்லாம் புதிது இல்லையே. கோவலன்
காலத்திலிருந்து நடப்பதுதானே.
இவளுக்கு என்ன குறை வைத்து விட்டேன்.
வீடு,நல்ல பெற்றோர்,குழந்தைகளுக்கு நல் வாழ்வு
பாதுகாப்பு எல்லாம் இருக்கிறதே.
எல்லாம் சரியாகி விடும் என்னால் நவனீதத்தைக் கைவிட முடியாது.
நற்குலத்துப் பெண்டிரை விட உயர்ந்தவள்.
அப்பா மனம் மாறும் என்று தீர்மானத்துடன்
அகிலத்தை நோக்கி// நாம் இறங்கணும்// என்று சுருக்கமாகச் சொல்லி
ராமேஸ்வரம் நிலையத்தை எதிர் நோக்கினான்.
அங்கு சுழன்றடித்துக் கொண்டிருந்த காற்றுக்கு
நடுவே அவன் கண்ட காட்சி திடுக்கிட வைத்தது.
அகிலத்தின் பெற்றோர் கனிவு கண்களில் மின்ன
இவர்களை வரவேற்றனர். அகிலம்,மகாதேவன் இருவருக்குமே
அதிர்ச்சி. அகிலம் ஒரு நிமிடத்தில் தன உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்தி தன் அம்மாவை அணை த்துக் கொண்டாள் .
எப்படிம்மா இங்கே நீங்கள் என்று திணறினாள்
சம்பந்தி குழந்தைகள் அங்கே பரிகாரம் செய்ய
வருகிறார்கள் என்று தொலைபேசியில் சொன்னார் அம்மா.
//////உங்களுக்குத் துணையாக எங்களை வரச்சொன்னார்.
நேற்று இதே ரயிலைத் திருச்சியில்
பிடித்து இங்கே வந்தோம் . ஆடிக்காற்றின் பொது
ரயிலைப் பாம்பனிலேயே நிறுத்தி விடுவார்களாம்.
அப்படி ஒன்றும் நேராமல் நீங்கள் வந்து சேர்ந்தது நிம்மதி. சங்கர மடத்தில் தங்க
ஏற்பாடு செய்திருக்கிறேன். இன்று கோவிலுக்குப் போய்விட்டு வந்து விடலாம். நாளை சமுத்திர ஸ்நானம்
முடித்துக் கொண்டு தேவிப் பட்டினம் போய் வரலாம்.
அடுத்த நாள் நீங்கள் புதுக்கோட்டைக்குத் திரும்பலாம்.
நாங்களும் உங்களுடன் திரும்புகிறோம்
சரியா மாப்பிள்ளை//// என்றார் அகிலாவின் அப்பா .
திகைப்பிலிருந்து மீளாத மகாதேவனுக்குத் தலை ஆட்டுவதைத் தவிர வேறு வழி தெரியவில்லை.
அடுத்த பதிவில் பூர்த்தி செய்து விடலாம்.
