இறைவன் எல்லோரையும்காக்கட்டும்.

வல்லிசிம்ஹன்

அம்மா உனக்கு வயதாகிவிட்டது என்று
சிரிக்கும் மகனின் அன்னை என் பக்கத்து சீட்டில் இருந்தார்.

என்னையும் விட  சரீர கனம் அவர்க்கு அதிகம். நான்
சன்னலோர  இருக்கையில் இருந்தேன்.
அவருடைய மகனும் எங்கள் மகனும் அடுத்தடுத்த
இருக்கைகளில்.

நமக்கெல்லாம் இகானமி லாயக்கில்லை என்று புன்முறுவல் பூத்தார்
அந்த அம்மா. என் வயதிருக்கலாம்.
நானும் ஒத்துக் கொண்டேன்.
அவரிடம் சொல்ல முடியுமா. நமக்குப் பிரயாணமே வேண்டாம்
என்று.

9 மணி நேரமும் சுற்றிலும் இருமல், தும்மல்,
எல்லோர் முகத்திலும் எச்சரிக்கை உணர்வு.
யாரைப் பார்த்தாலும் சந்தேகம்.
விமானப் பணிப்பெண்கள் ஒரு கையுறை கூடப்
போடாமல் நடமாடுவது அதிசயமாக இருந்தது,

ஸ்விஸ்ஸில் பாதிக்கப் பட்டவர்கள் எண்ணிக்கை நேற்று
இருபதை எட்டி இருந்தது.
 காரணமே இல்லாமல் தாக்கப் படும் இடமாக
இருக்கிறது. போக்குவரவு நிறைய.
இத்தாலியில் முழுவீச்சில் சேதக்கட்டுப்பாடு நடந்து கொண்டிருக்கிறது.
இந்த ஊரிலும் (பாசல்) அந்த எச்சரிக்கை பரவி இருக்க வேண்டும்.

நான் வந்த விமானத்தில் பயணிகள் முழுவதும் அமெரிக்கர்கள்.

பலர் வாய் மூக்கு மூடிய ஜெயின் துறவிகளைப் போலத்தான்
நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
வருமுன் காப்போனாக இருப்பதே அழகு.
வந்த பின் நம்மால் அவதியுறுபவர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகரிக்குமே.

பயனாக களைப்பு  ,மற்றும் இமிக்ரேஷன் படுத்தல் 
நமக்கு ஏன் இந்தத் தொல்லை எல்லாம் , 
எப்பொழுதும் நினைவில் வருவது  நம் வீடுதான்.

நிம்மதியாக  அங்கே  இருந்துவிடலாம்.
தொலைக் காட்சி பார்த்தால்  தானே 

மனக் கவலை  என்று யோசித்தாலும் 
7 வருடங்களுக்கு முன் இருந்த தெம்பு 
இப்போது  இல்லை  என்பதுதான் உண்மை.

இறைவன் எல்லோரையும்காக்கட்டும்.