கண்ணனைப் பற்றி ஒரு கதை.

வெண்ணெய்க்கு ஆடும் கண்ணன்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

எல்லாம் உனக்கு கண்ணா.                



கண்ணன் பிறந்து  மூன்று நாட்கள் கழித்து அவனைப் பற்றின  பாட்டி ஒருத்தியின் கதை கிடைத்தது. அனுப்பினது என் குட்டித் தங்கை.       கண்ணனையே தியானம் செய்து அவனுக்கே  எல்லாம் என்று சொல்லும் வழக்கம்  கொண்ட  வயதான மாது வாழ்ந்துவந்தாள்.  குருவாயூரப்பன்  அவள்   நினைத்துவந்த வந்த தெய்வம். எதை எடுத்தாலும் கிருணார்ப்பணம் என்று சொல்லி அனுபவிப்பது அவள் வழக்கமாம்.   ஒரு நாள்  பழைய காலத்து வீட்டு வாயில்படிகள் கொண்ட ஒரு வீட்டுக்குள் நுழையும்போது நிலைவாசல் அவள் தலையில்  தட்டிவிட்டு வலித்ததாம். வலியின் கொடுமையிலும் கிருஷ்ணார்ப்பணம்   சொல்லிக் கொண்டாள் பாட்டி.    இப்படியே  இருந்தவள் வாழ்விலும்  தனம்  வந்து சேர்ந்தது தங்கங்களாக. அவளுடைய பகதர்கள் செல்வந்தர்கள்.அவளுக்குச் சமர்ப்பித்த செல்வமாகப் பெற்றுக் கொண்ட பாட்டி  அதைப் பத்திரப் படுத்தி வைத்துக் கொண்டாள். கண்ணனுக்கு என்று சொல்ல மனம் வரவில்லையோ இல்லை மறந்தாளோ தெரியாது.                                                                                                             ஒருநாள்  பவதி பிக்ஷாந்தேஹி என்று கேட்டவண்ணம்   ஒரு அந்தணர்   வாயிலில் வந்து நின்றார். அவர் எத்தனை முறை கூவியும் பாட்டி வெளியில் வந்து பிக்ஷை கொடுக்கவில்லை.  கோபம் கொண்ட அந்தணன்   கிருஷ்ணன்,    படி இடிச்சா  எனக்கு. பதக்கம் கிடைத்தால் உனக்கா  என்று உரக்கச்   சொன்னாராம்.  பகீர் என்றது பாட்டிக்கு.  ஓடிவந்து கண்ணனில் பாதங்களில் விழுந்தாள். அவனுக்கு உபசாரம் செய்து தன்னிடமிருந்த அத்தனையும்  அவன் காலடியில் சமர்ப்பித்து       எல்லாம் உனக்கே கண்ணா. உன் அருள் ஒன்று போதும் எனக்கு என்றாளாம்.  கண்ணன் அவளையும் பொருளையும் ஏற்றுக் கொண்டானாம்.   இணைய வழியில் தங்கை அனுப்பிய கதையை உங்களிடம் பகிர்ந்து கொண்டேன். சர்வம் கிருஷ்ணார்ப்பணம்.