About Me

My photo
கண்டதும் கேட்டதும் நினைத்ததும் இங்கே பதிகிறேன்.

Wednesday, June 30, 2010

மகிழ்ச்சியான நேரம் மதிக்கப் படும் நேரம்

 பரபரக்கும்  காலை நேரம்.
சாண்ட்விச்களை அழகாக   பாலிதீன் உறைகளில் அடுக்கி, இறுக்க மூடிவைத்து
அதற்கான பழுப்பு நிறப் பையில் போட்டு  இரண்டு மகன்களிடமும்   கொடுத்தாள் ஊர்மிளா.
ஆ!!!!! மாம்! நாட் அகெயின்.
நான் ஸ்கூலில்  பீட்சா  சாப்பிட்டுக்கறேனேம்மா.

நானும் ,மழலையில்   சொன்னான்  இரண்டாமவன்.


வாரத்துக்கு ஒரு நாள்   பீட்சா  சரிப்பா. தினம் கிடையாது.
என் க்ளாஸ்  ல   ஜோ  தினம் காந் டீன் ல தாம்மா    சாப்பிடறான்.
அவன் அம்மா வேலைக்குப் போகிறாள்  பா  . அவளுக்கு  நேரம் கிடைக்காது.
அதனால் லன்ச்   பாக்  கொடுக்க முடியாது.
நல்ல  வேளை  நீ   ராதா ஆண்ட்டி   மாதிரி   லெமன் ரைஸ் கொடுக்காம  இருக்கியே.


பாப், ஆண்ட்ரூ  எல்லாம் என் டெஸ்க் பக்கம் வந்தாலே
''
யக்கீ!!!  ன்னுட்டுப் போறாங்க.

ஏன்  உன் ஃப்ரண்டு    தேவ்யானி, லேகா,அஷ்ரயா  எல்லாரும்  என்ன கொண்டு
வராங்க. அவங்களும் உன் வகுப்புதானே.

ஓ,தே  ப்ரிங்  சப்பாத்தி,கூர்மா''  மா.   தே  ஈட் இன் ,அஸ்  அ  க்ரூப்.

அதனால அவங்களுக்குப் பிரச்சினையே இல்லமா.
எனக்குதான்    சிநேகிதர்கள் எல்லாம்  வேற     வகுப்பில இருக்கிறதனால்
நான்    பாப் உடனும்  ஆண்ட்ரூவோடயும் தான்    லன்ச் ப்ரேக்  எடுத்துக்கறேன் மா''.

சரி நேரமாச்சு. ஃபர்ஸ்ட் பெல்லுக்கு முன்னால் இரண்டு பேரும்  கிளம்புங்க.
இருவரும் அவரவர் சைக்கிள்களில்  ஹெல்மட்டை  மாட்டிக் கொண்டு
பள்ளியை நோக்கி விரைவதைப் பார்த்து ரசித்தவண்ணம்
உள்ளே வந்தவளை  டெலிபோன்  மணி  அழைத்தது.

அவளுடைய  அமெரிக்க  தோழி   ஈவ்லின்.


''ஹேய்   ஊர்மி  ,கான்  ஐ  ப்ரிங் மை சன்ஸ்    ஃபார்  லன்ச்

திஸ் வீக் எண்ட்"?
என்ன  சமாசாரம் என்ற கேள்விக்கு வந்த பதில்,
'' ஓ, தே  ஜஸ்ட்  லவ்  யுவர்  லைம் ரைஸ் அண்ட் ரெய்த்தா'':0)

உன்    சமையல்   இந்தியா  ரெஸ்டாரண்டை  விட  நன்றாக இருக்கிறது.

























எல்லோரும் வாழ வேண்டும்.
Post a Comment