About Me

My photo
கண்டதும் கேட்டதும் நினைத்ததும் இங்கே பதிகிறேன்.

Monday, January 22, 2018

புது வடை மெஷினும் பழைய முறுக்கு மெஷினும்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
 சென்னைக்குச் சென்று திரும்பிய மாப்பிள்ளை
புது வடை செய்யும் கருவியையும் வாங்கி வந்தார்.
அதோடு சப்பாத்தி மேக்கர் இன்ன் பிற.
பார்த்ததும் வாயில் வந்த வார்த்தைகள், அடடா வரலாறு   திரும்புகிறதே
என்பதுதான்.
நல்ல வேளை சொல்லவில்லை.
புத்தி வந்து விட்டதே.ஹாஹா.

சென்னையில் வருடா வருடம் வரும் பொங்கலை ஒட்டி
ஒரு எக்ஸிபிஷன் ஐலண்ட் திடலில் நடக்கும்.
அதற்குப் போகாவிட்டால் தெய்வ குத்தமாகிடும்.
நான் சொல்வது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்னால்.
எங்களிடம் இருந்த குட்டி வண்டியில் ,சின்னத் தம்பி ரங்கன், எங்கள் குழந்தைகள்
எல்லோருடனும் நானும் இவரும் கிளம்பிவிடுவோம்.
வீட்டில் வேலை முடிந்த பிறகு தான்.
 முன்னெச்செரிக்கையாகக் கையில் தனியாக 100 ரூபாய் வைத்திருப்பேன்.
கணவருக்குப் பிக்பாக்கெட் கொடுப்பது வருடந்தோறும் நடக்கும் விஷயம்.

குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சி கட்டுக் கடங்காது. பொருட்காட்சி வாசலில்
டிக்கெட் வாங்கினதும், முதலில் கண்ணில் தென்படுவது
இந்த சமையல் உபகரணங்கள் கடைதான்.
சிங்கத்துக்கு  இந்தப் புது விஷ்யங்களில் ஆசை ஜாஸ்தி.
ஏம்மா சப்பாத்தி மெஷின் வாங்கிக்கோயேன்.
அதோ முறுக்கு எவ்வளவு சுலபமாகப்
பிழிகிறான் பார்.வாங்கியாச்சு.

அடுத்தாற்போல் வளையல் கடை.ரிப்பன் கடை. இப்போது மாறி இருக்கலாம்.
பஞ்சு மிட்டாய் இவ்ளா பெரிசுக்கு வாங்கிக் கொண்டு,
பெரீயிய்ய்ய அப்பளம் ஆளுக்கொன்று,,
கூவம் வாசனையும் கூடவே வர ,ஜயண்ட் வீலில் ஒரு
தடவை ஏறி சென்னையைப் பார்த்துக் களித்து வீடு வருவோம்.

அப்போதெல்லாம் இடும்பை கூறாத வயிறு இருந்தது. அதனால் கவலை இல்லை.
வீட்டுக்கு வந்ததும் பெரிய பாட்டியிடமும் மாமியாரிடமும்
 வாங்கி வந்த பொருட்களைக் காட்டிவிட்டு
உள்ளே வைப்பேன். அவர்கள் அனுமதி இல்லாமல்
அவைகளை உபயோகப் படுத்த முடியாது.
இது போல ஒன்றில்லை,மூன்று இருந்தது. சப்பாத்தி அந்த மெஷினில்
இருந்து மேலே வரவில்லை. அன்னையை விட்டகலா கைக்குழந்தை
மாதிரி ஒட்டிக் கொண்டது.
நம் உலகத்தில் மெஷின் மேல் தப்பே இருக்காதே.
மாவு சரியாப் பிசையவில்லையோ என்று சந்தேகம் தான் முதலில்.
பெண் தான் சொல்வாள்,அம்மா சப்பாத்திக் கல்லில் நன்றாகத்தானே செய்வா
என்று. அத்தோடு அந்த மெஷின் பரணில் ஏறிக் கொள்ளும்.
இந்த முறுக்கு மெஷின் இருக்கே.
என்னைக் கஷ்டப்படுத்த என்றே வந்தது.
மாவுக்கை, மெஷினில் மாவு, எண்ணேயில் சுட்டுக் கொண்ட கை,
ஓரு தடவை ஒழுங்காக முறுக்கு விழும்.
அடுத்த தடவை பிரிபிரியாக விழும்.

சமர்த்தாகக் காத்திருக்கும் குழந்தைகள்,
 என்ன ஷேப்ல இருந்தாலும்
 நன்றாக இருக்குமா ந்னும் சொல்லும் போது
எனக்குக் கஷ்டமாக இருக்கும்.
பரணுக்குப் போனவை மூன்று.
கோவையில் வாங்கியது,சேலத்தில் வாங்கியது, திருச்சியில் வாங்கியது.
ஒரு மெஷினில் இருந்து மாவைப் பிரிக்க முடியாமல்
கார்ப்பரேஷன் குப்பத்தொட்டியில் போட்ட அனுபவமும் உண்டு.
இப்பொழுது வடை மெஷின். இதற்கு வந்த பின்னூட்டங்கள்
 உற்சாகப் படுத்துவது போல இல்லை.
பார்க்கலாம். மகள் வடை ஸ்பெஷலிஸ்ட்.
தோழிகள் யோசனை கொடுப்பார்கள். எப்படி வந்தது என்று
படம் எடுத்துப் போடுகிறேன். சோதனை மேல் சோதனை இருந்தால்
சமையலறை உருப்படும்.
Add caption டிஸ்க்ளைமர்   சப்பாத்தி மெஷினில் கை  தேர்ந்த  கிச்சன் கில்லாடிகள் பற்றி நான் சொல்ல வில்லை. ஒரு அப்பாவி மொபசல்
பெண்ணைப் பற்றித்தான் பேச்சு.😎😍😅😅😅😔😔😔

Saturday, January 20, 2018

எங்கள் ப்ளாகிற்கான பதிவு Engal Blog

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
// உங்களிடம் சில வார்த்தைகள் – கேட்டால் கேளுங்கள் – கேட்கமாட்டோம்னு சந்தேகம் இருக்குல்ல. அப்புறம் எதுக்கு அட்வைஸ்?//
எங்கள் ப்ளாக் அழைப்புக்கு நன்றி ஸ்ரீராம்.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
முதல் அட்வைஸ் எனக்குத்தான். ஏதாவது எழுதினால் சேமிக்கணும்.
இரண்டாவது யார் என்ன சொல்கிறார்கள் என்பதை
நன்றாக உள் வாங்கிக்கணும்.
இரண்டும் செய்யலைன்னால் கணினி பொறுப்பேற்காது.

என் பேச்சை நானே கேட்காமல் இருந்தால் இன்னோருத்தருக்கு புத்தி சொல்லத் தகுதி இருக்கான்னு
எப்படி சொல்கிறது. கஷ்டம் தான். 12 வருஷமா எழுதினேன் என்கிற
பெருமையில் அர்த்தமே இல்லை. //செய்வனத் திருந்தச் செய் மற்றவர்களுக்கு மட்டுமா.//
இல்லை நான் முதலில் என்னைச் சீர் செய்து கொள்கிறேன்.

என் கணினிக்குக் கேள்விக்குறி போட வராது. அது மட்டும் இல்ல,ஆச்சரியக் குறியும் வராது. இது ஜெர்மன் மடிக்கணினி. இமோஜின்னு ஒண்ணு இருக்கோ பிழைத்தேனோ.
அதுவும்  அர்த்தம் தெரியாமல் ஏதாவது இமோஜியைப் போட்டு
வாங்கிக் கட்டிக் கொள்வதும் உண்டு.
சரி இனி, சொல்ல வந்த சப்ஜெக்டுக்கு வரலாம்.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

எங்கள் ப்ளாக் வாசகர்கள் வாசகிக்களுக்கு வணக்கம்.
என் 70 ஆவது வயது வரும் வரை அதாவது இன்னாள் வரை
புத்திமதிகள் கேட்டே வளர்ந்த காதுகள்.
பாதி வாங்கி,பாதி வெளியில் விடுவதே வழக்கம்.
Zone out ஆகாதே அம்மான்னு மகள் சொல்கிறாள்.
தாத்தா தான் நிறைய அறிவுரை சொல்வார். //கண்ணைப் பார்த்து பதில் சொல்லு
உண்மையைத் தவிர வேற வார்த்தை கிடையாது.
நேரத்தை வீணாக்காதே.// இதெல்லாம் என் பனிரெண்டு வயது வரை கேட்ட சொற்கள்.
ஆழமாகவே பதிந்து விட்டன.
நன்றி என் அருமை தாத்தா.
அடுத்தாற்போல்  அம்மாவும் அப்பாவும்.
 அம்மாவின் கை பதிந்த முதுகு. மகாலக்ஷ்மிக்கே கோபம் வரும் அளவு பயங்கர
துடுக்காக இருந்திருக்கிறேன்.பாவம் அம்மா.

அப்பா ஒரே மென்மை. அதைப் பார்த்து உலக ஆண்கள் அத்தனை பேரும்
அப்பா மாதிரியே இருப்பார்கள் என்று நம்ப வைத்தவர்.
அதிராமல் வார்த்தைகள் சொல்லி வாரத்துக்கு ஒரு முறையாவது
எங்களை உட்கார வைத்து நல் வார்த்தைகள்,கதைகள் சொல்வார்.
குழந்தைகளிடம் அதீத அன்பு வைத்தவர்க்கு
எப்பொழுதும் அவர்கள் தன் பாதுகாப்பிலேயே இருப்பார்கள்
என்கிற நினைப்போ ...தெரியவில்லை.
என் பேரில் போட்ட வைப்பு நிதிகளில் என் பெயர்  நாராயணன் ரேவதி நரசிம்ஹன்
என்றே இருக்கும்.
என்னப்பா LIC policy மாதிரி இரண்டு பக்கமும் பாதுகாப்பா என்று கேட்பேன்.
நீ கையெழுத்துப் போடு .மிச்சதை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்
என்று வாங்கிப் போவார்.என் அருமை அப்பாவால் எங்கள் வாழ்வு உயர்ந்தது.

பின் என் கணவர்,
புத்திமதி சொல்வதில் அவருக்கு நம்பிக்கை கிடையாது.
சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கத் தெரியணும். வரும் கஷ்டம்,லாபம் எல்லாத்துக்கும் பொறுப்பேற்கணும்
என்பதில் தீவிர நம்பிக்கை.
தன் தந்தையிடம் வாங்கிய அடிகள் பற்றிச் சொல்லும்போது என் தொண்டை
அடைத்துக் கொள்ளும்.
 அந்த 16 வயதுப் பையனை அணைத்துத் தேற்றவேண்டும் என்கிற உணர்வே மேலிடும்.
மாமியார் எதிர்மறை. அவர் மிரட்டியது என் மக்களைத்தான்.
மகன் மேல் கண்மூடிப் பாசம். ஆம்புலன்சில் படுத்த நிலையிலும்
சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள்// சிம்மு நன்றாக இருடா. போயிட்டு வரேன்// என்பதுதான்.

அம்மா இறப்பதற்கு முதல் நாள் சொன்ன வார்த்தை,// யாருக்கும்
அட்வைஸ் பண்ணாதே. பிரயோசனம் கிடையாது. உன்னைப் பார்த்துக் கொள்.//

எங்கள் குழந்தைகளுக்கும் நாங்கள் புத்திமதி என்று சொன்னதில்லை.
 தன் முயற்சியில் வளர்ந்தார்கள். தந்தையின் உதவி, தாயின் உதவி என்றும் உண்டு.
எங்கள் இருவருக்கும் அவர்களது முடிவெடுக்கும் தன்மையில் அசாத்திய நம்பிக்கை உண்டு.
கடவுளும் அவர்கள் பக்கம் இருக்கிறார்.
 அவ்வப்பொழுது  நான் அவர்களது சொல் கட்டுப்பாட்டுக்கு வரும் நிலைமை வரும்.
இதமாக எடுத்துச் சொல்வார்கள். நானும் அந்த நேரம் ,கண் ஒரு பக்கம், நெஞ்சொரு
பக்கம் கேட்டுக் கொள்வேன்.
எனக்கும் என் உறுதிப்பாடுகள் தீர்மானங்கள் உண்டல்லவா.

பேரன்,பேத்திகளுக்கு புத்திமதி அவ்வப் பொழுது வாட்ஸ் ஆப்பில்
சொல்வது சேமிப்பைப் பற்றித்தான். அவசியம் இல்லாமல்

செலவழிக்காதே. கவனம் தேவை.
கைகளில் எப்பொழுதும் பணம் இருக்கும் என்று நினைக்க வேண்டாம்.
 ஒரு பகுதியை எடுத்து வைத்துவிடு. அந்தப் பணத்துக்கும் எனக்கும் சம்பந்தமில்லை
என்று நினைத்துக்கொள்.// என்பதுதான்.
தாத்தா சேமிக்கும் வழிகள் எல்லாம் சொல்வேன்.
 காதுகளில் வாங்கிக் கொண்டால் சரி.
என் பிரார்த்தனைகளும் அதுவே.
 அன்பு ஸ்ரீராம், இந்தப் பதிவையாவது ஒழுங்காக வெளியிடுகிறேன்.
நஷ்டங்களைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் லாபங்களை நோக்கி நடை போடலாம்.
வாழ்க வளமுடன்.

My dearest younger brother always  full of advises  forme. Rangappa. I miss you.

APPA
Singam
MuraLi  my Brother
Baby girl
Thambiyum makanum.
  என் ஆசான்கள் ,
பாட்டியும்,அம்மாவும் நானும்.
என் அன்பு மாமாக்கள்.

Thursday, January 18, 2018

அம்பி,மன்னி, என் தம்பி ரங்கன் ------8

இப்பொழுது அவனுக்கு 65 வயது ஆகிவிட்டது.
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
         மன்னியின் மல்லி மொக்கு மாலை என் 16 வயது வரை என் கழுத்துக்குச் சொந்தம். அன்பு மன்னி வணக்கம்.
என் தம்பி ரங்கன்  இன்னொரு மாமா கோபுவுக்கு மிகச்செல்லம்
கொழு கொழுவென்றிருக்கும் அவனை மடியில் போட்டுக் கொஞ்சும் அழகைப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம்.
ரங்கனுக்கு திருமணமாகி அழகிய மகள்  பிறந்தாள் .
அவன்  அலுவலகத்தில்  நல்ல பெயர் அவனுக்கு.
கையூட்டு வாங்காத நேர்மை ஆபிசர்.
 வருமானவரி ஏய்ப்புகளைக் கண்டு பிடிப்பதில் சூரன். அதற்காகக் கிடைத்த அவார்டுகள் ஏராளம்.
 அவனும் 52 ஆவது வயதில் ஒரு நாள் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்திருக்கவில்லை.
என்ன விசேஷம் என்றால்  13 நாட்கள் கழித்து என் மகன்கள்  இருவருக்கும் திருமணம்.
அழைப்பிதழ்களைக் கொடுக்கச் சென்றவன் அவன்தான்.
அத்தனை வீடுகளுக்கும் மயில்கண் வே ட்டி புரள ,
மனைவியுடன் போய் அழைத்தான்.
ஒரு போகி அன்று காலை எனக்குத் தொலைபேசி அழைப்பு. அக்கா
அவர் அழைக்க அழைக்க எழுந்திருக்கவில்லை.என்றதும் நான் ஸ்தம்பித்தேன்.
பெரிய தம்பி ஊரில் இல்லை.
அம்மாவீட்டுக்கு விரைந்தால்
ஒரு விவரமும் புரியவில்லை.
மக்களும் சிங்கமும், ரங்கன் மனைவியும் ஆம்புலன்சில் அப்போலோ போயிருந்தார்கள்.
ஒன்றும் இல்லை என்று கைவிரித்தனர்  வைத்தியர்கள்.
உடனே பார்க்க வந்தது    அம்பி தான்.
அம்மா முதல் தம்பி வீட்டில் இருந்தார். அவருடன் உட்கார்ந்து பேசிய அம்பி தானே ரங்கனுடைய அந்திமக் கிரியைகளை செய்வதாக அம்மாவிடம் வாக்களித்தார்.
செய்யவும் செய்தார். மாதம் தவறாமல் செய்ய வேண்டிய
கர்மாக்களை செய்து,
அக்காவிடம் வந்து சொல்வார். இருவரும் சேர்ந்து கண்ணீர் வடிப்பார்கள்.
இந்தக் கொடைக்கு ரங்கன் கொடுத்து வைத்திருந்தான்.

ஒரு மகா மனிதரின் கைகளால் அவனுக்கு நற்கதி கிடைத்தது.
அம்பி மாமா ஒரு காரியத்தில் ஈடுபட்டால், எத்தனை சிரமம் வந்தாலும் பின் வாங்க மாட்டார்.
அத்தனை பவ்யம். அத்தனை அடக்கம்.
கர்ம வீரனாகச் செய்தார். இந்த மனோபலம் எங்கிருந்து வந்தது.
72  வயதில்  விரதம் இருந்து கடமைகளை நிறைவேற்றிய பெரிய மனிதர்.
என் அம்மாவின் பாசத்துக்கு மரியாதை செய்தவர்.
அவருக்கு இறைவன் தன இருதயத்தில் தனி இடம் கொடுத்திருப்பார்.
வந்தாயா  வரதராஜன் என்று அனைத்துக் கொண்டிருப்பார்.
இன்னும் பல சங்கதிகள் இருக்கின்றன. என்னால் இந்த  வேலையைப் பூரணமாகச் செய்ய தெம்பில்லை.
 முடியவில்லை.
அவர் பெற்ற மகள்கள் இருவரும் பூரணமாக ஆசிர்வதிக்கப் படுவார்கள்.
அனைவரும் சுகமே வாழ வேண்டும்.
அம்பி மாமாவைக் கடைசி வரை கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொண்ட என் கடைசி மாமா .கே.வி. ஸ்ரீநிவாசன்  அவர்களும்,ராமசாமி மாமா மகன்  வீர ராகவனும்  மாணிக்கங்கள்.
இறைவன் இவர்களுக்கு நாள் ஆரோக்கியமும்,நிறை வாழ்வும் கொடுக்க வேண்டும்.
இனி எல்லாம் சுகம். சுபம்.

Wednesday, January 17, 2018

ஸாதாரண பேச்சு வார்த்தைகள்

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

வாழ்க்கையில் எத்தனை தடவை அடி பட்டாலும்,
வாய் என்னவோ நேரம் பார்த்துப் பேசுவதில்லை.
சுற்றி இருப்பவர்களுக்குப் பிடித்த சப்ஜெக்ட் மட்டும் பேச வேண்டும்.
அவர்கள் மதிக்காதவர்களை உயர்த்திப் பேசக்கூடாது.

இதைவிட மௌனமாக இருக்கலாம் என்றால் அது முடிவதில்லை.
 வயதாவதில் வரும் தொந்தரவுகளில்
இதுவும் ஒன்று.

அம்பி, மன்னி என் தம்பி முரளி. 7

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
Add caption
  அம்பி, மன்னி என் தம்பி முரளி.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
1970 இல் என் தம்பி முரளி இந்திய தொழில் நுட்பக்
கல்லூரியில் பி டெக் படித்து முடித்த கையோடு, பாட்டா
 செருப்புகள்  செய்யும் மெயின் அலுவலகத்தில்
உதவி இஞ்சினீயராக


 வேலை கிடைத்தது.
கல்கத்தாவில் அந்தக் கம்பெனி இருந்தது.
முதலில் பயிற்சி தில்லி அருகில் ஃபரீடாபாதில்.
வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும் அவனுக்கு
போதிய ஏற்பாடுகள் செய்து அனுப்பினாலும்,
அம்மா அப்பாவிற்கு ஆறுதல் சொன்னது
அம்பி மாமா தான். நான் அவனுக்கு கார்டியனாக இருக்கிறேன்.
நீங்கள் கவலை கொள்ள வேண்டாம் என்ற உறுதி மொழி அவர்களுக்கு
மிக இதம் கொடுத்திருக்க வேண்டும்.
அவன் ஃப்ரீதாபாதில் ஒரு வங்காள இளைஞனுடன் அறையெடுத்துத் தங்கினான்.
சாப்பாடு ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. வார இறுதியில் தில்லிக்கு மாமாவீட்டுக்குச் சென்றுவிட்டான்.
இப்படி இரண்டு மூன்று மாதங்கள் கழிந்த நிலையில்
அந்த இளைஞன் திடீரென தற்கொலை
செய்து கொள்ள தம்பிக்கு ஜுரமே வந்து விட்டது.
தில்லியைப் பார்க்க விரைந்து வந்துவிட்டான்.பாவம் குழந்தை.
ஆறு மாதம் ஆன நிலையில் ,மாமா அவனுக்கு ஆறுதல் சொல்லி
சென்னைக்கு அனுப்பி வைத்தார்.
பிறகு கல்கத்தாவுக்கே சென்றுவிட்டான்.
நிறைய வருடங்கள் அம்பி மாமா குடும்பத்தைப் பார்த்த நினைவில்லை.
 என் மாமனார் மறைந்த போது, வீட்டுக்கு வெளியே நின்று ,சீனிம்மாப் பாட்டியும் அவரும் வந்து ஆறுதல் சொன்னது நினைவுக்கு வருகிறது.
அடுத்தாற்போல முரளியின் திருமணம், அப்பாவின் அறுபதாவது வயது பூர்த்தி, தம்பி ரங்கன் திருமணம் எல்லாவற்றிலும் அம்பி மாமா ,மன்னி இல்லாமல்
அம்மாவால் ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது.
எந்த விழா வீட்டில் ஆரம்பித்தாலும் அக்காவும்,தம்பியும்,மன்னியும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து காய்கறிகள்  நறுக்கவதும், ,பெரியம்மா,சித்தி இவர்களுடைய
மக்கள்களைப் பற்றிப் பேசுவதும் நினைவில் நிழலாடுகின்றன.
1983 இல் அம்மா,அப்பா தில்லி சென்று நெடு நாளைய அபிலாஷையான
பத்ரி நாத் பயணத்தை அம்பியுடன் மேற்கொண்டனர்.
பத்ரி நாத் குளிரில் அப்பாவுக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிட, நிமிடத்தில் ஏழெட்டுக் கம்பளிகள்
கொண்டுவந்து ,காத்தது மாமாதான். பிறகு அங்கிருக்கும் வென்னீர் ஊற்றில் குளித்தது
எல்லாம் அப்பா விவரமாகச் சொன்னார்.
இது போல ஒரு நல்ல ஆட்மா தனக்கு மச்சினனாக வாய்த்ததைச்
சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்.
 1992 இல் தம்பி முரளிக்கு 42 வயதில் ஹார்ட் அட்டாக்.
 அவன் முழு குணம் பெற அம்பி மாமா ராமாயண சுந்தர காண்டம் 68 சர்க்கத்தையும்
 ஒரே நாளில்
 இருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்திருக்காமல் படித்து
அக்ஷதையும் அனுப்பினார். இந்த அனுகூலம் யார் செய்வார்.
தம்பியும் பிழைத்தெழுந்தான்.
 அதற்குப் பிறகு 25 வருடங்கள் வாழ்க்கை கடவுள் அருளினார்.
கடந்த மே 22 அவன் இறைவன் திருவடி அடைந்த போது
85 வயது தள்ளாத நிலையிலும் தன் அன்பு மருமானைக்
கடைசியாக வந்து பார்த்து விட்டுத்தான் போனார்.  தொடரும்.

Saturday, January 13, 2018

மார்கழி 29ஆம் நாள், முப்பதாம் நாள் வாழி கோதை நாமம்.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
Add caption
 29 ஆம்  பாசுரம். மிக முக்கியம் ஆனதும் கூட.
ஆண்டாள் திருவடிகளே  சரணம்.

பின் வரும் இரு பாடல்களும் தினசரிப் பூஜையில்  சாற்றுமுறைப் பாடல்களாகப்  பாடப்படும் எல்லோர்வீட்டிலும்.வைஷ்ணவ சம்பிரதாய முறைப்படி.
 எத்தனை ஏற்றம் ஆண்டாளின்  வார்த்தைகளுக்குத்தான்!!!
.பெண்ணாகப் பிறந்து தெய்வ அம்சமாக   இருந்தாலும் மனிதப் பிறவிக்கான அத்தனை   முயற்சிகளையும் செய்து,பக்தி வழியில் தானும் ஆட்பட்டு,கண்ணனையும் ஆட்படுத்தினாள்.
அவன்  அவளிடம்  தன்னைச் சிறை கொடுத்தான். அவள் அன்பில் பூத்த பாசுரங்களைப் பாமாலையாகச் சூடிக் கொண்டான்.
எத்தனை  தடவை அவள் சரித்திரத்தைப் படித்தாலும் கேட்டாலும் இந்த அற்புதம்   மெய்சிலிர்க்கவைக்கிறது.

மானிடர்க்கு வாழ்க்கைப் படமாட்டேன் என்ற திண்ணத்தோடு அரங்கனுடன் ஒன்றிய  மங்கை.
என்னிடம் இருக்கும் சொல்ப அறிவையும் புரிதலையும் வைத்துக் கொண்டு இந்த மார்கழி மாதத்தை
கோதையையும் கண்ணனையும்,வடபத்ர சாயியையும்,வேங்கடவனையும்,ஸ்ரீரங்கராஜனையும்
வழிபட வைத்தவளும் அவளே.

இதோ 29ஆம் பாடல்

சிற்றஞ்சிறுகாலே  வந்துன்னைச் சேவித்து  உந்தன்
பொற்றாமரை அடியே போற்றும் பொருள் கேளாய்
பெற்றம் மேய்த்துண்ணும்  குலத்தில் பிறந்து நீ
குற்றேவல் எங்களைக் கொள்ளாமல் போகாதே
இற்றை பறைகொள்வான் அன்றுகாண் கோவிந்தா
எற்றைக்கும் ஏழேழு பிறவிக்கும் உந்தன்னோடு
உற்றோமே ஆவோம்  உனக்கெ நாம் ஆட்செய்வோம்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோர்  எம்பாவாய்!!
***********************************************************
30ஆம் பாசுரம்

வங்கக் கடல் கடைந்த மாதவனைக் கேசவனைத்
திங்கள் திருமுகத்துச் சேயிழையார்  சென்றிரைஞ்சி
அங்கப் பறை கொண்ட ஆற்றை அணி புதுவைப்
பைங்கமலத் தண்டெரியல்   பட்டர்பிரான் கோதை சொன்ன
சங்கத் தமிழ்மாலை முப்பதும் தப்பாமே
இங்கிப்பரிசுரைப்பான் ஈரிரண்டு மால்வரைத் தோள்
செங்கண் திருமுகத்துச் செல்வத் திருமாலால்
எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவர்  எம்பாவாய்!!!
*******************************************************

ஹே மாதவா  பிரம்மமுஹூர்த்தம் எனப்படும் சின்னஞ்சிறு காலையில்
எழுந்து தூய்மையாகி  உன்னைச் சேவிக்கிறோம். சேவித்து உன்னிடம் விண்ணப்பிக்கும் வார்த்தைகளைக் கொஞ்சம் கேட்டருள்வாய்.

உன் பொன்னாலான தாமரையடிகளில் சேவித்து  வணங்கி இந்தப் பாசுரங்களைப் பாடும் பெருமை பெற்றோம்.
நாங்கள் ஆய்க்குலப் பெண்கள்.இடம் வலம் அறியாதவர்கள் .
எங்கள் நாயகனான நீ  எங்கள் குற்றங்களைப் பெரிதாக க் கொள்ளாமல்
உனக்குச் சேவகம் செய்யும்  புண்ணியத்தைக் கொடுத்தருளவேண்டும்.

இந்த வரத்தை மட்டும் நீ எங்களுக்கு அருளிவிட்டால் இன்னும் வரப் போகும் ஏழேழு பிறவிகளிலும்  உந்தன்னோடு   உற்றவராய் உன் அன்பிறு உரித்தானவர்களாக இன்புற்று இருப்போம்.
உன் பாத சேவை செய்யும்  பாக்கியம் பெற்றவர்களாவோம்.

மற்றபடி எங்களை வருத்தக்கூடிய ஆசாபாசங்களை விலக்கி உன் சரணே திண் சரண் என்று இருக்க நீயேதான் அருளவேண்டும்.**
*******************************************************************
இதுவரைத் தன்னையும் தோழியரையும்  ஆய்ப்பாடிக் கோபியராகவே நினைத்து கண்ணனைத் தொழுது நின்று   பிரார்த்தனை செய்த ஆண்டாள் எனும் நம் கோதை,
இந்தக் கடைசிப் பாசுரத்தில் திருப்பாவை நோன்பின் மகிமையையும்
அதன் பலன்களையும்  உருகி உருகி  விவரிக்கிறாள்.

திருப்பாற்கடலைக் கடைந்த கோவிந்தனை,கேசவனை,மாதவனைத் தேடிச் சென்று இந்த அழகிய திருவில்லிபுத்தூர்ப் பெண்கள் நோற்ற நோம்பின் மகிமையை என்ன சொல்வது!!
அவனை இறைஞ்சி,சேவித்து  பரிசுப் பொருளாகத் தீராத,அழியாத
அவன் பாத சேவகத்தைக் கேட்டுப் பெற்றோம்.
இவ்வாறு  பாடிய பாவையோ அழகிய  பெரிய   மாலையைச் சூடிய பொற்கொடி  கோதை நாச்சியார்.
பட்டர்பிரான்  ஸ்ரீ விஷ்ணு சித்தரின்   குலப்பாவை.அவர் பெற்ற செல்வம்,
இந்தப் பாடலில் தன் தகப்பனாரையும் மாலையில் சேர்த்துக் கொள்கிறாள்.
அவர் சொன்ன பிரபந்தங்களை கேட்டு வளர்ந்தவள் அல்லவோ.
அவள் சொன்ன  சங்கத்தமிழ்ப் பாடல்கள் முப்பதையும் தப்பாமல்
பாடுபவர்கள், செவ்வரியோடிய கண்களால் அருளுபவன் திருமால்,
நான்கு  கரங்களில் சங்கம் சக்கரம்,சார்ங்கம்,நந்தகம்,தாமரை என்ற் வன்மை மென்மை கலந்த ஆயுதங்களையும் அருளை வழங்கும் அபயக் கரங்களோடு காட்சி தருபவன்.

அவன்  எப்பொழுதும் நம்மைக் காப்பான்.
அவனை நாம் மறந்தாலும் அவன் நம்மை மறக்கமாட்டான்.
அன்று சொன்னாளே ஆண்டாள். .அவள் சொன்ன வார்த்தையை
நான் மறப்பேனா.
நானே மறந்தாலும் அவள் என்னை மறக்க விடுவளோ.
என் இருதயத்தில் வசிப்பவள்.ஒரு சிறிய புருவ அசைப்பினாலேயே
என்னை அணைத்துப் பக்தர்கள் அடியவர்கள் பக்கம் திருப்பிவிடுவாள். நான் என்றும்  அடியவர்களைக் காப்பேன் என்று அவளுக்கும்
வாக்களிக்கிறான்.
எங்கும் திருவருள் பெற்று இன்புறுவோம்.

திருவாடிப் பூரத்துச் ஜகத்துஉதித்தாள் வாழியே
திருப்பாவை முப்பதும் செப்பினாள்  வாழியே
பெரியாழ்வார்   பெற்றெடுத்த பெண் பிள்ளை வாழியே
பெரும்பூதூர் மாமுனிக்குப் பின்னானாள் வாழியே
ஒரு நூற்று நாற்பத்துமூன்றுரைத்தாள்  வாழியே
உயர் அரங்கற்கே கண்ணி உகந்தளித்தாள் வாழியே
மருவாரும் திருவல்லி வளநாடு வாழியே
வண்புதுவை நகர்க் கோதை மலர்ப் பதங்கள் வாழியே!!!!!!

ஸ்ரீவிஷ்ணு சித்தர் பாதங்களில் சரண்.
ஸ்ரீராமானுஜ  முனியின் பாதங்களிலும் சரண்.

தீப மங்கள ஜோதியாய்  நம்மை எப்பொழுதும்
நமக்குப் பகவானை அடைய  வழிகாட்டும் எம் தோழியே
ஆண்டாளே  மீண்டும் மீண்டும் உன்னை வணங்குகிறேன்.
தாயே சரணம். அன்புடை மணவாளனோடு மகிழ்ந்திருப்பாய்
எங்கள் கோதையே நீ!






Friday, January 12, 2018

.அம்பி மன்னி, எங்கள் குடும்பம்..6

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
1996க்குப் பிறகு சீனிம்மாப் பாட்டியின் உடல் நலம் அவ்வளவாகச் சரியில்லை.
மாப்பிள்ளை பகவான் திருவடி அடைந்தது வெகு வாகப் பாதித்தது.
என்னைப் பொறுத்த வரை உலக அழகிப் பட்டம் அவருக்குத்தான் கொடுப்பேன்.
அடுத்தாற்போல் என் அம்மாவும் ,மன்னியும்.

1998இல் எங்கள் பேரன் பிறந்த பொழுது சென்னை வந்து, உடனே
அம்பி மாமாவுடன் இருந்த பாட்டியைப் பார்க்கத்தான் போனோம்.
ஜெயா மன்னி, குழந்தையை மடியில்
வைத்துக் கொஞ்சியது இன்னும் மனக்கண்ணில் இருக்கிறது,.
வாழ்க்கையில் எத்தனை சவால்களைச் சந்தித்திருக்கிறார்.

அசரவில்லையே. அம்பிமாமாவைத் தன் அரவணைப்பினாலேயே
 துணை நின்று,வாழ்க்கையை நடத்தியவர்.
ஒரு சமயம் நினைவுக்கு வருகிறது.
தி.நகர் தபால் அலுவலகத்தில் தன் பென்ஷனைப் பெற்றுக் கொண்டு, பெருங்களத்தூர்
திரும்பிய,மாமாவின் மொத்தப் பணமும்
பறி போனது.
மாமாவுக்கு இருந்த அசதி,அதிர்ச்சி கூட மன்னி, பாதித்ததாகக் காண்பித்துக் கொள்ளவில்லை.
இதுக்கு மேல ஒண்ணும் நடக்கலை.
அதுதான் பெரிய விஷயம்.
சம்சாரம் தானே நடக்கும் என்றார்.
இந்த உறுதுணை தந்த ஆறுதலில் அம்பிமாமாவின் குடும்பம் நடந்தது.
அம்பி மாமா ஒரு சொந்தத்தையும் விட்டுவிட்டார் என்ற சொல்லே கிடையாது.
அவருடன் நான் பேசும்போது எல்லோரையும் பற்றி விசாரிப்பேன்.
தில்லியில் அவர் செய்த பத்ரி பயணங்கள் எண்ணிலடங்காதவை.
என் அம்மா அப்பா தில்லி சென்றபோது, அவர்களையும்
அழைத்துக் கொண்டு பயணித்ததை அம்மா சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார்.
மறக்க முடியாத பயணம் அது அப்பாவுக்கும்.
அம்பி மாதிரி யார் பத்ரி விஷால் சொல்ல முடியும்
என்று வியப்பார்.

மார்கழிப் பாவை 28 ஆம் நாள் பாசுரம் கறவைகள் பின் சென்று

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

   கறவைகள் பின்சென்று கானம் சேர்ந்துண்போம்
   அறிவொன்றும் இல்லாத ஆய்க்குலத்துன் தன்னைப்
பிறவிப் பெருந்தனை புண்ணியம் யாமுடையோம்
குறை ஒன்றும் இல்லாத கோவிந்தா உந்தன்னோடு
உறவேல் நமக்கிங்கு ஒழிக்க ஒழியாது,
  அறியாத பிள்ளைகளோம் அன்பினால் உன் தன்னைச்
சிறுபேர் அழைத்தனவும் சீறி அருளாதே
இறைவா நீ தாராய் பறையேலோர் எம்பாவாய்.//
ஸ்ரீ ஆண்டாள் திருவடிகளே  சரணம்.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 27 ஆம் நாள் சர்க்கரைப் பொங்கல் செய்து கண்ணனுக்கு அமுது
படைத்துக் களித்த கையோடு,
அடுத்த நாள் கண்ணனோடு கானகம் செல்ல
ஆவல் தெரிவிக்கிறாள்.
கண்ணனிடம் தன் பிரார்த்தனை செய்கிறாள்.
கண்ணா, நீயும் ஆய்க்குலத்தில் பிறந்தவன்.
நாங்களும் ஆய்க்குலத்துப் பெண்கள்,இடம் வலம் தெரியாதவர்கள்.
ஆனால் உன்னை எங்களுடன் இருக்கச் செய்த பாக்கியம்
பெற்றவர்கள். 
குறையே இல்லாத கோவிந்தா, உன்னால் நாங்கள் நிறைவு 
பெறுகிறோம்.
அறியாமையால் உன்னை அழைக்கத்தெரியாமல் ஏதோ 
சிறு பேர் சொல்லிக் கூப்பிடுகிறோம்.
 நீதான் எங்களுக்குப் பறையான பரிசைத்தரவேண்டும். 
மோக்ஷ சாம்ராஜ்யத்தைக் கொடுக்கவேண்டும்.

இன்றைய அமுது,கண்ணனுக்கு உகந்த தயிரன்னம்.
அதுவும் எப்படி செய்ய வேண்டுமாம் தெரியுமா.
பாலில் சமைத்த அன்னத்தில் துளித் தயிரால் 
உறைகுத்தி, மூன்று மணி நேரத்தில் 
அது தயிரன்னமாக ஆகிவிடுமாம்.
அதில் பழங்களை நறுக்கிச் சேர்த்து, பாதாம்,முந்திரிபருப்பு ,திராட்சை
 சேர்க்க வேண்டுமாம். எவ்வளவு சாதம் இருக்கிறதோ
அவ்வளவு வெண்ணெய் சேர்த்துப் பிசைய வேண்டுமாம்.
 எல்லோரூம்  ததியன்னம் படைத்துப் பெருமை பெறுவோம்.
..

Thursday, January 11, 2018

மார்கழி 27 ஆம் நாள் பாவைப் பாசுரம்,கூடாரை வெல்லும்

Add caption
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
https://youtu.be/ibrOG5KG8_0

கூடாரை வெல்லும் சீர் கோவிந்தா/உன் தன்னைப்
பாடிப்பறை கொண்டு யாம் பெறும் சம்மானம்
நாடுபுகழும் பரிசினில் நன்றாக
சூடகமே தோள்வளையே தோடே செவிப்பூவே
பாடகமே என்றனைய பல்கலனும் யாம் அணிவோம்
ஆடை உடுப்போம் அதன்பின்னே பால் சோறு
மூட நெய் பெய்து முழங்கை வழிவாரக்
கூடி இருந்து குளிர்ந்தேலோர்  எம்பாவாய்.
பாசுரம் 26 இல்  மோக்ஷத்தை நீ எங்களுக்குத் தரப் போகிறாய்
என்றூ வேண்டிக்கொண்டவள்,
27 ஆம் பாசுரத்தில்  கண்ணன் அருகாமையில் அனுபவிக்கிறேன் என்று சொல்லுகிறாள்.
அவள் கேட்பதெல்லாம் கண்ணன் தருவதோடு மட்டுமல்லாமல்
அவனும் நப்பின்னையும் , இவர்களுக்கு நீராட்டம் செய்வித்து, அவர்கள்
உடுத்திகளைந்த பீதக ஆடைகளை
இவர்களுக்கு உடுத்திவிட்டு, காதுக்குத் தோடும் செவிப்பூவும், கால்களுக்குப்
பாடகமும்,கைகளுக்கு வளயல்களும் அணிவித்து விடவேண்டுமாம்.
அதன் பின் அவனுடன் அனுபவிக்கும் ஆனந்தமான
பாற் சோறு.
அதில் கலந்த நெய் உருகிக் கைகளில் வாங்கும்போது
முழங்கை வரை வழிகிறதாம்.
இந்த அனுபவத்தை அவனுடன் கூடாதோர் அனுபவிக்க
முடியாது.
இவர்கள் அவனுடன் கூடி இருந்து குளிரக் குளிர அனுபவிக்கப் போகிறார்கள்.
பாவை இரண்டாம் பாசுரத்தில் எல்லாவற்றையும் விலக்கியவள்,
27 ஆம் பாசுரத்தில் கண்ணன் தரிசனம் பெற்றதும் அத்தனையையும் அனுபவிக்க
அவன் கூட இருக்கும்போது மகிழ்கிறாள்.
ஸ்ரீ ஆண்டாள் திருவடிகளே  சரணம்.🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

அம்பி,மன்னி எங்கள் குடும்பம் 5

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்

   அம்பி,மன்னி எங்கள் குடும்பம் 5
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
1965 இல் என் சென்னை படிப்பு பியுசியுடன் நின்றது.
மதுரைக்கு வந்துவிட்டேன். என் நாட்கள் கடிதங்கள் எழுதுவதிலும், படிக்க
விட்டுப்போன புத்தகங்கள்  படிப்பதிலும் கழிந்தன.
என் தோழமை குழுவில் அம்பி மாமாவும் ஒருவர்.
தபால் அலுவலகத்தோடு வீடு இருந்ததால்
இன்லாண்ட் கடிதம் வாங்குவது எளிதாக இருந்தது. தில்லிக்குப் பறக்கும்
கடிதங்கள் என் விருப்பங்கள்,படிப்பு இவற்றைச் சுற்றி இருக்கும். மன்னியும் அம்பியும்
என்னை உற்சாகப் படுத்தி  இன்னும் எழுதத் தூண்டுவார்கள்.

அவர்தான் என்னை மும்பையிலிருந்த ஒரு கல்விக்கூடத்துக்கு

எழுதிபோட்டு ஜர்னலிசம் படிக்கும்படி  அறிவுறுத்தினார்.
அதற்குப் பின்னர் நடந்தது எல்லாம் கடவுள் எண்ணம்.
திருமணத்துக்கு வந்த அம்பி மன்னிக்கு 6 வயது மகனும்,
மூன்று வயது பெண்குழந்தையும் எல்லோர் மனதையும் கொள்ளை கொண்டனர்.
சின்னப் பெண் இந்து அந்த நாளைய செலுலாய்ட் பொம்மை
போல இருப்பாள். மழலையில் குப் சிப்,குப் சிப் என்று ரயில்
போகும் சப்தத்தை, இரண்டு குட்டிக் கைகளைக் குவித்து வைத்துக் கொண்டு,
இளம் ரோஜா போல வாயைக் குவித்து சொல்வது இன்னும் மனதில்
 இருக்கிறது. திருமண ஆல்பத்தில் கூட அந்தப் படம் இருக்கும்.

மன்னிதான் என் திருமணத்தோழி.
சிங்கத்துடன் பேச அவருக்கு மட்டும் சலுகை இருந்தது.
எங்களகத்து  Fairlady ,inimEl unga Fairlady என்று அவரிடம் சொன்னார்.
சிங்கமும் சிரித்துக் கொண்டது. உங்கள் வீட்டுக்கு நீ ரொம்பச் செல்லமோ
 அன்று மாலை வரவேற்பின் போது கேட்டார். அதிலென்ன சந்தேகம் என்று
பெருமைப் பட்டுக் கொண்டேன்.
அன்று என்னை என் வருங்கால வீட்டில் கொண்டு விடும்போது,
மன்னி,அம்மா,அம்பி எல்லோர் கண்களிலும் நீர்.
  1968இல் சேலத்தில் எங்கள் இரண்டாவது பெண் பிறக்கும்போது அம்மா
உதவிக்கு வந்திருந்தார்.
கோவைக்குத்தன் சித்தி பெண்,மாப்பிள்ளையைப் பார்த்த கையோடு ,மாமா
 திடீரென்று சேலத்துக்கும் வந்தார்.
வெறும் கைகளொடு வர அவருக்குத் தெரியாது.
அருமையான கடாவ் வாயில் புடவை, ஏகப்பட்ட பழங்கள் பூ எல்லாம் கொண்டு வந்து என் மாமியாரை
அசத்திவிட்டார். ஒரே ஒரு வேளை இருந்து, சாப்பிட்டு விட்டு அக்காவுடன் வேண்டும் அளவு பேசிவிட்டுக் கிளம்பி விட்டார். தன் மூன்றாவது மகள் பற்றி ஒரே பெருமை.
 அதே போல எனக்கு மூன்றாவது மகன் பிறக்கும்போது காரைக்குடிக்கும் வந்தார்.
அவன் பிறந்த 7,8 நாட்களில் மாமா,மன்னிக்கு நான்காவதாகப்  பெண் பிறந்தது.
எங்கள் அனைவருக்கும் ஏகப்பட்ட சந்தோஷம்.
இந்த இரண்டு பெண்குழந்தைகளும் இப்போது என் உயிர் நாடிகள் போல அன்பு வைத்துக் கொண்டாடுகிறார்கள்.
கனிவுள்ளம் படைத்த பெற்றோருக்குப் பிறந்தவர்கள் அல்லவா.
இருவரின் வருத்தத்தைத் துடைப்பது முடியாத காரியமாக இருக்கிறது.
மறக்க முடியாத அங்கமாக அம்பி மாமா,மாறிய நேரம் ,என் தம்பி திடீரென
இறைவனடி சேர்ந்த போது.   அதைப்பிறகு பார்க்கலாம்.