ராமனைத் துதி மனமே!!

வல்லிசிம்ஹன்

தசரதன் மைந்தன் ராமனை நினைக்காத நாளில்லை.

சந்தோஷம் வந்தாலும் அவன் நாமம்.

சங்கடம் வந்தாலும் அவன் நாமம்.

நோய் வந்தாலும் அவனே 

அதைத் தீர்த்து வைப்பவனும் அவனே.

எப்போதும் படபடக்கும் இதயத்தின் துடிப்பை

அப்போதைக்கப்போதே நிதானம் செய்வதும் அவன் நாமமே.

மனதை நிலைப் படுத்தும் அவனது விசாலமான கண்கள்

கருணை ஒன்றை மட்டுமே பொழியும்.

என்றும் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் புன்னகை

அவன் முகத்திலிருந்து நம்மை ஈர்த்துக் கொண்டே இருக்கும்.

அந்தக் காருண்ய மூர்த்தியை

சீதை கண்ட நாள் முதல் அவன் சீதாராமனாகவே

ஒன்றி ராமாயணக் காவியத்தை

நமக்குக் கொடுத்து

அனுமன் வழியே சுந்தரமாகக் கொண்டு சென்றான்.

லவகுசர் வழியே பூர்ட்தி செய்தான்.

லக்ஷ்மண,பரத சத்ருக்கினர்,குக,சுக்ரீவ,விபீஷணனுடன்

நாமும் பயணித்தோம். இன்னும் 

பயணித்துக் கொண்டு இருக்கிறோம்.

என்னாளும் மறவாமல் அவன் நாமம்

நாவில் இனிக்க ராமா ராமா என்று கூவும்

குயிலாகக் கிளியாக இருப்போம்.

ஜெய் ஸ்ரீராமா. சீதா ராமா. அனுமந்த ராமா.