Saturday, November 18, 2017

திண்டுக்கல் 1960 ஜூன். 1964 ஜூன். 2 ND part.


Add caption
Add caption
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்..
   திண்டுக்கல்லில் இருக்கும் ராஜாமணி மாமாவுக்கு அப்பா
தந்தி அனுப்பி, அவசரமாக வீடு ஒன்று பார்த்துக் கொடுக்கணும்.
வேலையில் மே கடைசியில் சேர வேண்டும் என்று சொல்லி இருந்தார்.

ஓ , சொல்ல மறந்துவிட்டேனே. அப்பா, தாத்தா கூட
தபாலாபீஸ் , தந்தி வழியாகச் செய்திகள் அனுப்பிக் கொள்வார்கள்.

கட்டுக் கட கட.கட்டுக் கட்டு கட கட நானும் கொஞ்ச நாட்கள் கற்றுக் கொண்டேன்.
மோர்ஸ் கோட்.
 ராஜாமணி மாமா பார்த்த வீடு செயிண்ட் ஜோசஃப் பள்ளியிலிருந்து
மணி அடிக்கும் சத்தம்  வீட்டில் கேட்கும் என்று சொல்லி அப்பா
எங்களை அழைத்துப் போனார்.
ரெஜினா விலாஸ் என்ற பெயர்  அந்த வீட்டுக்கு. சுற்றுப்புறம் தான் சரியாக இல்லை.
சித்தப்பாவின் ஜீப்பில் மதுரையிலிருந்து
வந்த நாங்கள்  முதலில் பார்க்க விரைந்தது  கிணற்றைத்தான்.
தண்ணீர்  நிறைய இருந்தது. குடிக்கத்தான்  நன்றாக இல்லை.
குளித்தாலும் சோப் நுரை வராது போல இருந்தது.

வீட்டு சொந்தக்காரர் பெரிய வீட்டை இரண்டாகப் பிரித்திருந்தார். எங்களுக்கு அடுத்த
வீடு முயல் வீடு. ஏகப்பட்ட முயல்கள் இருந்தன. வாயில் கதவைத் திறந்தால் உள்ளே
வந்துவிடும். பின்னால் குட்டிப் பெண் ஒன்றும் வரும். கை நிறைய முயல்களை
அள்ளிக் கொண்டு சின்னச் சிரிப்பை உதிர்த்து விட்டு  ஓடி விடும்.
 வாசலில்  trellis work   இருக்கும்.
அதற்கப்புறம் ஒரு அறை பீரோ ,மேஜை, rack,   எல்லாம் கொண்டு ,சாப்பிட, படுக்க அறையாக
அது உபயோகப் பட்டது. கிணற்றுக்குப் பக்கத்தில் சமையல் அறை. ஓடு போட்டு புகைபோக்கி
எல்லாம் வைத்திருந்தது. கீழே  அடுப்புகள் அமைக்கப் பட்டு சுத்தமாக இருந்தது.
பாவம் அம்மா, நாங்கள் இங்கே உட்கார்ந்திருக்க ,மழையோ,வெய்யிலோ
  அங்கேயே இருப்பார். சமையல் முடிந்ததும்
எல்லா பாத்திரங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு இங்கே வந்து விடுவார்.

இங்கே எங்களைப் பார்க்க தாத்தாவும் பாட்டியும் வந்தார்கள்.
 நல்ல தண்ணீர் எடுத்து வரும் வேலை எனக்கு. அந்தக் கிணறு
இருக்கும் இடம் கொஞ்சம் தள்ளி இருந்தது. என் உயரத்தில் பாதி இருக்கும்
குடம்.
அதைப் பார்த்துப் பாட்டிக்கு மனசாகவில்லை.
நாராயணா சீக்கிரம் வேற வீடு  பாருடா. குழந்தைக்கு உடம்புக்கு வந்துவிடும்
என்று சொல்லிவிட்டு இரண்டு நாட்களிலேயே   கிளம்பி விட்டார்கள்.

அதற்குள் அப்பா என்னைப் பள்ளிக்கூடத்தில் சேர்த்தாச்சு.
முதல் தடவை கன்யா ஸ்திரிகளைப் பார்த்துக் கொஞ்சம்
பயம் தான்.
எட்டாம் வகுப்பில் சேர்க்கப் பரிட்சை வைக்க வேண்டுமே
என்று ஸிஸ்டர் வணக்கத்துக்குரிய ரெடெம்ப்டா மேரி சொல்ல,
நானும் ஒத்துக் கொண்டேன். படிக்க, எழுத, ஆங்கிலம், கணக்கு, தமிழில்
 டெஸ்ட் வைத்தார்கள்.
 என்ன எழுதினேனோ. சேர்த்துக் கொண்டார்கள்.
அப்பா,  ஸிஸ்டர் தான் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
ஏதாவது தப்பு செய்தால் தனக்குக் கடிதம் எழுத வேண்டும்
 ஏகத்துக்கு அப்பாவி😐😐😐 என்றேல்லாம் சொல்லி
விட்டு விட்டுப் போனார்.
ஐயோப் பாவமே இந்த அப்பா என்றிருந்தது.
 முதல் மாடியிலிருந்த எட்டாம் வகுப்புக்கு
அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன். என் மிக மகிழ்ச்சியான நாட்கள் துவங்கின.
ஆறு மாதத்தில் பல மாற்றங்கள். அடுத்துப் பார்க்கலாமா.
Add caption
.
.

Thursday, November 16, 2017

திண்டுக்கல் 1960 ஜூன். 1964 ஜூன்.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
வண்டியூர்   தெப்பக்குளம்.
4.50  மாலை 15 நவம்பர்.
திண்டுக்கல் 1960 ....1964 ஜூன்.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 1960 ஆம் வருடம், ஏப்ரில் மாதம் ,  அப்பாவுக்கு
திண்டுக்கல் நகரத்துக்குத் தலைமை தபால் அலுவலகத்தில்
சேரும்படி ஆர்டர் வந்தது. பதவி உயர்வோடு...
ஆளாளுக்கு திருமங்கலத்தையும் தோழர் தோழிகளை விட்டுக் கிளம்ப வருத்தம்.
முரளிக்கு அக்கி வந்த போது அதற்கான செம்மண் கொண்டு வந்து கொடுத்த
துணிதோய்ப்பவர், ரங்கனுக்கு ,அம்மை ஊசி குத்தி செப்டிக் ஆனபோது மருந்து கொண்டு வந்து
கொடுத்த நாகம்மா,  பூக்காராம்மா, தயிர்,வெண்ணெய் கொண்டு வருபவர்கள் அனைவருக்கும் மிக வருத்தம். நிறைய பேசாத அம்மாவுக்கு இவ்வளவு நட்புகளா என்று
கொஞ்சம் யோசனை வந்தது.
பாப்பா உனக்கு வயசாகுது. அம்மா சொல்படி நடந்துக்க என்று வீட்டு வேலை செய்யும் நாகம்மா என் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டது நினைவுக்கு வருகிறது.
ம்ம்ம் என்னடா அப்படி அடாவடி செய்தோம் என்று யோசித்தேன்.
வெய்யில் வீணாகாமல் பத்மா,மாதவி,ரஜினி, சந்த்ரலேகா மற்றும்  தீக்குச்சி அடுக்கி
குடிசைத்தொழில் செய்த மாரி, பக்கத்துவீட்டுக் கல்யாணராமன் மாமா,மாமியோடு அரட்டை
இதெல்லாம் தான் காரணமாக இருக்கணும் என்று நினைத்துக் கொண்டு ,அந்த அம்மாவிடம் தலையாட்டினேன்.

 அந்த அங்குவிலாஸ் என்று எழுதிய வீடு இன்னும் கண்ணில் நிற்கிறது.
///////1993இல் ஒரு தடவை மதுரை போய் வந்தோம். முருகனையும் , மீனாட்சியையும்,அழகர் மலைப் பெருமாளைத் தரிசிக்கவும்  மூன்று நாட்கள்
சிங்கத்தின் தோழர் வீட்டில்  தங்கி, ஒரு நாள் திருமங்கலம் வரை
 போய் வந்தோம். நான் மிகப் பெரிய வீதி என்று நினைத்த இடம்
எல்லாம் சிறியதாக, நெரிசல் மிகுந்த இடமாகக் காட்சி அளித்தது,
நம் உருவம் பெரிதானால், காட்சி சிறிதாகிவிட்டது என்றே தோன்றியது.
 அங்குவிலாஸ் என்று எழுதிய மாடி கண்ணில் பட்டது.
வண்டியை நிறுத்த சொல்ல ஆசைதான். மாலை வண்டியைப் பிடிக்க வேண்டியதால்
திரும்பினோம். மனம் சங்கடப்பட்டது.
 பை பாஸ் என்று வண்டி ஓட்டி அழைத்துப் போனார்.
பசுமலை,பழங்கா நத்தம் எல்லாம் கண்ணில் படவே இல்லை.
5ஆம் நம்பர் பஸ்ஸாவது கண்ணில் படுமோ என்று
தேடினேன்.
  இறந்த காலமாகிவிட்டது எல்லாமே. ஹாஜி மூசாவில் போய் பெண்ணுக்கு
ஒரு கோரா பட்டுப் புடவை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டோம்.
புது மண்டபம்  அழகு மாறி   கூட்ட நெரிசிலில் கடைகளில்  என்ன விற்கிறது
என்ன என்று புரிவதே
கஷ்டமாக இருந்தது. தாழம்பூ குங்குமம் மட்டும்
வாங்கிக் கொண்டேன்.அதுவும் மதுரை மல்லியும் மாறவில்லை./////
திண்டுக்கல் கிளம்புவதற்கு முன் மதுரைக்குப் போய்விட்டேன்.
மீண்டும் தொடர்கிறேன்.

Monday, November 13, 2017

November 13th 1966

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்












அழகான ஐப்பசி 22 ஆம் நாள். தலை தீபாவளி முடிந்து சிங்கம் சேலத்துக்குத் திரும்பிச் சென்றார்.
அடுத்த நாள் ஆரம்பித்த  பிரசவ வலி, அதற்கடுத்த நாள் காலையில் பொன் போன்ற குழந்தையை என் கையில் கொடுத்தது.

மூன்று வாரங்கள் முன் பிறந்துவிட்டான் . தலையில் பேருக்கு ஒரு முடி இல்லை.
 பார்க்க வந்தவர்களுக்கு அதிசயம்.
சிம்மு பிள்ளையா இது என்று  ஒரே சிரிப்பு. இப்பொழுது வாரம் ஒரு முறை தலை முடி    திருத்தம் 😊😊😊செய்ய வேண்டி இருக்கிறது.
தந்தையின் பரிபூரண அன்பைப் பெற்ற  மகன்.

என்றென்றும்  நீண்ட ஆயுளுடனும், ஆரோக்கியத்துடனும், மகிழ்ச்சி நலன்களுடனும், மக்கள் ,மனைவி  யுடன்  நல்  வாழ்வு   பெற இறைவனை வேண்டுகிறேன்.
மனம் நிறை வாழ்த்துக்கள் மகனுக்கு.









Thursday, November 09, 2017

நிலையில்லாத நிலை.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
  மாலை 4.30க்கு இருட்டி விடுகிறது. காலை 7 மணிக்கு சிறிது வெளிச்சம் பரவுகிறது.
 காலையில் கணினி முகத்தில் விழித்து என்ன சுரங்கத்தைக் காணப் போகிறாய் என்று மகள் கேட்கிறார்.
 இது என் நண்பர்களுடனான உரையாடல்.
ஒரே விதமான எண்ண அலைகளின்  பரிமாற்றம். பலப்பல விவாதங்கள் , தோழமைப்
புரிதல்கள்.
 பிடித்த இசை கேட்பது.
 பல தோழிகளின் தோழர்களின் பதிவுகளுக்குப் போய்ப் படிப்பதை
 மெதுவாகவே செய்கிறேன்.
      நம் மனஓட்டம் அனைவருக்கும் எளிதில் புரியாது.
என்னுடன் இருக்கும்  என் குடும்ப உறுப்பினர்களின் நினைவுகள்
என்னை இழுத்துக் கொண்டு போகும் நிலையில்
கணினியை மூடிவிடுகிறேன்.
   இருக்கவே இருக்கிறது CNN, TCM, HGTV.
   நூலகப் புத்தகங்கள்.  அவ்வப் போது சமையல்.
   இப்போதைக்கு என் நிலை இதுதான்.

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் கதை அம்மா அப்பா 3ஆம் பகுதி. +++

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
  ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்  கதை அம்மா அப்பா 4 ஆம் பகுதி.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ஆண்டாள், ரங்கமன்னார் அவர்களின் அழகுத் தேர்,
தாழம்பூ வைத்துப் பின்னல் ,கோலாட்ட ஜவந்தரை,

மார்கழிக் கோலங்கள்,அவற்றில் பூக்கள் சட்டென்று
வந்து போகும் நினைவுகள். அழகான பெரிய வீடு. மெழுகப்பட்ட திண்ணை. அதன் மேல் போடப்பட்ட கூரை. எப்பாவாவது பெய்யும் மழையில்
திண்ணையில் உட்கார்ந்து கைகளை  அளைந்து காகிதக் கப்பல்
விட்ட நாட்கள்.
திண்ணையைக் கடந்ததும் பெரிய கூடம். தொங்கும் தூளி. அதில் சின்னத் தம்பி ரங்கன்.
கூடவே அபாகஸ் பொருத்தப்பட்ட குட்டி நாற்காலி ஊஞ்சல், அதில் பெரிய தம்பி,.....
எனக்காக
மாமா வாங்கி வந்த அழகான நீல வர்ணக் குதிரை.

கூடத்தின் முனையில் சமையல் அறை. அதைக் கடந்து முற்றம்.
அந்தச் சுற்றில் ஒரு கிணறும் //தண்ணீர் இல்லாத கிணறு//
வென்னீர் அடுப்பு, அம்மா  கண் மை, சாந்து செய்யும் இடம்.
அப்புறமாக வரும் கொல்லைப் புறம். அங்கேயும் ஒரு கிணறு.

அப்பா ஆபீசிலிருந்து நல்ல தண்ணிர் கொண்டு வரும் ஆயிரத்தான்.
அதென்ன பெயர் என்று தெரியாமலேயே, கூப்பிடுவேன். அப்பா
பிறகு சொன்னார் அது பெருமாள் பேரம்மா. சஹஸ்ர நாமம் மாதிரி...
ஓஹோ  என்று கேட்டுக் கொண்டேன்.
ஆயிரத்தானுக்கும் தம்பி முரளியை மிகவும் பிடிக்கும். குட்டி சைக்கிளில் அவன் உட்கார்ந்து ஓட்ட,
பின்னாலெயே போய் வருவார்.
அப்பா தினம் டென்னிஸ் விளையாடும் இடத்துக்குப் போய் வருவார்கள்.

விடுமுறை நாள் ஒன்றில்,
 சாலையைக் கடக்கும் போது ஒரு சைக்கிள் என் மேல் ஏறியதும் இங்க தான்.
அந்தத் தழும்பு இன்னும் இருக்கிறது.
முதுகில் சைக்கிள் ஏறி இறங்கி, அந்த மனிதர் பயந்து ஓடிவிட்டார்.
தலையிலும் உடையிலும் மண்ணும் கோலமுமாக நான் உள்ளே நுழைந்ததும்
குழந்தைக்குப் பால் கொடுத்துக் கொண்டிருந்த அம்மவுக்கு முதலில் வந்தது கோபமே.
 உன்னை யாரு ரோட்டுக்குப் போகச்சொன்னார்கள்
என்று பளிச்சுனு முதுகிலேயே  ஓர் அறை. பிறகுதான் ரத்தக் கறையைப் பார்த்தார்.

முகம் சிவந்து அம்மா அழுவதைப் பார்த்து நான் அழ,அம்மணி வந்து என்னை வைத்தியரிடம் அழைத்துப் போக ,காயம் ஆற இரண்டு வாரங்கள் ஆனது.
வெகு வருடங்கள் கழித்து ,அம்மாவிடம் கேலி காட்டிக் கொண்டே இருப்பேன்.
சும்மா இரு. தெரியாமல் அடித்துவிட்டேன் என்று சொல்வார்.
சரியான ட்ரம்ப் கார்ட்.அம்மாவை மடக்க.
Add caption
Add caption

Tuesday, November 07, 2017

அம்மா அப்பா கதை இரண்டாம் பாகம் 1946////48


 எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
கயத்தாறு கிராமமாக இருந்த காலம். கட்டபொம்மன்
கதை கூடப் பிறகுதான் அம்மாவுக்குத் தெரியுமாம்.
கூடவே கொண்டு வந்திருந்த பாட்டுப் புத்தகத்திலிருந்து
தான் கற்ற கீர்த்தனைகளைப் பாடிப் பழகுவாராம்.
அப்பா படிக்கக் கொண்டு வரும் புத்தகங்களைத் தவிர
அப்போது கல்கியில் வந்து கொண்டிருந்த கதைகளை அம்மாவின் அம்மா
சீனிம்மாப் பாட்டி இன்லண்ட் லெட்டரில்
எழுதி அனுப்புவாராம். கல்கியின்
அலை ஓசையும், அமரதாராவும் அம்மாவுக்கு மிகப் பிடித்த
தொடர் கதைகள்.
அம்மா முதலில் கருவுற்றது இங்கே தான்.
ஐந்தாம் மாதம் அம்பி மாமா வந்து அழைத்துப் போனாராம்.
தாத்தா அப்போது நலமாக இருந்தார். புரசவாக்கம் எம் சி.டி எம்
பள்ளியில் சயின்ஸ் மாஸ்டர்.
எட்டாம் மாதம் சீமந்தம் திரு நெல்வேலி வண்ணாரப் பேட்டை வீட்டில் நடை பெற்றதும்
மீண்டும் சென்னைக்கு வந்திருக்கிறார்..
அதற்குள் அப்பாவுக்கு ஸ்ரீவில்லிபுத்தூருக்கு மாற்றல் ஆகி இருந்தது.
அப்போதெல்லாம் வீட்டில் தான் பிரசவம் நடக்கும்.
ஆங்கில இந்தியப் பெண்மணி மருத்துவம் பார்க்க வருவார். அப்படி
அழகாக முதலில் பிறந்த பிள்ளை ரங்கராஜன். சுருட்டை,முடியும்
வெள்ளை வெளேர் என்ற நிறமும் கருவண்டு விழிகளுமாய்
வந்த குழந்தைக்கு ஆயுசு பகவான் எழுதவில்லை.
ஆறு மாதமே இருந்தது. .ஏதோ கரப்பு என்ற நோயாம்.
அந்தக் குழந்தையைப் பற்றி அம்மா என்னிடம் சொன்னதே இல்லை.
மாமா சொல்லிதான், எனக்கு தெரியும் .அதுவும் நான் மிக வளர்ந்த பிறகு.
//எப்படி இருப்பான் தெரியுமா.வெள்ளிக்கட்டியாட்டம்.
கொடுத்துவைக்கவில்லையே நமக்கு /////என்று சொல்வார்.
18 வயதில் இது பெரிய சோகம் தான்.

தாத்தாவுக்கு இந்த வருத்தத்தில் ரத்த அழுத்தம் வந்துவிட்டது.
அருமைப் பெண்ணின் மேல் அத்தனை பாசம்.
தானே திரு நெல்வேலிவரை கொண்டு வந்து விட்டுப் போனாராம்.

1948 இல் இரண்டாவது பிரசவம். இந்தப் பெண் குழந்தை
சுகமாக இருந்ததில் குடும்பம் ஆனந்தப் பட்டது. நிம்மதியாகக்
ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் நாச்சியார் பெயரை வைத்துக். கூடவே ரேவதி என்றும்
நாமகரணம் ஆகி   மாமா,துணைக்கு வர,குழந்தைக்கான ஸீர்களுடன்   வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தனர் தாயும் ஆண்டாளும்.

Sunday, November 05, 2017

பூர்த்தி.

எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்.

மழையின்  கும்மாளத்துக்கு நடுவே   புதல்வர்கள்
தங்கள் வேலைகளையும் தந்தைக்கு வேண்டிய
பிதுர்க் கடன் களையும் நிறைவேற்ற
முடிந்தது  கடவுளின்  கிருபையே.

  பின் வரும் தலைமுறைகள் நன்றாக ஆசிகள் பெறும்
வகையில்  பெரியோர்களால் தீர்மானிக்கப்பட்ட இந்த சிரார்த்த விஷயங்களுக்கு  ,முக்கியம் சிரத்தை. தந்தைக்கு மகன் ஆற்ற வேண்டிய கடமை.

அதுவும் அவருடைய வீட்டில் செய்ய முடிந்தது
தான் எனக்கு நிம்மதி.
எத்தனையோ நபர்கள் வெளியில் செய்து கொள்ளலாம் என்று சொன்ன போதும்   பசங்க மனம் மாறவில்லை.
என்றும் என் ஆசிகளும் சிங்கத்தின் ஆசிகளும் அவர்களுடனும் குடும்பத்துடனும் இருக்கும்.


Sunday, October 29, 2017

பெண் பார்த்து நிச்சயம் செய்தாச்சு 1965 October 31st.

picture coutesy   Mangai.
எல்லோரும் இனிதாக வாழ வேண்டும்
 அக்டோபர் 29 ஆம் தேதியும் வந்தது.
எனக்கு இருந்த சந்தோஷம் ,சென்னைக்குச் சென்று
தோழிகளைப்  பார்ப்பதுதான்.
மதுரையில் எங்களை வண்டி ஏற்றிவிட வந்திருந்த சித்தப்பா அப்பாவிடம்
 நிறைய விஷயங்களைச் சொன்னார்.
எப்படிப் பேச வேண்டும். திருமணத்துக்கு என்ன என்ன செலவு,
இது போல விஷயங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். நம்மால் முடிந்தது இது தான். இதற்கு மேல் செலவழிக்க முடியாது  இது போல விஷயங்களே.
எனக்கு இதெல்லாம்  உரைக்கவில்லை.

அடிமனதில்  அடுத்த நாளைப் பற்றிப் பயம் இருந்தது.
யாரும் அதைப் பற்றி எல்லாம் பேசிக்கொள்ளவில்லை.
  முன் பின் தெரியாத மனிதர். எப்படி,என்ன குணம் என்றேல்லாம் தெரியாது.

திண்டுக்கல்லில் இருந்து எதிராஜில் படிக்க சந்தர்ப்பம் அமைந்ததைப் போல இதுவும் ஒரு
சவால். வெற்றி பெறுவேன் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது.
டாக்சியையை விட்டு இறங்கினதுமே தோழி வீட்டில் சொல்லி விட்டுத்தான் பாட்டி வீட்டுக்கு விரைந்தேன்.
 ஏன் பாப்பா உன் பெண்ணுக்கு இப்படிச் செல்லம் கொடுத்திருக்கிறாய் என்று
பாட்டி கோபித்துக் கொண்டார். அவர்கள் பார்த்துப் பிடிக்கவில்லை என்றால்
 சங்கடமாகிவிடாதா என்று பாட்டிக்குக் கவலை.

 என் மனதில் ஏற்கனவே தீர்மானமாகிவிட்ட திருமணம்.
இது நடக்காது என்று நான் எண்ணவும் இல்லை,.
 டெல்லி மாமா வந்திருந்தார். ஜயா மன்னி என் உற்ற தோழி.
என்ன ஆண்டாள் உன் கல்யாணத்தை நீயே முடிவு செய்துட்டயா என்று பரிகாசம் செய்தார்.
  அப்பாவும் மாமாவும் போய்ப் பழங்கள், பூ,சந்தனம்,
வெற்றிலை,மஞ்சள் எல்லாம் வாங்கி வந்தனர்.
அடுத்தனாள் 31 ஆம் தேதி காலையில்  கமலம்மாவிடமிருந்து தொலைபேசி.
நாங்கள் ஒரு திருமணத்துக்குப் போய்விட்டு நேரே அங்கே வருகிறோம்,
எங்களுக்கென்று ஒன்றும் பலகாரம் வேண்டாம்.
பெண் சிம்பிளாக  இருந்தால் போதும் என்று  சொல்லிவிட்டாலும், புத்தம்புது டிகாக்ஷன் போட்டு, புதுப்பால்  காய்ச்சி வைத்திருந்தார் பாட்டி.
பாட்டிக்கு எப்போதும் துணைக்கு வரும் ஜீயா முத்தண்ணா.,அம்மாமி, என் மாமாக்கள் நால்வர்,
வீட்டில் நிற்கக் கூட இடமில்லை. பாட்டி முன்கூட்டியே, வாசல்புற இரு அறைகளையும்
ஒழித்து, திரைச்சீலை போட்டு, ஆண்கள் உட்கார நாற்காலிகளும்,
பெண்கள் உட்கார  கல்யாண ஜமக்காளமும் போட்டு வைக்கச் சொன்னார்.
 பின் அறையில் புடவை கட்டிக் கொண்டு, நான்கு  பக்கத்திலும் இருந்து வரும்
புத்திமதிகளுக்கு தலையை ஆட்டிக் கொண்டிருந்தேன்.
என்னைத் தவிர அனைவரும்  அட்டென்ஷனில் இருக்கும் போது இரண்டு அம்பாஸடர் கார்கள் வாயிலில் வந்து நின்றன. அதற்குப் பிறகு நடந்ததெல்லாம்
பதிவுகளாகப் போட்டு பத்து வருடங்கள் ஆகிறது. பார்த்தோம், பிடித்தது,
திருமணம் நிச்சயம் அப்போதே ஆகிவிட்டது. வாழ்க வளமுடன்.