மீனாட்சியும் கன்யாகுமரியும்

எங்கள் மீனாட்சி(சொக்கனா) தனியாக இருக்கிறாள்.
அவளுக்குத் துணை தேடும் சிரமும் கொடுக்கவில்லை.
நிச்சலனமாக வளைய வந்து கொண்டே அவள் வாழ்க்கை நகர்கிறது.

இந்தத் தனிமைக்கு என்ன அர்த்தம். யாரிடம் கேட்டாலும் இந்த வகை மீன்களின் வாழ்க்கை முறை இதுதான் என்கிறார்கள்.
எனக்கு மட்டும் குற்ற உணர்வு போக மறுக்கிறது.

எட்டு வயதாகி விட்டது.
ஒருவேளை அவள் பிறந்த அமெசான் காடுகளில் விட்டு வைத்திருந்தால்
குடும்பம் கிடைத்து இருக்குமோ அவளுக்கு.

எனக்குத் தெரிந்த நாங்கள் வாங்கின மீன்கள் எல்லாம் ஜோடியாகத் தான் வந்தன.
நிறைய நாட்கள் இருக்கவில்லை.

சிலவற்றை வைத்து உணவு போட்டுக் கட்டுபடியாகததால் விலைக்கும் இலவசமாகவும் கொடுத்து விட்டோம்.
இவள் மட்டும் ஒட்டிக் கொண்டு விட்டாள்.
அவளைப் பார்த்தால், நமக்கே சில சமயம் ஆன்மீகத்தில் இறங்கித் தியானம் செய்யும் ஞானி போலத் தோற்றமளிப்பாள்.

இல்லாத ஒன்றைத் தேடுவதாக மேல் நோக்கித் தாவி மூக்கில் வேறு அடி.

தபஸ் செய்வது போல ஒரே இடத்தில் வாலை மட்டும் மெதுவாக அசைத்துக் கொண்டு கண்ணாடிச் சுவர் வழியாக என்னைப் பார்க்கும் போது
இவளுக்கு கன்யாகுமரி என்று பெயர் மாற்றலாம் என்று தோன்றுகிறது.
எங்கிருக்கிறான் உன் துணைவன்?

எல்லோரும் வாழ வேண்டும். நாட்டில் எல்லோரும் வாழ வேண்டும்.